Ένας απολαυστικός «Υπηρέτης δύο αφεντάδων» (Λουκάς Αθανασίου)

Ο «Υπηρέτης δύο αφεντάδων» στο

Έναν απολαυστικό Βασίλη Χαραλαμπόπουλο σε μία υποδειγματική παράσταση είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε εχθές το βράδυ, στον αύλειο χώρο του , στο Αργοστόλι.
«Ο Υπηρέτης Δύο Αφεντάδων», μία από τις καλύτερες κωμωδίες του Γκολντόνι, παρουσιάστηκε από το , σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα.

Μία αριστουργηματική σάτιρα για τον έρωτα, το πάθος, την ευτυχία αλλά και τον αγώνα για επιβίωση από τον Βενετό εκσυγχρονιστή της comedia dell’arte σκηνοθετημένη στα μεταμοντέρνα μέτρα του Γιάννη Κακλέα, και σκηνογραφημένη σαν ένα καλοκουρδισμένο όνειρο από τον Μανόλη Παντελιδάκη. Το σουρεαλιστικό ξενοδοχείο με την καταπακτή και τα φινιστρίνια πλοίου, τα διπλά προσωπεία, οι εξαιρετικές χορογραφίες έμοιαζαν με σκηνή πότε από ταινία βωβού κινηματογράφου και πότε με ακριβό χολιγουντιανό μιούζικαλ. Όλα αυτά μαζί με τη μουσική επιμέλεια του πολύπειρου Ιάκωβου Δρόσου που πότε με τραγούδια του Έρος Ραμαζότι και πότε με μουσικές της εποχής, τόνιζε κι αυτή με σουρεαλιστικές ή μεταμοντέρνες πινελιές το αποτέλεσμα, οδήγησαν την παράσταση σε ένα σταδιακό κρεσέντο ευρηματικότητας και πρωτοτυπίας.
Οι καλοφτιαγμένοι χαρακτήρες οφείλονται στη δεξιοτεχνία του Γκολντόνι. Το θέαμα όμως που προέκυψε από αυτούς στη χθεσινή παράσταση ανήκει στον Κακλέα και τους συνεργάτες του.
Να σημειώσουμε επίσης την ακριβή παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης που τολμάει να τα βάλει με την κρίση αποδεικνύοντας πολλά τόσο για τον θεσμό των ΔΗΠΕΘΕ όσο και για το ρόλο του πολιτισμού σε περιόδους οικονομικής ένδειας. Η «διασκέδαση του λαού», η αισθητική και η ψυχαγωγία μπορούν τελικά να συνυπάρχουν ακόμα και αν προκαλούν ένα σχετικό άγχος μπροστά στον ταμία ενός θεάτρου. Άλλωστε το άγχος αυτό μοιάζουν πολλοί να το ξεχνούν όταν το «θέαμα» προέρχεται από «celebrities».

Αφήσαμε για το τέλος τους ηθοποιούς όπου ανάμεσά τους τελικά ξεχώρισε ένας «celebrity». Ο ξεδίπλωσε για μία ακόμη φορά το γνήσιο κωμικό ταλέντο του αβίαστα, χωρίς υπερβολές, χωρίς ύποπτα παιχνίδια με το κοινό ακόμη και αν ήξερε ότι ήταν ο βασικός λόγος που γέμισε εχθές το Ξενία.
Ο Χαραλαμπόπουλος, μ’ αυτόν τον ζωογόνο ρυθμό του, έμοιαζε να αποτελεί τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα σε μία παράσταση που κινούνταν πολλές φορές με όρους μαθηματικής εξίσωσης και σε ένα κοινό που διψούσε για την ανατροπή, τον αυτοσχεδιασμό, τη φάρσα που θα τον κάνει να ξεχάσει τα προβλήματά του. Γεμάτος νεύρο αλλά ακριβής, ταλαντούχος αλλά μετρημένος, λειτουργούσε στη σκηνή όπως ο Τρουφαλντίνο στο έργο. Σαν αφέντης αλλά και υπηρέτης του ρόλου του.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που έκανε το κοινό να γελάσει ή να δακρύσει. Άλλωστε ο Χαραλαμπόπουλος κουβαλάει πάντα αυτό το μοναδικό πικρό, αμφίσημο χαμόγελο, με τα γελαστά χείλη και τα θλιμμένα μάτια μοιάζοντας τελικά  και ο ίδιος με ήρωα της commedia dell’arte.

Πολύ καλοί και οι υπόλοιποι ηθοποιοί του θιάσου, τόσο η Φαίη Ξυλά με τη χαριτωμένη της Βεατρίκη, ο πειστικός και αποτελεσματικός για την ισορροπία της παράστασης Αλέξανδρος Μυλωνάς (Πανταλόνε) αλλά και ο Γιώργος Παπαγεωργίου (Σίλβιο) που ο αβανταδόρικος ρόλος του, με τις δύσκολες εναλλαγές από το κωμικό στο τραγικό, υπηρετήθηκε σωστά και κέρδισε το αυθόρμητο χειροκρότημα και γέλιο.

Η ανταπόκριση του κοινού που πολλές φορές διέκοψε την παράσταση από τα χειροκροτήματα (αυτό δεν είναι πάντα κατά ανάγκην καλό) αλλά και χειροκρότησε όρθιο στο τέλος τους συντελεστές της, ήταν η απόδειξη ότι στον τομέα του πολιτισμού η Κεφαλονιά αξίζει κάτι περισσότερο από περιοδεύοντα μπουλούκια, περιφερόμενα καλλιστεία και εμφανίσεις μοντέλων με την ιδιότητα της τραγουδίστρας.

Λουκάς Αθανασίου, για τα Κεφαλονίτικα Νέα

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: