Carpe diem, μάι ας (editorial #03)

Το (Democracy in Europe Movement 2025), το νέο κόμμα του Γιάνη Βαρουφάκη θυμίζει και παραπέμπει στο “Carpe diem quam minimum credula postero“, τον στίχο από τις Ωδές του Οράτιου. Ένα στίχο που η Ελλάδα έμαθε μέσα από τους πύρινους λόγους του Τζόν Κίτινγκ, του ήρωα-καθηγητή που ενσάρκωσε πετυχημένα ο Ρόμπιν Γουίλιαμς στην ταινία Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών.

Πρόκειται για το περίφημο «άδραξε τη μέρα» μια φράση που έγινε σλόγκαν σε μια περίοδο όπου η ελληνική κοινωνία, ως άβγαλτη και άμαθη παρθένος, έπεφτε αμαχητί στην αγκαλιά ενός δήθεν δυτικότροπου και εξαιρετικά ύποπτου αγαπητικού, του ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού.

Η φαινομενικά εμψυχωτική διαταγή ξεζουμίσματος μιας οποιασδήποτε μίζερης νεοελληνικής καθημερινής μέρας, χωρίς άλλες προϋποθέσεις, ερχόταν να αρνηθεί ένα ολόκληρο φιλοσοφικό σύμπαν που φώναζε εδώ και αιώνες ότι ο χρόνος είναι σχετικός με τον τόπο, ότι η αφαίρεση στέκει ψηλότερα από τη σύνθεση, ότι η μεγέθυνση δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την ανάπτυξη, πόσο μάλλον με την ευημερία.

«Άδραξε τη μέρα», φώναζαν τα life style περιοδικά, δικαιώνοντας το καπιταλιστικό όνειρο για μια ατέρμονη και συνεπώς ανερμάτιστη αύξηση της κατανάλωσης, μέσα από ένα σπιντάτο τρόπο ζωής. Τι κι αν όλα αυτά δεν είχαν, τελικά, καμία σχέση ούτε με το Carpe Diem ούτε με τον Οράτιο ούτε καν με τον αδικημένο Τζον Κίτινγκ.

Η προστακτική αυτή, μαζί με άλλες εξίσου αφηρημένες προστακτικές, όπως τα: «ζήσε σαν να μην υπάρχει αύριο», «ζήσε την κάθε σου μέρα σαν νά ‘ναι η τελευταία» κ.λπ. φανέρωναν το πόσο αγχωμένη, αμήχανη και κενή ήταν τελικά η ερωτική συνεύρεση της παρθένου με τον πολλά υποσχόμενο αγαπητικό της.

Έτσι αποκεφαλίστηκε το μέλλον, αφού η παρθένος άδραξε πράγματι τη μέρα, έζησε σαν να μην υπήρχε αύριο, μόνο που το αύριο αυτό τελικά ήρθε και ο αγαπητικός, πολύ απλά, ζήτησε τα δώρα του πίσω.

Δεν ξέρω αν όλα αυτά, έχουν τελικά καμία σχέση με το κόμμα του Γιάνη Βαρουφάκη. Ελπίζω να μην έχουν. Γιατί τότε το Diem, από το Carpe Diem, θα παρέπεμπε ευθέως σε ένα οικονομικό «ζήσε σήμερα και αύριο… έχει ο Θεός» ή για να το πω πιο χυδαία «ότι φάμε, ότι πιούμε κι ότι αρπάξει, τελικά, ο αγαπητικός μας…».

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0