Όταν 160 κιλά ουρανίνης αποκάλυψαν ένα μοναδικό γεωλογικό φαινόμενο στην Κεφαλονιά

Στις 26 Φεβρουαρίου του 1963, οι Αυστριακοί ερευνητές Zölt και Maurin, στα πλαίσια της μελέτης τους  «Salt water encroachment in the low altitude karst water horizons of the island of Kephallinia», ρίχνουν 160 κιλά ουρανίνης στις καταβόθρες του Αργοστολίου., σημείο που βρίσκεται 1 χλμ. βόρεια της πόλης, στην περιοχή των Αγίων Θεοδώρων, και στο οποίο το νερό της θάλασσας εισχωρεί στην ξηρά ακατάπαυστα και χάνεται μέσα στις πολυδαίδαλες υπόγειες διαδρομές των ασβεστολιθικών πετρωμάτων.

Οι Καταβόθρες σήμερα

H ουρανίνη που είναι ειδική χρωστική ουσία που γίνεται αντιληπτή ακόμη και σε μεγάλη αραίωση, ανιχνεύτηκε δύο εβδομάδες μετά, στις 12 Μαρτίου του 1963, στο λιμνοσπήλαιο της Μελισσάνης και στις ακτές του Καραβόμυλου, στον κόλπο της Σάμης.


Με αυτό τον τρόπο, οι δύο ερευνητές που είχαν ξεκινήσει την έρευνά τους από το 1959, με τη βοήθεια και του Έλληνα σπηλαιολόγου Γιάννη Πετρόχειλου, αποκάλυψαν το μοναδικό αυτό γεωλογικό φαινόμενο όπου τα νερά της θάλασσας, εισχωρούν στη γη, διανύουν ένα ταξίδι 15 χιλιομέτρων σε ευθεία αγνώστου όμως πραγματικού μήκους μέσα από τα πολυδαίδαλα υπόγεια μονοπάτια της Κεφαλονιάς, και καταλήγουν μετά από 14 μέρες στις παραλίες και την περίφημη υπόγεια λίμνη της Σάμης.

Ο μαγικός αυτός κόσμος των ανωκρητιδικών ασβεστόλιθων από τον οποίο είναι πλασμένος ο κορμός του νησιού μετράει ήδη μία ιστορία 65-100 εκ. χρόνων κάνοντας πολλούς να αποκαλούν το νησί «το όνειρο του γεωλόγου».

Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη θεωρία του φαινομένου από τον Γάλλο ερευνητή Claude Drogue, το φαινόμενο οφείλει την ύπαρξή του στην ταυτόχρονη επίδραση της διαφοράς της στάθμης της θάλασσας ανάμεσα στη δυτική και την ανατολική πλευρά του νησιού, στη διαφορετική πυκνότητα του αλμυρού και του υφάλμυρου νερού και στην ύπαρξη υπόγειων καρστικών αγωγών στο γεωλογικό υπόβαθρο της Κεφαλονιάς.
Το φαινόμενο αυτό μάλιστα το καταγράφει ο Άγγλος περιηγητής John Davy από το 1842, αναφέροντας ότι ένας άλλος Άγγλος επιχειρηματίας, είχε στήσει εκείνη την εποχή μύλο, τον οποίο κινούσαν τα νερά που εισέρχονταν στη γη από τη θάλασσα, και με τον οποίο άλεθε σιτηρά.

Σύνταξη/επιμέλεια: Κεφαλονίτικα Νέα
Πληροφορίες από:
 Notes and observations on the Ionian islands and Malta, John Davi
Σπήλαια, προγράμματα και δραστηριότητες περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, Παραυσκευή Βασαλά, 

εφημερίδα Καθημερινή
wikipedia
Φωτογραφία:
: yavor.dinkov
Καταβόθρες: Sarah Tzinieris