Παγκόσμια Μέρα Αντιποίησης [#Editorial 16]

Όταν ένας στους δύο Έλληνες δεν θα διαβάσει, ούτε φέτος, έστω ένα βιβλίο…

Όταν στην Ελλάδα, είναι περισσότεροι αυτοί που γράφουν , από αυτούς που διαβάζουν… 
Όταν τα παιδιά μας βασανίζονται σαδιστικά επί 12 ολόκληρα χρόνια και τελειώνοντας το σχολείο αδυνατούν να σταυρώσουν δυο σωστές και γνήσια δικές τους λέξεις…
… τότε το να γιορτάζεις την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης μοιάζει με αυτοσαρκασμό ή καλύτερα με… αντιποίηση ποιητικότητας.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι όσοι, ειδικά σήμερα, προτείνουν να διαβάσουμε ποίηση το κάνουν, είτε για λόγους εμπορικούς είτε για να διαβάσουμε τη δική τους ποίηση…
Δεν είναι ότι ο κόσμος δεν γνωρίζει τους ποιητές, είναι ότι δεν τους χρειάζεται. Η ελληνική κοινωνία, ακόμη και σήμερα που φλερτάρει με το χαμό, ζει ταριχευμένη μέσα στις βεβαιότητές της. Όπως κάνει άλλωστε και το μεγαλύτερο κομμάτι του γνωστού «πολιτισμένου» κόσμου. Και δεν υπάρχει τίποτε πιο αντι-ποιητικό από τις βεβαιότητες, ειδικά τις μαζικές. 
Την πραγματική ποίηση την έχουν ανάγκη μόνο οι αναθεωρητές, οι τρελοί και τα παιδιά. Αυτοί δηλαδή που αρνούνται να ενταφιαστούν μέσα σε έναν βίο που δεν περιέχει μαγεία και όνειρο. 
Κι αυτοί γνωρίζουν ότι το μόνο ονειρικό που προκαλούν οι επέτειοι είναι νύστα και ύπνο… 

Προηγούμενο άρθρο

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: