Ένας ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς κατηγορεί: «Μας καταεξευτελίσατε»

Ο Παναγής Λάσκαρης είναι ένα από τα ιστορικότερα στελέχη της Αριστεράς. Το 1986 συμμετείχε, μαζί με τον Λεωνίδα Κύρκο στην ίδρυση της ΕΑΡ, ενός κόμματος που διέθετε στους κόλπους σημαντικές προσωπικότητες της εποχής, όπως ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, ο Νίκος Κούνδουρος, ο Χρόνης Μίσσιος κ.α. και από το οποίο προέκυψε ένα ολόκληρο πολιτικό ρεύμα που συμμετείχε αργότερα στον Συνασπισμό και στον .
Τα Κεφαλονίτικα Νέα μίλησαν μαζί του στον περιθώριο δυο πολιτικών συγκεντρώσεων. Τον ρωτήσαμε να μας πει πώς βλέπει ένας παλιός Αριστερός την σημερινή πολιτική κατάσταση αλλά να μας κρίνει την «Πρώτη φορά » στη διακυβέρνηση της χώρας. Μας έστειλε γραπτώς μια απάντηση που περιγράφει με τον πιο γλαφυρό τρόπο το πώς αισθάνεται μία μερίδα της Αριστεράς με όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα.

Πριν 30 χρόνια

Ένα τηλεφώνημα με φέρνει στο σαλόνι του ξενοδοχείου Ρεγγίνα στο Αργοστόλι να κάθομαι σε ένα τραπέζι απέναντι από τον ιστορικό ηγέτη της αριστεράς, τον Λεωνίδα Κύρκο, και δίπλα του να κάθεται η αγωνίστρια Ασπασία Παπαθανασοπουλου. εγώ προ πολλού είχα διαγραφεί από το ΚΚΕ και οι δυο συμπαριστάμενοι σημαντικοί αγωνιστές είχαν ήδη εγκαταλείψει το ΚΚΕ-Εσωτερικού.

Το κοινό σημείο που μας έφερε στο ίδιο τραπέζι ήταν η αγωνία μας για το μέλλον της Αριστεράς, κυρίως στην Ελλάδα άλλα και στην Ευρώπη γενικότερα. Είναι η εποχή που, από τη μια πλευρά τα σημάδια κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού και από την άλλη η υποχώρηση και εξασθένιση των μεγάλων κομουνιστικών και σοσιαλιστικών κομμάτων της δυτικής Ευρώπης, είναι απολύτως εμφανή.

Ειδικά στη Δυτική Ευρώπη, ολοένα και περισσότερο ενισχύονται τα σοσιαλοδημοκρατικα κόμματα που δεν είναι τίποτα άλλο από τη νέα εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού, και μάλιστα στην πλέον απεχθή του μορφή.

Προσχέδιο της ομιλίας του Λεωνίδα Κύρκου
με χειρόγραφες σημειώσεις

Η συνάντηση έγινε με πρωτοβουλία του αείμνηστου Λεωνίδα Κύρκου και η συζήτηση περιεστράφη γύρω από την αναζήτηση ενός νέου δρόμου, που θα κατέληγε στην αριστερή και σοσιαλιστική ολοκλήρωση, με κέντρο τον άνθρωπο και την προάσπιση των δικαιωμάτων του σε όλα τα επίπεδα. Ακολούθησαν και άλλες συναντήσεις με συζητήσεις γύρω από το θέμα αυτό και ο κύκλος έκλεισε με ομιλία του Λεωνίδα Κύρκου στην αίθουσα προβολής του κινηματογράφου ΡΕΞ.
Από τη ζύμωση αυτή που απλώθηκε σε ευρύτερα Αριστερά στρώματα και ομάδες προέκυψε ένα νέο Αριστερό ρεύμα που, με μπούσουλα την ιδρυτική διακήρυξή που υπογράψαμε 84 Αριστεροί και παρουσιάσαμε στο ιδρυτικό συνέδριο, στο Ολυμπιακό Στάδιο της Καλογρέζας, αναπήδησε στην πολίτικη σκηνή της χωράς το νέο κόμμα της αριστεράς η ΕΑΡ.

Βασική διάφορα από ιδεολογική άποψη, μεταξύ του νέου κόμματος και των παραδοσιακών κομμάτων της Αριστεράς θα ήταν, από το ένα μέρος ένας νέος αγωνιστικός δρόμος αριστερά της ευρωπαϊκής σοσιαλοδημοκρατίας και δεξιά του ορθοδόξου δογματισμού, και από το άλλο μέρος, σε συστράτευση με την ευρωπαϊκή Αριστερά, θα αγωνιζόμαστε για την αριστερή ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προς όφελος των ευρωπαϊκών λαών


Απ’ την Ελπίδα και την Πρόοδο στον απόλυτο μονάρχη
Πέρασαν σχεδόν τριάντα χρονιά από τότε. Το κόμμα της Ελπίδας και της Προόδου, όπως το ονειρευτήκαμε, δοκιμάστηκε πολλές φορές. Γνώρισε πολλούς προέδρους (Κύρκο, Δαμανάκη, Κωνσταντόπουλο, Αλαβάνο) και κατέληξε στον σημερινό ιδιοκτήτη-κομματικό άρχοντα και ελέω  Τραπεζιτών, Ευρωπαίων κ.λπ., απόλυτο μονάρχη.

Στη διαδρομή του το κόμμα της ελπιδοφόρας Αριστεράς αφού μας κράτησε δεμένους με την ελπίδα για τη δικαίωση, η οποία ούτως η άλλως θα ερχόταν ως ιστορική αναγκαιότητα, μας επιφύλαξε την μεγαλύτερη δυνατή ταπείνωση και καταεξευτέλιση. Φορώντας τη μάσκα μίας επαναστατικής και ασυμβίβαστης αριστεράς εξαπάτησε όχι μόνον τους πεπεισμένους αριστερούς, άλλα και μέγα πλήθος από ιδεολογικούς αντίπαλους οι οποίοι είχαν το θάρρος να πουν με την ψήφο τους στις 25/1/2015 «Ας κυβερνήσει και μία φορά η Αριστερά».

Στις πρώτες μέρες της διακυβέρνησης των αριστερών ανδρείκελων κουβεντιάζαμε με φίλους και γνωστούς άλλων πολίτικων απόψεων και μέναμε άφωνοι από τον ακράτητο ενθουσιασμό τους. Καμάρωναν αυτοί, πιότερο από εμάς, τις παλιοκαραβάνες της Αριστεράς, γιατί γνώριζαν ότι αυτοί έδωσαν την νίκη στην Αριστερά και φυσικά ένα μεγάλο χαστούκι στους Ευρωπαίους οικονομικούς δολοφόνους.

Ο ενθουσιασμός δεν κράτησε πολύ, μόνο λίγες ήμερες…

Η παρέα των διεστραμμένων πολιτικών απατεώνων που είχαν καταλάβει την εξουσία με τη μάσκα του φουλ επαναστάτη απέρριψε το προσωπείο και απεκάλυψε τον πραγματικό της εαυτό.

Δεν ήταν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από απλά πολιτικά ανδρείκελα και ενεργούμενα των ευρωπαϊκών μεγαλοοικονομικών κύκλων. Απολυταρχικοί, αυταρχικοί και κυρίως ασήμαντοι και ουτιδανοί υποτάχθηκαν στους οικονομικά ισχυρούς του κόσμου και ως απλοί παραγγελιοδόχοι αποδέχονται τις απαιτήσεις των οικονομικών δολοφόνων και εκτελούν απαρρέκκλιτα με θρησκευτική ευλάβεια τις υποδείξεις, εμπαίζοντας τον ελληνικό λαό ισχυριζόμενοι ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Για τους μη Αριστερούς που ψήφισαν αυτή την πολιτική αλητεία είναι απογοήτευση. Για τους Αριστερούς είναι ταπείνωση και εξευτελισμός.

Για τους άλλους, όλους εκείνους τους επωνύμους και ανωνύμους που έδωσαν την ζωή τους, που μαρτύρησαν για τις ιδέες της Αριστεράς, το δίκιο και την λευτεριά, είναι προδότες και βέβηλοι. Τώρα που κρατάνε το μαστίγιο της εξουσίας, τώρα που μπορούν με διατεταγμένες εντολές να αλυσοδένουν τη δύσμοιρη Ελλάδα με νόμους των 7500 σελίδων, τώρα που μπορούν με τον τριχοειδή σωλήνα της πολιτικά διεστραμμένης συνείδησης τους να ρουφούν και την τελευταία σταγόνα γάλα από το ποτήρι των πεινασμένων παιδιών, τώρα που μπορούν να ασελγούν σε βάρος όλων των Ελλήνων, ας το απολαύσουν.

Όμως να μην ξεχνούν ότι ο καιρός διαβαίνει και τα πάντα αλλάζουν. Ο σκουπιδοτενεκές της Ιστορίας τους περιμένει. Μπορούν να υπερηφανεύονται ότι ταπείνωσαν και διέλυσαν την Αριστερά, αφού την έκαμαν σαν τα μούτρα τους οι ασήμαντοι χυδαίοι, να μην ξεχνούν όμως  ότι  στο τραπέζι της Ιστορίας δεν κάθισαν μαζί ο Λεωνίδας  με τον Εφιάλτη.

Και σε καμιά περίπτωση οι  πατριώτες με τους προδότες.

                                                                    ΛΑΣΚΑΡΗΣ  ΠΑΝΑΓΗΣ
                                                               ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ  ΕΑΡ.