«Η ομορφιά είναι κρυμμένη»… στις Λαϊκές Κατοικίες Αργοστολίου

Ίσως το πιο ενδιαφέρον… stage στην προχθεσινή Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής να ήταν αυτό που στήθηκε στη πλατεία των Λαϊκών Κατοικιών.

Gospel, Jazz και Hip Hop μπροστά στις αυλές

Οι , ένα «αυτοσχέδιο» χορωδιακό σχήμα από… πρωτάρηδες της μουσικής με ρεπερτόριο που εκπλήσσει, οι Χαμηλών Τόνων, ένα υπέροχο συγκρότημα-έκπληξη από το χώρο του χιπ-χοπ που απ’ ότι φαίνεται ζει και βασιλεύει στην Κεφαλονιά και οι γνωστοί Singapore Strings, το ποιοτικό και ελκυστικό τζαζ σχήμα που προχθές έπαιξε με την προσθήκη του Μάκη Παυλάτου στο σαξόφωνο, έστησαν στη σκηνή της πλατείας των Λαϊκών Κατοικιών την πιο ενδιαφέρουσα διαλεκτική σχέση με αυτό που λέμε «κοινό» μιας συναυλίας.

Η πλατεία των Λαϊκών Κατοικιών είναι από τις ελάχιστες πλατείες στο Αργοστόλι που μοιάζει με προέκταση των αυλών των σπιτιών που την περιβάλλουν. Πρόκειται για πραγματικά λαϊκές κατοικίες και λαϊκή γειτονιά. Το να γίνει η συναυλία εκεί ήταν μια ιδέα της Τοπικής Κοινότητας Αργοστολίου που υποστηρίχτηκε από την ψυχή του Φεστιβάλ, τον Δημήτρη Σμαΐλη και παρά τις τεχνικές δυσκολίες τελικά άξιζε τον κόπο.

Αν και η αρχή δεν ήταν ιδανική (κάποιος έξυπνος γείτονας είχε τη φαεινή ιδέα να επιδείξει την ισχύ του στερεοφωνικού του την ώρα που ξεκινούσε η συναυλία και να συνεχίσει το «σόου» για τα πρώτα 1-2 τραγούδια), όμως η εξέλιξη τους δικαίωσε όλους. Ο κόσμος ανταποκρίθηκε, βοήθησε τους διοργανωτές όταν προέκυψαν μικρά προβλήματα, και απόλαυσε τα συγκροτήματα να τον ταξιδεύουν από τον Αμερικάνικο Νότο μέχρι την Αφρική και από την Μικρά Ασία μέχρι τις γειτονιές της Νέας Υόρκης ή του Περάματος.

When i went down in the river to pray

Τα παπούτσια που κρέμονταν από τα καλώδια της ΔΕΗ πρόσθεταν την απαραίτητη σουρεαλιστική νότα στο όλο σκηνικό την ώρα που οι Τσίκαινα Ensemble τραγουδούσαν «When i went down in the river to pray», ένα αφροαμερικάνικο apalachian gospel.

«Όταν θα κατεβώ στο ποτάμι να προσευχηθώ,
να μελετήσω εκείνες τις παλιές καλές μέρες,
να φοράς το αστέρινο στέμμα Σου,
Θεέ μου, δείξε μου το δρόμο»

ή όπως θα έλεγε ο δικός μας ποιητής:

«Κύριε….
είχα μια ζεστή καρδιά
σκεπασμένη με κεραμίδια
στην άλλη άκρη της πολιτείας

Κύριε….
τα βράδια που άναβες τ’ αστέρια σου
και ‘γω τη μικρή μου λάμπα
άνοιγε όλα μου τα όνειρα βεντάλια…»

Γιατί εκεί, στην άλλη άκρη της πόλης, μακριά από τα φανταχτερά φώτα της Κεντρικής Πλατείας, με όλες τις λάμπες του Δήμου σπασμένες, το μόνο φως που τελικά απόμενε, ήταν αυτό των αστεριών.

Η ομορφιά είναι κρυμμένη… όπως λένε και οι Χαμηλών Τόνων

Σύνταξη/επιμέλεια: Κεφαλονίτικα Νέα