Ο Γερογαύρος: Ο Νίκος ο «Μανιάτης» και το πρωτάθλημα του Θρύλου (1966)

Δευτέρα 6/6/1966, 
ο φίλος μου, ο Νίκος ο «Μανιάτης» (Μανιάτης το παρατσούκλι του) έχει αρχίσει να μετράει τις ώρες μια προς μία, να περάσουν οι μέρες, να έρθει η Κυριακή, να πάει στα Τρίκαλα, να πανηγυρίσει με τους άλλους Γαύρους το πρώτο πρωτάθλημα του Θρύλου, μετά από εφτά χρόνια ξηρασίας.

Ξάφνου κεραμίδα!
– Ρε μεγάλε σε ζητάει ο διοικητής του λέει ένας συνάδελφος του.
Ο φίλος μου υπηρετούσε ναύτης στο Λιμενικό σώμα, σ’ ένα από τα φυλάκια του λιμανιού.
– Έλα κ. Διοικητά, διαταγές.
– Νίκο να παραδώσεις όπλα και μπαλάσκες, γιατί την Πέμπτη πρέπει να βρίσκεσαι στην Αλεξανδρούπολη. Πριν από λίγο ήρθε η μετάθεση. Βέβαια με τα κονέ που έχεις ξέρω ότι το πολύ σε δύο με τρεις βδομάδες θα βρίσκεσαι πάλι στον Πειραιά αλλά τώρα πρέπει να υπακούσουμε στις διαταγές.
– Είσαι καλά κ.διοικητά, και το ματς;
– Ρε ποιο ματς, εδώ είναι στρατός. Ναύτες πιάστε τον στο μπαλαούρο και τη Τετάρτη συνοδεία στο Σταθμό Λαρίσης.

Μη τα πολυλογούμε. Αυτό το πρόβατο, πλακώνει Διοικητή, δυο ναύτες, περνάει από πάνω τους, και τη Δευτέρα το πρωί έτοιμος, όχι βέβαια για την Αλεξανδρούπολη, αλλά για το Ναυτοδικείο.
Ποιός όμως τα υπολογίζει αυτά, αρκεί που ο Θρύλος νίκησε στα Τρίκαλα και μάλιστα με 5-0 και την επόμενη Κυριακή πήρε και το πρωτάθλημα Ελλάδος.

Για την ιστορία. Ο φίλος μου δεν πέρασε ποτέ Ναυτοδικείο, αλλά ας ήταν καλά ο συγχωρεμένος ο κ. Γιάννης, ο πατέρας του, που καθάρισε με τα μέσα που είχε.
Άλλωστε πως θα μπορούσε να γινόταν και αλλιώς, αφού ήταν το μόνο «κορώνι» στην οικογένεια. Οι άλλες τρεις ήταν «τσούπρες» και με το μπαρδόν…
ΓΕΡΟΓΑΥΡΟΣ