Άνοδος του φασισμού και στην Ισπανία

Η μπορεί να θεωρηθεί «συγγενική» προς την Ελλάδα χώρα όχι μόνο λόγω γεωγραφικού προσδιορισμού ή κουλτούρας αλλά και για πολιτικούς λόγους: τα τελευταία δύο χρόνια, υπό συνθήκες ακραίας οικονομικής κρίσης, με δεκάδες εξώσεις και πλειστηριασμούς να γίνονται καθημερινά, πολύ υψηλά ποσοστά ανεργίας και μία κυβέρνηση βουτηγμένη σε σκάνδαλα, η ακροδεξιά ξανασηκώνει κεφάλι στην Ιβηρική χερσόνησο. 
Το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα (PP) του Μαριάνο Ραχόι απέτυχε ή απέφυγε να κόψει δεσμούς με τους νοσταλγούς του Φράνκο, οι οποίοι από τον θάνατο του δικτάτορα (1975) και μετά δεν έχουν δημιουργήσει δικό τους πολιτικό σχηματισμό και στεγάζονται στο PP. Σήμερα, που η φτώχεια και η εξαθλίωση χτυπούν την πόρτα του μέσου Ισπανού, όπως ακριβώς και του μέσου Έλληνα, η φασιστική, ξενοφοβική και ακροδεξιά ρητορική βρίσκει πολλά ευήκοα ώτα στην κοινωνία. Πάνω από δύο χιλιάδες φασιστικές πορείες έγιναν στην ισπανική πρωτεύουσα μόνο το 2012, ενώ στην Μπανταλόνα, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Καταλωνίας, ο Σαβιέρ Γκαρθία Αλμπιόλ, μέλος του PP, εξελέγη δήμαρχος με υψηλά ποσοστά και αιχμηρή ακροδεξιά ατζέντα.

Μέχρι στιγμής, η ακροδεξιά στην Ισπανία δεν έχει καταφέρει να μπει στη Βουλή. Στις τελευταίες εκλογές το ποσοστό που συγκέντρωσαν όλα τα ακροδεξιά κόμματα μαζί δεν ξεπέρασε το 0,3% των ψήφων. Αυτό όμως φαίνεται να αλλάζει στην Ισπανία της κρίσης: η ακροδεξιά συνασπίζεται και να ανασυγκροτείται πολιτικά, κάνοντας αισθητή την παρουσία της στις μεγάλες πόλεις. Οι Ισπανοί ακροδεξιοί, όπως και οι Έλληνες ομοϊδεάτες τους, φοράνε μαύρα ρούχα, χαιρετούν ναζιστικά, φωνάζουν εθνικιστικά και φασιστικά συνθήματα (όπως: «Η Μαδρίτη θα γίνει το λίκνο του φασισμού» – παραφράζοντας το σύνθημα της Αριστεράς «Η Ισπανία θα γίνει ο τάφος του φασισμού»), επιτίθενται σε μετανάστες και κατηγορούν για διαφθορά και εθνική προδοσία όλους τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Κάνουν καταδρομικές επιδρομές βίας σε ό,τι δεν τους αρέσει (εδώ ένα βίντεο από επίθεσή τους σε καταλανικό πολιτιστικό κέντρο της Μαδρίτης τον περασμένο μήνα) και υπάρχουν καταγγελίες για συνεργασία τους με την Αστυνομία. Ένα τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί ο Χοσέ Λουίθ Ρομπέρτο, ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος España 2000, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης της εταιρείας που προμηθεύει στολές στην ισπανική αστυνομία. Μια άλλη αποκάλυψη που έκανε η εφημερίδα El País τον περασμένο Φεβρουάριο αναφέρει ότι ο Εμίλιο Ελίν Μόρο, μέλος της ακροδεξιάς οργάνωσης Fuerza Nueva, ο οποίος καταδικάστηκε το 1983 σε κάθειρξη 43 ετών για τη δολοφονία με δύο σφαίρες στο κεφάλι της νεαρής Γιολάντα Γκονθάλεθ, μέλος του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος, συνεργάζεται σήμερα με την ισπανική Αστυνομία, το υπουργείο Αμύνης της χώρας αλλά και το Ειδικό Δικαστήριο που μελετά υποθέσεις τρομοκρατίας! (Περισσότερα γι αυτήν τη συγκλονιστική υπόθεση μπορείτε να διαβάσετε εδώ). 

Το πολιτικό επιχείρημα, λοιπόν, ότι η οικονομική κρίση γιγαντώνει το φασισμό και δίνει δύναμη στους ακροδεξιούς, οι οποίοι σε συνθήκες πολιτικής και οικονομικής ομαλότητας δεν είναι τίποτε άλλο παρά γραφικές καρικατούρες του πολιτικού περιθωρίου, ενδυναμώνεται και από το τρέχον πολιτικό περιβάλλον της Ισπανίας. Η μεγάλη εικόνα της Ευρώπης, σκοτεινή και δυσοίωνη όπως προβάλλει με τις μαύρες σημαίες και τις σβάστικες στον εξαθλιωμένο Νότο, δεν φαίνεται προς το παρόν να ανησυχεί ιδιαίτερα τους ισχυρούς Ευρωπαίους. Βεβαίως, όταν ο φασισμός χτυπήσει και τη δική τους πόρτα με την αναβίωση κάθε είδους ακροδεξιών και ρατσιστικών ομάδων, όπως συμβαίνει ήδη στην Αυστρία και τη Νορβγηγία, πιθανόν να είναι πολύ αργά για τη γηραιά Ευρώπη.


για τα Κεφαλονίτικα Νέα