Μαρία Φωκά (ηθοποιός)

Η γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου 1917 στο Αργοστόλι, με γονείς τους Νικόλαο Θ. Φωκά (πλοίαρχος) και την Καϊκιλία Κουντούρη. titm0ise[2]Ήταν ηθοποιός και αγωνίστρια της αριστεράς, πρόεδρος του ΣΕΗ (1977) ενώ υπήρξε σύζυγος του ηθοποιού Λυκούργου Καλλέργη με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, την Ισμήνη. Ήταν μέλος του ΚΚΕ και την περίοδο του πολέμου και του εμφυλίου συμμετείχε στους αγώνες ενώ το 1951-1952 υπήρξε συγκατηγορούμενη (με το όνομα Μαρία Καλλέργη) του Νίκου Μπελογιάννη. Στη δίκη αυτή, καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για κατασκοπεία αλλά η ποινή της μειώθηκε σε 10ετή κάθειρξη και στέρηση των πολιτικών της δικαιωμάτων. Η Μαριά Φωκά, σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν», και αποτέλεσε μέχρι το 1948, βασικό στέλεχος του θιάσου του. Πρωτοεμφανίστηκε το 1944 (περίοδος των Δεκεμβριανών) στο ρόλο της Ασημίνας στη «Στέλλα Βιολάντη» του Γρ. Ξενόπουλου, όπου γνωρίστηκε και με το μετέπειτα σύζυγό της Λυκούργο Καλλέργη, με τον οποίο απέκτησε την κόρη και με τον οποίο χώρισε αργότερα. Το 1945 γίνεται μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών. Στο «Θέατρο Τέχνης» έπαιξε στα «Παντρολογήματα» του Γκόγκολ, «Αντιγόνη» του Ανούιγ, «Το φιόρο του Λεβάντε» του Ξενόπουλου, «Ηταν όλοι τους παιδιά μου» του Μίλερ, «Ματωμένος γάμος» του Λόρκα κ.ά. Ακολουθεί συνεργασία της με την Κατερίνα, ενώ το 1949-1950 συμμετέχει στο θίασο Κ. Μουσούρη. Εμφανίζεται στην «Κληρονόμο» και στο «Λίλιομ». Συνεργάστηκε επίσης με το θίασο Β. Μανωλίδου – Γ. Παππά. Στο σημείο αυτό «έρχεται» η δίκη. Στο «Εκμέκ παγωτό» με τον Ν. Τσακίρογλου 2sxjeqkl[2] Μετά την καταδίκη της απουσιάζει από το θέατρο οκτώ περίπου χρόνια. Επανήλθε στη σκηνή τη σεζόν 1958-59, σε περιοδεία του Λάμπρου Κωνσταντάρα. Το 1960 εμφανίστηκε στη «Βροχή» με το «Θίασο των Ηνωμένων Καλλιτεχνών». Από το 1961 έως το 1963 συνεργάστηκε με την Ελλη Λαμπέτη («Το θαύμα της Ανι Σάλιβαν», «Η μικρή μας πόλη», «Πεγκ, καρδούλα μου», «Οντίν» κ.ά.), ενώ το 1964 με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην κωμωδία «Περάστε την πρώτη του μηνός». Στη συνέχεια συνεργάζεται με την «Ελληνική Λαϊκή Σκηνή» (γριά από τη Μεσίνα στον «Ασυλλόγιστο» του Μολιέρου και Αμάντα στο «Γυάλινο Κόσμο» του Τένεσι Ουίλιαμς). Επαιξε με τον θίασο Σταυρίδη – Στολίγκα στο έργο «Απ’ τον ουρανό στη γη» των Τραϊφόρου – Βασιλειάδη και αμέσως μετά το 1966 παίζει στο θίασο της Τζένης Καρέζη. Η συνεργασία τους άρχισε με τη «Βίβα Ασπασία» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, με τη Μαρία Φωκά στο ρόλο της θείας Μαρίας, και στη συνέχεια στο έργο «Ενας ιππότης για τη Βασούλα» το 1967 στο «Αττικόν». Το 1978 συνεργάζεται με το «Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο» του Μάνου Κατράκη στους «Τελευταίους» του Γκόργκι. Το καλοκαίρι του 1980 προσελήφθη στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του 1984. Ο τελευταίος της ρόλος στο θέατρο ήταν η γιαγιά στο «Σπίτι της Μπερντά Αλμπα» του Λόρκα, στο ΚΘΒΕ. Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1949, στον «Κόκκινο Βράχο» του Γρ. Γρηγορίου (διασκευή του θεατρικού έργου «Φωτεινή Σάντρη» του Γρ. Ξενόπουλου). Ακολούθησαν οι ταινίες: «Ταξίδι με τον έρωτα», «Οικογένεια Παπαδοπούλου», «Ενας ιππότης για τη Βασούλα» (κινηματογραφική διασκευή Γιάννη Δαλιανίδη), «Ο αήττητος», «Αγάπη μου παλιόγρια», «Δικτάτωρ καλεί Θανάση» κ.ά. Παράλληλα και μέχρι πριν από λίγα χρόνια έπαιξε αξιόλογους ρόλους και σε τηλεοπτικές σειρές: «Η γειτονιά μας» του Π. Λεοκράτη, «Μεθοριακός σταθμός» του Γ. Πετρίδη, «Η τελευταία νύχτα της γης» του Β. Γεωργιάδη, «Ο πύργος των Μοσκόφ», «Εκμέκ παγωτό», «Και οι τέσσερις ήταν υπέροχες», με τελευταία τη σειρά «Ντόλτσε Βίτα», ενώ είχε εμφανιστεί και στους «Δέκα μικρούς Μήτσους» του Λάκη Λαζόπουλου. Πέθανε στο Λονδίνο τον Ιούνιο του 2001, ύστερα από μακροχρόνια καρδιακά προβλήματα και κηδεύτηκε στο Πόρτσμουθ.

Σύνταξη/επιμέλεια: Κεφαλονίτικα Νέα
Πηγές: wikipedia, Εφημερίδα Ριζοσπάστης