Έλενα Ακρίτα: Το μυστικό της μπλε πολυκατοικίας

Η Έλενα Ακρίτα δεν χρειάζεται συστάσεις, ούτε ως δημοσιογράφος ούτε ως συγγραφέας. Αγαπητή στο ευρύ κοινό για την οξυδερκή, γλαφυρή, σαρκαστική και ενίοτε δηλητηριώδη, με την καλή έννοια, πένα της, τα τελευταία δύο χρόνια έχει καταπιαστεί με το αστυνομικό μυθιστόρημα. Πρώτο της βιβλίο ήταν το εξαιρετικό «Φόνος πέντε αστέρων» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Διόπτρα το 2015 και γρήγορα αναδείχθηκε σε best-seller. (Spoiler alert: Πολλαπλοί οικογενειακοί φόνοι, γρήγορη δράση, ανατρεπτικό τέλος). Κεντρική ηρωίδα ήταν η νεαρή δημοσιογράφος Ελσινόρη Χατζή που προσπαθεί να βοηθήσει τη φίλη της να εξιχνιάσει τα εγκλήματα που συμβαίνουν στην οικογένειά της πριν ο δολοφόνος χτυπήσει ξανά. 
Η οποία Ελσινόρη Χατζή, δύο χρόνια μετά τα εγκλήματα του πρώτου βιβλίου, στα οποία είχε εμπλακεί προσωπικά, προσπαθεί να ξαναβρεί τα πατήματά της, ψυχολογικά και επαγγελματικά στο «Μυστικό της μπλε πολυκατοικίας» (και πάλι εκδόσεις Διόπτρα). Η τύχη όμως φέρνει στο γραφείο της μία μυστηριώδη μαυροντυμένη πιτσιρίκα που της ζητά βοήθεια για ένα προσωπικό της θέμα ενώ η δημοσιογράφος αρχίζει να λαμβάνει email αγνώστου αποστολέα που της αποκαλύπτει, αρχικά με το σταγονόμετρο και στη συνέχεια όλο και πιο αφειδώς, στοιχεία για μία στυγνή δολοφονία που έγινε πριν δεκαετίες και ακόμα ζητά εκδίκηση…

Το «Μυστικό της μπλε πολυκατοικίας» είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα της κλασικής γραμμής whodunnit – βρες τον δολοφόνο και είναι πολύ καλογραμμένο. Οι χαρακτήρες είναι πιστευτοί, η πλοκή είναι αρκετά πειστική και όσο χρειάζεται δαιδαλώδης, η δράση γρήγορη, ιδιαίτερα μετά τα πρώτα κεφάλαια, και η λύση που δίνεται στο τέλος ικανοποιητική ακόμα και για έμπειρους αναγνώστες αστυνομικών (πιστεύω). 
Παρά το γεγονός ότι από τις πρώτες κιόλας γραμμές ο αναγνώστης βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα έγκλημα που συνταράσσει τη λεγόμενη «υψηλή κοινωνία» σε μία δεξίωση για λίγους και εκλεκτούς σε μια βίλα-φρούριο των βορείων προαστίων, οι δευτερεύοντες χαρακτήρες που κινούνται στο κέντρο της Αθήνας και ειδικότερα στα Εξάρχεια, με διπλές και τριπλές ταυτότητες κάποιοι από αυτούς αλλά όχι όλοι, είναι αυτοί που θα καθορίσουν την πλοκή σε μεγαλύτερο βαθμό από τους επιφανείς πρωταγωνιστές (δεν κρατήθηκα, το έκανα το spoiler). 
Η Έλενα Ακρίτα, μέσα από την προσπάθεια της Ελσινόρης να βρει τον δολοφόνο, περνάει την ηρωίδα της μία μεγάλη βόλτα από το προσκήνιο αλλά και το παρασκήνιο της πολιτικής ζωής στην Ελλάδα τα τελευταία σαράντα χρόνια και δεν διστάζει να καυτηριάσει τους πουλημένους δήθεν ιδεολόγους, δήθεν εθνοσωτήρες, πατριδοκάπηλους πολιτικούς, ούτε και τους ξιπασμένους νεόπλουτους που μοναδική τους αξία είναι το φαίνεσθαι, και δη, στις μέρες μας, το επικοινωνιακό φαίνεσθαι. Twitter, Facebook, Instagram, όλα στην υπηρεσία της άγρας ψήφων ή έστω στο χτίσιμο ενός κοινωνικά αποδεκτού προφίλ δια παν ενδεχόμενο (προφίλ κατασκευασμένο, κατά προτίμηση, από αποφοίτους του Χάρβαρντ). 
Η λεπτή ειρωνεία και το σαρκαστικό χιούμορ που είναι διάχυτα σε όλο το κείμενο δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν, καθώς μιλάμε για ένα κείμενο της Έλενας Ακρίτα, χαρακτηριστικά που καθιστούν το βιβλίο ένα ιδιαίτερα ευχάριστο ανάγνωσμα. Προσθέστε τώρα και την αστυνομική πλοκή, την αγωνία, τις καταιγιστικές εξελίξεις και έχετε ένα αξιοπρεπέστατο, σύγχρονο, ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα. 
Τέλος, κάτι που επίσης μου άρεσε είναι η περιγραφή της σύγχρονης Αθήνας της οικονομικής κρίσης  ως φόντο στο βιβλίο. Οι σκισμένες αφίσες των Εξαρχείων (που είτε καλούν σε ταξική πάλη είτε σε συναυλία των Πυξ Λαξ, παραμένουν σκισμένες στις κολώνες), τα μικρά καφέ (που ενίοτε κλείνουν βιαστικά από φόβο συγκρούσεων με την αστυνομία), τα σπίτια που ρημάζουν αργά μα σταθερά γιατί τώρα ποιος έχει λεφτά για μερεμέτια (ακόμα κι αν πρόκειται για διαμερίσματα της ιστορικής μπλε πολυκατοικίας) σου δίνουν την αίσθηση ότι βρίσκεσαι εκεί, ότι περπατάς με την Ελσινόρη ή τη Γιόλο – ναι, Yolo! (τη μαυροφορεμένη πιτσιρίκα) στα Εξάρχεια και στο κέντρο της πόλης.
Αν πάλι είστε πιο κυριλέ τύποι, η συγγραφέας δεν θα σας απογοητεύσει ούτε με τις περιγραφές του κόσμου των πλουσίων: «Τα σερβίτσια είναι Rosenthal. Τα μαχαιροπίρουνα Christofle. Τα ποτήρια από κρύσταλλο Βοημίας. Ένα απαλό αεράκι ανασηκώνει ελαφρά τις άκρες απ’ τα ιβουάρ τραπεζομάντιλα». Έτσι ξεκινά το «Μυστικό της μπλε πολυκατοικίας» και μπορείτε να διαβάσετε τις τριάντα πρώτες σελίδες εδώ
Ομολογώ ότι το δεύτερο βιβλίο μού άρεσε περισσότερο από το πρώτο, το οποίο ούτως ή άλλως μου άρεσε πολύ. Να αναφέρω βεβαίως ότι τα βιβλία είναι αυτοτελή και δεν είναι ανάγκη να έχετε διαβάσει πρώτα το «Φόνος πέντε αστέρων». Και… κάτι μου λέει ότι θα πρέπει να περιμένουμε και τρίτο βιβλίο με τις περιπέτειες της νεαρής Ελσινόρης…Ή έτσι ελπίζω τουλάχιστον. 
μεταφράστρια 

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0