Σπύρος Αλεβιζόπουλος: Αφιέρωμα στο Γιώργο Ραυτόπουλο

image Αφιέρωμα στο συνθέτη Πέτρο Σκαρλάτο. Ο Αλέκος Καλαφάτης ο Γιώργος Ραυτόπουλος και ο Ρωσέτος Λούζης. Μεγάλη η αστοχία της ΚΕΔΗΚΕ που προσπάθησε με ένα δελτίο τύπου να ξεπεράσει το χαμό του Γιώργου Ραυτόπουλου.
Ασφαλώς αυτό δείχνει μάλλον άγνοια για την ιστορία του Γιώργου Ραυτόπουλου από τους….κρατούντες της Επιχείρησης.
Όμως, υπάρχουν ακόμα στην επιχείρηση κάποιοι που γνωρίζουν καλά την ιστορία του Ραυτόπουλου, μιας και βρέθηκαν δίπλα του. Ο Γιώργος Ραυτόπουλος, «μεσουράνησε» (αν μου επιτραπεί αυτή η λέξη), όταν στην Κεφαλονιά και ιδιαίτερα την εποχή των «παχιών αγελάδων», όταν κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ, είχε την πολυτέλεια τότε να τοποθετήσει ανθρώπους στον πολιτισμό όπου τα έδιναν όλα.
Η εποχή του Αλέκου Καλαφάτη ασφαλώς έχει ταυτιστεί με την πολιτιστική άνοιξη της Κεφαλονιάς.
Μπορεί να κατηγορούμε για τόσα το ΠΑΣΟΚ εκείνης της εποχής…
Όμως στον πολιτισμό τα έδωσε όλα.
Υπήρχε η λεγόμενη Πολιτιστική Επιτροπή.
Τότε δεν υπήρχαν ούτε ΔΕΠΑΨ, ούτε ΚΕΔΗΚΕ όπως σήμερα. Επικεφαλής της Επιτροπής ο Μάκης Φόρτες, που τα έβλεπε διαφορετικά τα πράγματα.
Τότε αναπτύχθηκε το Χορωδιακό Φεστιβάλ στον Κήπο του Νάπιερ.
Στην αυλή του τότε Επαγγελματικού.
Όπου, από κει πέρασε κόσμος και κόσμος.
Αφιερώματα για αφιερώματα.
Θεατρικές παραστάσεις επί θεατρικών παραστάσεων.
Τι να πρωτοθυμηθώ; Χορωδιακό Φεστιβάλ 1983, αφιερωμένο στον μουσουργό Διον. Λαυράγκα, ο Γιώργος Ραυτόπουλος μίλησε για το έργο και τη ζωή του. Τότε εκείνη την εποχή άνθισε η ερασιτεχνική δημιουργία.
Το Ερασιτεχνικό Θέατρο.
Ο ΜΠΑΛΛΟΣ, που δεν άντεξε τον πειρασμό και δημιούργησε θεατρική ομάδα.
Η Κινηματογραφική Λέσχη του ΜΠΑΛΛΟΥ. (Θυμάστε;). Να μην ξεχάσω τους Πολιτιστικούς Συλλόγους, που λειτουργούσαν υπό την αυστηρή επίβλεψη του….. ΚΚΕ.
Ήταν τότε που σε κάθε γειτονιά υπήρχε και ένα πολιτιστικό σύλλογος.
Δεν ήταν φαινόμενο μόνο στην Κεφαλονιά.
Στον Πειραιά που ήμουν το ίδιο γινόταν.
Τότε το ΚΚΕ επένδυε στον Πολιτισμό, κάπως διαφορετικά.
Αλλά, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Ομιλία του Γιώργου Ραυτόπουλου στα εγκαίνια του Θεάτρου “Ο ΚΕΦΑΛΟΣ”. Έτσι, λοιπόν, τον καιρό εκείνο, όπως λένε.
Ο Πολιτισμός, άνθισε με τη βοήθεια ανθρώπων που ήξεραν τι έκαναν.
Θυμάμαι, που δημιουργήθηκε μεταξύ Ερασιτεχνικού Θεάτρου και Δήμου μια ανταγωνιστικότητα λίγο….ανορθόδοξη.
Όχι υγιής ανταγωνιστικότητα, αλλά με λίγο κουτσομπολιό.
Τέλος πάντων, περασμένα ξεχασμένα….. Τότε ο Γιώργος Ραυτόπουλος ήταν παντού και πάντοτε παρόν στις εκδηλώσεις που υπήρχε χορωδιακό τραγούδι, παραδοσιακή μουσική, ορχήστρες.
Παρουσιαστής, αλλά και αναλυτής όλων όσων παρουσιάζονταν μπροστά στο κεφαλονίτικο κοινό.
Συγγραφέας. Κάθε βράδυ ο κόσμος κατέκλυζε το κηποθέατρο του Νάπιερ. Ο Γιώργος ο Ραυτόπουλος δεν ήταν απλά «ένας παλιός μουσικός και
γνώστης της Κεφαλλονίτικης παράδοσης» όπως λέει η ΚΕΔΗΚΕ, ήταν πάνω
απ ‘όλα ένας μεγάλος πατριώτης και αριστερός.
Στο τελευταίο βιβλίο του Σπύρου Λουκάτου «Τα χρόνια της απελευθέρωσης και
του εμφυλίου πολέμου στην Κεφαλονιά και Ιθάκη 1944-1950».
Στις σελίδες 52, 66,73 και 79, γράφει ότι ο Γιώργος ο Ραυτόπουλος ήτανε στέλεχος του ΕΑΜ και λαϊκός επίτροπος στο λαϊκό δικαστήριο του Αργοστολίου μετά την
απελευθέρωση το 1944!!!! Η άγνωστη πλευρά του Γιώργου Ραυτόπουλου. Όπως έγραψα λοιπόν, και παραπάνω, βοηθούσε αφάνταστα στα χορωδιακά φεστιβάλ που άφησαν εποχή 1983 – 1986 επί Αλέκου Καλαφάτη.
Και κάτι ακόμα σημαντικό που σχετίζεται με τον Γιώργο Ραυτόπουλο .
Ήταν αυτός που απέτρεψε να ξεπουληθεί το κτήμα Λαυράγκα στα Ραζάτα απέναντι από την
εκκλησιά επάνω στον δρόμο Αργοστόλι-Σάμη, από την ΕΤΒΑ όταν βρέθηκε στην
ιδιοκτησία της από ατυχίες της οικογένειας Λαυράγκα.
Είχε γίνει γι αυτό μια εξαιρετική τεχνικοοικονομική μελέτη αξιοποίησης του Άλσους Λαυράγκα από την ΕΤΒΑ με την πίεση του Γιώργου Ραυτόπουλου.
Αν θυμάμαι καλά προτεινόταν να δημιουργηθεί ένα κέντρο χορωδιακής μουσικής και ένα ανοιχτό θέατρο.
Το κτήμα δόθηκε κάποια στιγμή από την ΕΤΒΑ γύρω στο 2000 στη Νομαρχία (Νομάρχης
Γεωργάτος) δίχως κανένα σχεδιασμό για την αξιοποίησή του.
Τότε κουβέντιασαν με τον Γιώργο Ραυτόπουλο και συμφωνήσανε να το πάρει ο Δήμος και να φτιάξει ανοιχτό θέατρο και να αναστυλωθεί από τη Νομαρχία το γκρεμισμένο σπίτι του Λαυράγκα, να γίνει χορωδιακό κέντρο. Αφιέρωμα στον Σπύρο Μαρκάτο (Φούρα). Πράγματι γύρω στα 2005 (νομάρχης πλέον ο Λευκαδίτης) δόθηκε με προγραμματική σύμβαση στο Δήμο Αργοστολίου το κτήμα.
Ρωτώντας έμαθα, ότι έγινε και η μελέτη για το ανοιχτό θέατρο …..
Όπως μου είπαν η μελέτη ήταν καταπληκτική…..
Όμως όπως όλες οι «καταπληκτικές» μελέτες, «γρήγορα καίγονται». δεν είχε καλή συνέχεια. Απ’ ότι έμαθα κάπου κόλλησε στο Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων (που αλλού) επειδή έτσι έχει χαρακτηριστεί το κτήμα με ενέργειες του Γιώργου του Ραυτόπουλου προκειμένου να σωθεί και να μην ξεπουληθεί.
Κανείς δεν μπόρεσε να μου πει γιατί δεν συνεχίστηκε αυτό το έργο.
Ίσως ο Γιώργος Τσιλιμιδός να ξέρει περισσότερα. Όλοι όσοι δούλεψαν στο Χορωδιακό Φεστιβάλ του 1985. Είναι κρίμα που τόσα χρόνια (10 χρόνια κοντά) δεν προχώρησε η αξιοποίηση του Άλσους Λαυράγκα και η κατασκευή του ανοιχτού θεάτρου που τόσο ανάγκη το έχει το Αργοστόλι.
Στο μεταξύ τελευταία και πριν τα γεγονότα με το κλείσιμο του ΤΕΙ Κουρής-Μαραβέγιας
ανακοίνωσαν (αρχές Ιανουαρίου;) κάποια συνεργασία Περιφέρειας
(στην ιδιοκτησία της οποίας βρίσκεται τώρα το κτήμα(;)) και ΤΕΙ για την
αξιοποίηση του σπιτιού του Λαυράγκα.
Δυστυχώς δεν ξέρω κάτι άλλο…..
Είναι ευκαιρία πιστεύω με αφορμή το θάνατο του Γιώργου Ραυτόπουλου , και όσοι τέλος πάντων διαβάσουν όλα αυτά να «βγάλουν» πάλι την υπόθεση του ανοιχτού θεάτρου στο κτήμα Λαυράγκα.
ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ; Ουδείς ασχολείται, και με τι θα μου πείτε ασχολούνται σήμερα…….; Μαζί με την Ντιάνα Αντωνακάτου σε έκθεση ζωγραφικής στο Θέατρο. Μια σπάνια φωτογραφία μαζί με τον ζωγράφο Γιάννη Πεταλούδη. Μαζί τους και η Μαριάννα Βαλλιάνου. Σε έκθεση ζωγραφικής στην αίθουσα της Φιλαρμονικής Σχολής. Αυτά, μόνο αυτά.
Ένα μικρό αφιέρωμα στον Γιώργο Ραυτόπουλο.
Του αξίζει κάτι περισσότερο. Γεια σας.

Πηγή: Kefaloniaphotonews.gr