Η επιδημία χολέρας στην Κεφαλονιά και ο φημισμένος Ληξουριώτης γιατρός που γεννήθηκε σαν σήμερα

Το 1850 ήταν μια σημαδιακή χρονολογία για την . Αιτία, η επιδημία χολέρας που ξέσπασε αφήνοντας πίσω της εκατοντάδες νεκρούς.


Η φοβερή αυτή ασθένεια μεταδόθηκε κατά πάσα πιθανότητα από την Μάλτα αλλά δεν βρήκε απροετοίμαστο το νησί. Μία άλλη φοβερή λοιμώδης νόσος, η πανώλη, είχε κάνει την εμφάνισή της στα Κομιτάτα το 1816, σπέρνοντας τον φόβο στους κατοίκους ολόκληρου του νησιού. Επίσης, ήταν συχνές οι εμφανίσεις παρόμοιων επιδημιών στα Ιόνια Νησιά τα οποία ήταν περισσότερο εκτεθειμένα στις επιδημίες, λόγω της διασύνδεσής τους μέσω θαλάσσης με άλλους επικίνδυνους προορισμούς.

Τα λαζαρέτα και φυλασσόμενα λιμάνια

Εκτός από την προετοιμασία των υγειονομικών μονάδων του νησιού, την ύπαρξη λαζαρέτου (χώρος υποδοχής που λειτουργούσε ως καραντίνα) οι Άγγλοι είχαν οργανώσει Υγειονομεία σε Αργοστόλι και Ληξούρι ενώ στα δευτερεύοντα λιμάνια υπήρχαν Υγειονοφυλάκια. 
Στην Κεφαλονιά υπήρχαν 12 λιμάνια. Εκτός από τα μεγάλα όμως (του Αργοστολίου, του Ληξουρίου και της Αγ. Ευφημίας που χρησιμοποιόταν για τη μεταφορά ζώων), στα οποία γίνονταν συστηματικά έλεγχοι, τα υπόλοιπα λιμάνια ήταν κλειστά και υπήρχε φύλακας ώστε να αποτρέπεται το λαθρεμπόριο και να μειώνονται οι κίνδυνοι μετάδοσης μολυσματικών ασθενειών. 

Ο νεαρός γιατρός απ’ το Ληξούρι

Παρ’ όλα αυτά, το 1850 ξέσπασε η μεγάλη επιδημία χολέρας που άφησε πίσω της 992 νεκρούς από τους 1858 που νόσησαν. 
Ένας νεαρός γιατρός από το Ληξούρι, ο 28χρονος , λίγους μήνες πριν, είχε επιστρέψει στην Κεφαλονιά από τη Γαλλία. Εκεί είχε ανακηρυχθεί διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Παρισιού εκπονώντας μάλιστα διατριβή για τον τύφο, μια άλλη επικίνδυνη μολυσματική ασθένεια. 
Η συμβολή και η βοήθεια του νεαρού γιατρού ήταν σημαντική και, όπως αναφέρει μεταγενέστερο φύλλο της εφημερίδας Άστυ, «παρέσχε μετά σπανίας αφοσιώσεως την πολύτιμον αυτού συνδρομήν, ήν μετ’ ευγνωμοσύνης ακόμη ενθυμούνται οι συμπολίται του». Το άστρο του Ληξουριώτη γιατρού είχε λάμψει, έστω και μέσα από αυτή τη συμφορά που είχε βρει το νησί. 
Λίγα χρόνια αργότερα ο Χαράλαμπος Πρετεντέρης Τυπάλδος θα προσφέρει παρόμοια βοήθεια και στην Κέρκυρα, όταν ξέσπασε επιδημία χολέρας το 1851. 
Υπήρξε ο πρώτος αντιπρόεδρος αλλά και σημαντικό ιδρυτικό στέλεχος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού ενώ διετέλεσε δύο φορές βουλευτής Κεφαλληνίας στην Ιόνια Βουλή. 
Όμως, παρότι δούλεψε πολύ για την Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, η πολιτική δεν τον κέρδισε ποτέ. Απεναντίας μάλλον τον έκανε να ταχθεί ακόμα πιο συνειδητά στην επιστήμη της Ιατρικής την οποία υπηρέτησε επάξια, πότε ως γιατρός και πότε ως καθηγητής. Δίδαξε για 35 χρόνια αρχικά στην Ιατρική Σχολή της Ιονίου Ακαδημίας και στη συνέχεια στο Εθνικό Πανεπιστήμιο. 
Είχε γεννηθεί, σαν σήμερα, στις 3 Αυγούστου του 1821, στο Ληξούρι.

Σύνταξη/επιμέλεια: Κεφαλονίτικα Νέα
Πηγές: Βάννας Πανδή-Αγαθοκλή «Καραντίνες
και λοιμοκαθαρτήρια στα Ιόνια Νησιά»,
από τα Ιατρικά Χρονικά Βορειοδυτικής Ελλάδος,
Εφημερίδα «Άστυ»,

Wikipedia