Ο θάνατος του πρώτου (Κεφαλονίτη) «πρωθυπουργού» της Ελλάδας

Ο Ανδρέας Μεταξάς ήταν ο πρώτος πρόεδρος ελληνικής κυβέρνησης που ονομάστηκε «πρωθυπουργός», αναλαμβάνοντας την προεδρία του «υπουργείου», όπως ονομαζόταν τότε η κυβέρνηση.


Ο Αργοστολιώτης πολιτικός που ανήκε στο Ρωσικό Κόμμα (είχε διατελέσει και αρχηγός του) έλαβε εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση στις 3 του Σεπτέμβρη του 1843, την ημέρα που ξέσπασε το κίνημα για την παραχώρηση Συντάγματος από τον Όθωνα. Ο Μεταξάς ρίσκαρε απειλώντας με παραίτηση εάν δεν συμμετείχε στην κυβέρνηση, τόσο ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος (Γαλλικό Κόμμα), όσο και ο Ιωάννης Κωλλέτης (Αγγλικό Κόμμα). Ήθελε να εξασφαλίσει μια πιο διευρυμένη συναίνεση την οποία τελικά και πέτυχε, πείθοντας το υπουργικό συμβούλιο.

Θεωρείται ακέραιος και πατριώτης πολιτικός και διετέλεσε για πολλά χρόνια υπουργός, βουλευτής, γερουσιαστής, ενώ προήχθη και στον βαθμό του αντιστρατήγου και παρασημοφορήθηκε από τον Όθωνα με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Σωτήρος.

Η κλονισμένη υγεία του και η διαθήκη του 1842

Ο αντιμετώπιζε προβλήματα με την καρδιά του από το 1848. Αυτός ήταν ίσως και ένας από τους λόγους που αποσύρθηκε από τα δημόσια πράγματα, μετά την επιστροφή του από την Κωνσταντινούπολη, στην οποία θήτευσε ως πρέσβης για 5 χρόνια, μέχρι το 1854.

Το 1859 ο Όθωνας θα του ζητήσει για δεύτερη φορά να σχηματίσει κυβέρνηση κι εκείνος, παρά τα προβλήματα της καρδιάς του, θα δεχτεί. Γρήγορα όμως θα καταλάβει ότι η ιστορία, αυτή τη φορά, δεν επαναλαμβάνεται, αφού δεν θα μπορέσει να πετύχει τη σύνθεση που ήθελε, και θα παραιτηθεί της εντολής.

Λίγους μήνες αργότερα, η κατάσταση της υγείας του θα επιδεινωθεί και θα πεθάνει στις 8 Σεπτεμβρίου του 1860.

Η είδηση του θανάτου του τάραξε και συγκίνησε ένα μεγαλύτερο κομμάτι του πολιτικού κόσμου μέσα στην Ελλάδα αλλά και εκτός αυτής. Παρά τις μεγάλες κόντρες που είχε κατά καιρούς με πολιτικά και στρατιωτικά πρόσωπα της εποχής (είναι μνημειώδεις οι χαρακτηρισμοί που του είχε προσδώσει ο Μακρυγιάννης, όπως «Κόντε Λάλας», «ψειργιασμένος κόντες»  κ.α.), τελικά, μετά το θάνατό του αναγνωρίστηκε τόσο η συμβολή του στην επανάσταση, όσο και οι πατριωτικές του προθέσεις.

Σύνταξη/επιμέλεια: Κεφαλονίτικα Νέα