Mea culpa ή mea . κόλπα. και «ευρωπαϊκή διαπραγμάτευση» (Γιώργος Καββαδίας)

Η γνωστή λατινική φράση “mea culpa” σημαίνει “λάθος μου”, ή “δικό μου λάθος”. Η φράση έχει χρησιμοποιηθεί και στο παρελθόν από τον Α. Παπανδρέου για τη συνδιάσκεψη στο Νταβός της Ελβετίας με την Τουρκία και από τον Κ. Καραμανλή. Τις πρωϊνές ώρες στην ομιλία του στη Βουλή, ο πρωθυπουργός είπε απλά: «κάναμε λάθη».

Γράφει ο

Τι σημαίνει η παραδοχή “mea culpa” ή «κάναμε λάθη»; Μήπως ειλικρινή και γενναία στάση παραδοχής λαθών και διάθεση αυτοκριτικής; Ή μήπως ένα ακόμα προπαγανδιστικό τέχνασμα με στόχο τη διαβουκόληση και τη χειραγώγηση του λαού;
Η μεγάλη των δημαγωγών σχολή το χρησιμοποιεί ως ένα προπαγανδιστικό, λαϊκιστικό τέχνασμα. Γιατί δεν εντοπίζει ποιο ή ποια και γιατί είναι λάθη. Γιατί δεν αναλύει τις βαθύτερες αιτίες και τις πραγματικές ευθύνες, προσωπικές, κομματικές ή και άλλες για αυτά τα λάθη. Αρκείται σε μια απλή παραδοχή που είναι αυτονόητη. Ουδείς αλάνθαστος άλλωστε. Επομένως το “mea culpa” είναι τέχνασμα απόκρυψης της πραγματικότητας και χειραγώγησης του λαού.
Είναι χαρακτηριστικό εξάλλου ότι ο «ευρωπαικός προσανατολισμός» της κυβέρνησης, η ψευδαίσθηση της «ευρωπαϊκής διαπραγμάτευσης» δεν μπήκε στο στόχαστρο της αυτοκριτικής. Οι ψευδαισθήσεις για την «Ευρώπη κοινό σπίτι των λαών» κυριάρχησαν στην ομιλία του πρωθυπουργού. Με δεδομένο ότι στο πλαίσιο μια ιμπεριαλιστικής ΕΕ διασφαλίζεται η κυριαρχία των ισχυρών και τα συμφέροντα του κεφαλαίου μέσα από μηχανισμούς επιτήρησης και τιμωρίας όσων δε συμμορφώνονται με τις κυρίαρχες πολιτικές, τα  περί  «ευρωπαϊκής διαπραγμάτευσης» σε «ένα πλαίσιο ισότητας και αλληλεγγύης μεταξύ των λαών και των πολιτών της» συνιστούν ή πολιτική βλακεία ή πολιτικό αμοραλισμό.
Τελικά,  η ευθύνη για την συμφωνία εντοπίζεται στους «ακραίους συντηρητικούς κύκλους της ΕΕ», με άλλα λόγια στον Σόιμπλε και τους συν αυτώ. Αυτό αν δεν είναι πολιτική αγυρτεία είναι πολιτική αφέλεια. Η Αριστερά του ευρωπαϊσμού και των σαλονιών δε διδάχτηκε τίποτα από τον περιβόητο «ιστορικό συμβιβασμό» του Ε. Μπερλινγκουέρ των Κομμουνιστικών Κομμάτων Ιταλίας, κυρίως, αλλά και Γαλλίας που εκφυλίστηκαν ακολουθώντας το δρόμο της υποταγής και της στήριξης του καπιταλισμού. Αυτό τον αδιέξοδο δρόμο συνεχίζουν δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται ως «υπεύθυνη» ή «κυβερνώσα» Αριστερά θέτοντας ως αυτοσκοπό την εξουσία και όχι τον στόχο που προσδιορίζει κάθε αριστερή δύναμη που δεν είναι άλλος παρά η ρήξη και η ανατροπή του καπιταλισμού.
Το «ούτε βήμα πίσω», που διατυμπάνιζε μέσα και από αφίσες μέχρι τις τελευταίες μέρες η ηγεσία  του ΣΥΡΙΖΑ και οι «κόκκινες γραμμές» χρησιμοποιήθηκαν με τον πιο χυδαίο και παραπλανητικό τρόπο για να καλύψουν το «πίσω σε όλα» όσα διακήρυξε προεκλογικά, και φάνηκε τόσο με την υπογραφή της συμφωνίας μνημόνιο στις 20 Φεβρουαρίου,όσο και με τη 47σέλιδη κατάπτυστη πρόταση της κυβέρνησης πρό δημοψηφίσματος και την . απόψυξη της πρότασης Γιούνγκερ για την επικείμενη συμφωνί, δηλαδή το Μνημόνιο 3 που σηματοδοτεί  μια στρατηγική ήττα της Αριστεράς, όχι μόνο της «κυβερνώσας», της «ευθύνης», των όποιων άλλων ευφημισμών ή των «μνημονίων» και «των σαλονιών». Οι αντιστάσεις των βολευτών του ΣΥΡΙΖΑ με ΟΧΙ, ΠΑΡΩΝ και ΑΠΟΥΣΙΑ δεν είναι γνήσιες και πειστικές,αφού μέχρι τώρα στήριζαν μια πολιτική συνθηκολόγησης και υποταγής με αριστερό περιτύλιγμα
Για την πραγματική αριστερά ο δρόμος της ανασυγκρότησης ήταν και παραμένει δύσβατος μονόδρομος. Πρώτα από όλα χρειάζεται να αποκαλύψει την αυταπάτη που κρύβε­ται πίσω από διακηρύξεις εκείνες που επιχειρούν να μεταμφιέσουν την ΕΕ, το ΔΝΤ, τον ΟΟΣΑ και το ΝΑΤΟ, μετονομάζοντάς τους σε «θεσμούς» ή «ισότιμους εταίρους». Ταυτόχρονα να συμβάλει στη συγκρότηση ενός ισχυρού πανεργατικού – παλλαϊκού μετώπου αντί­στασης για να αποτινάξει οριστικά ο λαός μας τη βάρβαρη πολιτική των Μνημονίων που του επιβάλλονται.

* Ο Γιώργος Κ. Καββαδίας είναι φιλόλογος, μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Πειραιά, μέλος της ΣΕ του περιοδικού «Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης» και αρθρογράφος στο «ΕΘΝΟΣ