Όχι στο πνευματικό «λουκέτο» της Κοργιαλενείου Βιβλιοθήκης! (Πλούταρχος Πάστρας)

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μια βιβλιοθήκη, όπως οι ευνούχοι έχουν ένα χαρέμι, είχε πει ο μεγάλος Γάλλος συγγραφέας Βίκτωρ Ουγκώ. Έτσι και η Κεφαλονιά μας σε λίγες ημέρες ενώ θα έχει μία τόσο αξιόλογη βιβλιοθήκη, δυστυχώς δε θα μπορεί να την εκμεταλλευτεί, διότι εκείνη θα παραμένει κλειστή λόγω οικονομικού στραγγαλισμού.

Ο λόγος για την Κοργιαλένειο Βιβλιοθήκη, η οποία κινδυνεύει -όπως διαβάσαμε πριν λίγες ημέρες σε ένα δημοσίευμα με την αποκάλυψη του κυρίου Μπαζίγου- μετά από 92 χρόνια να κλείσει, λόγω της αδυναμίας του Ιδρύματος να μπορέσει να ανταποκριθεί στις οικονομικές απαιτήσεις για τη λειτουργία της και να εξασφαλίσει τους απαραίτητους πόρους για την καταβολή των δεδουλευμένων των εργαζομένων.

Δυστυχώς όπως βλέπουμε για μία ακόμη φορά η οικονομική κρίση έκανε το θαύμα της, προκαλώντας ένα νέο πλήγμα στην πνευματικότητα του νησιού μας και για πολλοστή φορά είμαστε στο ίδιο έργο θεατές.

Τι κι αν πέρασε ένα παγκόσμιο πόλεμο και μία σκληρή κατοχή, τι κι αν χτυπήθηκε από τους σεισμούς του 1953 και αναγεννήθηκε μέσα από τα χαλάσματα της, αυτός ο πυλώνας της γνώσης, δέχτηκε το κύριο πλήγμα του από την Ελλάδα του μνημονίου, με τους εκάστοτε κυβερνώντες να μένουν αδιάφοροι για την πνευματική φτωχοποίηση του νησιού μας. Ενός νησιού που κράτησε ψηλά αναμμένο τον πυρσό του ελληνικού πολιτισμού ανά τους αιώνες.

Το δυστυχέστερο απ’ όλα όμως είναι, πως δεν υπάρχει στις μέρες μας ένας Μαρίνος Κοργιαλένιος να βάλει εκείνο το λιθαράκι που θα κρατήσει όρθιο το πνευματικό οικοδόμημα της Κεφαλονιάς. Όλοι κάθονται απραγείς και κρατούν μία απόμακρη έως και αδιάφορη στάση για το θέμα. Που είναι οι Κεφαλλήνες επιχειρηματίες, οι οποίοι έχουν το βαλάντιο, για να συνδράμουν στη διάσωση του κεφαλληνιακού πολιτισμού; Γιατί δε θέλουν να ακολουθήσουν το παράδειγμα του μεγάλου ευεργέτη του νησιού μας;

Πολλοί θα απαντήσουν πως το κράτος πρέπει να μεριμνήσει για το ζήτημα, αλλά για ποιο κράτος μιλάμε; Για ένα κράτος που βλέπει τον κάθε πολίτη μόνο ως ένα επιπλέον φορολογούμενο; Η απάντηση είναι αναμενόμενη, ένα μεγαλοπρεπές όχι. Έχουμε φτάσει στο σημείο να μην περιμένουμε τίποτα από εκείνο το κράτος. Γι’ αυτό το λόγο χρειάζεται εμείς οι ίδιοι να επιδιορθώσουμε τη στέγη του «σπιτιού» μας, αν δε θέλουμε να καταστραφεί ότι έχουμε αποκτήσει μέχρι τώρα, από την επερχόμενη καταιγίδα.

Ας είμαστε, όμως, ρεαλιστές. Ένας κούκος δε φέρνει την Άνοιξη, ειδικά μέσα σε αυτόν τον παρατεταμένο, οικονομικά και πνευματικά, χειμώνα που ζούμε. Οπότε πρέπει όλοι μαζί να βάλουμε ένα χεράκι, όπως οι εργαζόμενοι που ενώ παραμένουν απλήρωτοι, κράτησαν κι ακόμη κρατούν –όσο μπορούν- το βιβλιοστάσιο διαθέσιμο σε όλους, για να περιηγηθούν μέσα στις στοές αυτού του χρυσότομου ναού του επτανησιακού πνεύματος και να ανακαλύψουν τους πλούσιους αρχειακούς θησαυρούς του, έστω και για λίγες ώρες την ημέρα.

Θα πρέπει, λοιπόν, είτε να διαμαρτυρηθούμε και να απευθυνθούμε σε όλους τους αρμόδιους, γιατί ένα πλήθος φωνών ακούγονται περισσότερο από μία, είτε να βάλουμε το χέρι βαθιά στην τρύπια μας τσέπη και να βρούμε ένα ξεχασμένο κέρμα ή χαρτονόμισμα, και να το αποθέσουμε στο «καλαθάκι» ενός πνευματικού εράνου –εκεί καταντήσαμε να φτάσουμε στον έρανο, για ένα θεσμό που θα έπρεπε να ήταν αυτονόητη η κρατική μέριμνα- ώστε να γίνουμε κι εμείς οι χορηγοί ή καλύτερα οι νέοι ευεργέτες, έστω και με την ισχνή μας συνεισφορά, του περήφανου νησιού μας.

Τώρα, δεν ξέρω πια δύναμη μπορεί να έχει και κατά πόσο μπορεί να επηρεάσει η άποψη ενός νεαρού Κεφαλονίτη λογοτέχνη του 21ου αιώνα, πάνω σε αυτό το σοβαρό ζήτημα, αλλά ελπίζω τουλάχιστον να εισακουστεί ως μία ακόμη φωνή ενός απόγονου του αρχέγονου και ηρωικού νησιού του Κεφάλου, όπως είμαστε όλοι εμείς οι Κεφαλονίτες.

Εν κατακλείδι το μόνο που έχω να προσθέσω είναι πως αν θέλουμε να παραμείνει ζωντανό το κεφαλληνιακό πνεύμα και η «κουρλαμάρα» που το διακατέχει, και θέλουμε να το παραδώσουμε ακόμη πιο ακμαίο στις επόμενες γενιές που θα έρθουν, ας μην αφήσουμε να κλείσει, λοιπόν, αυτό το καταφύγιο γνώσης, το οποίο ακούει στο όνομα «», γιατί όπως είπε και ο Κικέρων «αν έχεις ένα κήπο και μια βιβλιοθήκη, έχεις όλα όσα σου χρειάζονται».