Κων/νος Μοσχάτος: Έγκλημα στην πισίνα

Μετά από ένα εύλογο διάστημα διακοπών, επιστρέφουμε σήμερα στο Ex Libris και στις κριτικές παρουσιάσεις βιβλίων. Πρώτο μυθιστόρημα για αυτή τη νέα σεζόν είναι το αστυνομικό του νέου συγγραφέα Κωνσταντίνου Μοσχάτου με τον …ιντριγκαδόρικο και ενδεικτικό τίτλο «Έγκλημα στην πισίνα»
Αρχικά, θα ήθελα να σας κατατοπίσω σχετικά με τον συγγραφέα: ο Κωνσταντίνος Μοσχάτος γεννήθηκε το 1988 στον Πειραιά και παρά το γεγονός ότι σπούδασε Οικονομικά, τα τελευταία χρόνια ασχολείται με την αθλητική δημοσιογραφία ενώ είναι δημιουργός της σελίδας waterpolonews.gr που ασχολείται με την ελληνική υδατοσφαίριση. 

Έχοντας πει αυτά, οι δύο βασικοί χαρακτήρες του βιβλίου μοιάζουν να είναι το alter ego του συγγραφέα: ο Αλέξανδρος Ξένος και ο Ζήσης Βούλγαρης είναι δύο νεαροί δημοσιογράφοι που δουλεύουν σε μία αθλητική ιστοσελίδα και τρέχουν όλη την ημέρα πάνω σε μια βέσπα για να καταφέρουν να καλύψουν το αθλητικό ρεπορτάζ. Το βιβλίο ξεκινά το καλοκαίρι του 2016 όταν η Εθνική Ομάδα Υδατοσφαίρισης των ανδρών, κατά την προετοιμασία της για τους Ολυμπιακούς αγώνες του Ρίο ντε Τζανέιρο, δίνει ένα φιλικό παιχνίδι με την Ιταλία στο κολυμβητήριο του Ζαππείου. Κατά τη διάρκεια αυτού του παιχνιδιού, ένας νεαρός παίχτης της Ελλάδας πεθαίνει μέσα στην πισίνα από καρδιακή προσβολή. Πρόκειται φυσικά για τραγωδία και όλοι αναμένουν με αγωνία και ενδιαφέρον το αποτέλεσμα της νεκροψίας. Όμως λίγες μέρες αργότερα ακολουθεί η στυγνή δολοφονία ενός δεύτερου παίχτη της Εθνικής μας. Πιο συγκεκριμένα, ο αρχηγός της Ελλάδας βρίσκεται μαχαιρωμένος στα αποδυτήρια του Παπαστράτειου στον Πειραιά, έγκλημα για το οποίο συλλαμβάνεται ο δημοσιογράφος Αλέξανδρος Ξένος! 
Η κράτησή του βέβαια, προς εξυπηρέτηση της πλοκής του βιβλίου, δεν κρατά πολύ και κατά την αποφυλάκισή του ξεκινά την έρευνα γύρω από τους δύο θανάτους, συλλέγοντας στοιχεία με τη βοήθεια του φίλου του Ζήση Βούλγαρη. Η έρευνα θα τους οδηγήσει πίσω στο κοντινό αλλά και μακρινό παρελθόν και θα αποκαλύψει όχι μόνο τους δεσμούς που ενώνουν τους θύτες με τα θύματα αλλά και τη διαπλοκή ορισμένων παραγόντων του επαγγελματικού πόλο εντός και εκτός συνόρων. Το βιβλίο θα έχει τελικά μία απρόσμενη λύση την οποία βέβαια δεν θα σας αποκαλύψω εδώ καθώς πρόκειται για ένα μυθιστόρημα κλασικής γραμμής «βρες το δολοφόνο». 
Το «Έγκλημα στην πισίνα» είναι το πρώτο βιβλίο του Κωνσταντίνου Μοσχάτου και ως πρωτόλειο έχει ορισμένα προβλήματα, όπως για παράδειγμα ότι κάποιες φορές γίνεται υπερβολικά διεξοδικό ως προς το ύφος του. Κατά τη γνώμη μου δηλαδή, ορισμένα πράγματα θα έπρεπε να υπονοούνται από την αφήγηση και όχι να δηλώνονται αφηγηματικά. Για παράδειγμα, λέει κάπου: «Είναι εύλογα έντονη η απορία όλων για το πως οι δύο νεαροί ρεπόρτερ έφτασαν να μάθουν λεπτομερώς το ακριβές περιεχόμενο του ιατροδικαστικού πορίσματος. Άμεση κίνηση πολλών ήταν να τους τηλεφωνήσουν αλλά μάταια. […] Ένας δημοσιογράφος έχει νομικό δικαίωμα και ηθική υποχρέωση να μην αποκαλύπτει ποτέ τις πηγές του». Να, αυτή η τελευταία φράση θα προτιμούσα να λείπει καθώς νομίζω ότι, από λογοτεχνική άποψη, το ευρέως γνωστό ή το ευκόλως εννοούμενο από τη δράση των ηρώων συχνά προσθέτει αξία διά της αφαίρεσής του από το κείμενο. Επίσης, το βιβλίο δυστυχώς δεν έτυχε επιμέλειας ή δεν έτυχε καλής γλωσσικής επιμέλειας από τον εκδοτικό οίκο, πράγμα που είναι κρίμα γιατί εκθέτει τόσο τον συγγραφέα όσο και τον εκδότη με τόσα λάθη στη στίξη διάσπαρτα στο κείμενο. 
Παρά τα προβληματάκια όμως και τις ατέλειές του, το βιβλίο μού άρεσε για μία σειρά από λόγους: πρώτον, μου αρέσε η πλοκή και η εξέλιξή της, πράγμα που πάντα είναι ο βασικός κορμός μιας αστυνομικής ιστορίας. Δεύτερον, συμπάθησα πολύ τους δύο βασικούς χαρακτήρες, τον Αλέξανδρο και τον Ζήση που περιγράφονται επαρκώς μεν, χωρίς εξάρσεις δε. Τρίτον, βρίσκω πολύ γενναίο και επικροτώ το γεγονός ότι ο συγγραφέας επέλεξε να στήσει την ιστορία του στο εδώ και στο τώρα: σύγχρονη Ελλάδα, 2016, λίγο πριν την Ολυμπιάδα της Βραζιλίας. Πολλοί μπορεί να πιστεύουν ότι μόνο τα μυθιστορήματα που διαδραματίζονται στο παρελθόν θέλουν την έρευνά τους αλλά αυτό βεβαίως δεν είναι ορθό. Ο συγγραφέας όχι μόνο έχει επιδείξει φροντίδα στο στήσιμο του σκηνικού του αλλά φαίνεται ότι δεν έχει καμία ανάγκη την αίγλη (και την αχλή) του ιστορικού χρόνου για να κινήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη. (Φαίνεται πόσο με έχει κουράσει αναγνωστικά αυτή η ατελείωτη επικρατούσα ρετροσπεκτίβα στις ελληνικές εκδόσεις, ε;). Τέλος, στις αρετές του βιβλίου δε θα μπορούσα να μην αναφέρω τον λυρισμό που χωρίς ποτέ να γίνεται υπερβολικός, χρωματίζει ευχάριστα κάποιες σελίδες καθώς και το γεγονός ότι εκτός από συγγραφέας, ο Κωνσταντίνος Μοσχάτος φαίνεται να είναι και αναγνώστης του σύγχρονου αστυνομικού μυθιστορήματος αν κρίνω από τις αναφορές του στους Κινγκ, Νέσμπο, Ράνκιν, Καμίλα Λάκμπεργκ και Τζίλιαν Φλιν ενώ δεν λείπουν και οι κλασικοί όπως ο Κόναν Ντόιλ. 
Και τώρα, ας αναφέρω και κάτι εξω-μυθιστορηματικό που μου έκανε θετική εντύπωση. Σε μια εποχή που πολλοί νέοι (και παλιοί) συγγραφείς πιστεύουν (ή θέλουν οι άλλοι να πιστεύουν) ότι το έργο τους είναι συγκλονιστικό! καταπληκτικό! ευρηματικό! πρωτότυπο! και τα λοιπά, σε μία εποχή που το βιβλίο εύκολα καταδικάζεται ως ανάλαφρο και ρηχό, «καλοκαιρινό» και «παραλίας», διαβάζω στις τελευταίες σελίδες του «Εγκλήματος στην πισίνα» το σημείωμα του συγγραφέα που αναφέρει: «Εύχομαι το βιβλίο αυτό να αποτέλεσε μια όμορφη και δροσερή συντροφιά, έναν καλό κι ευχάριστο φίλο για το σπίτι, το εξοχικό, την παραλία ή όπου αλλού επιλέξατε να το διαβάσετε και να ξεγνοιάσετε παρέα του». Πολύ σεμνή και πολύ πιο έντιμη δήλωση από πολλές που ακούμε και διαβάζουμε γύρω μας…
Το «Έγκλημα στην πισίνα» δεν είναι ΤΟ αριστούργημα αλλά είναι ένα αξιοπρεπές σύγχρονο ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα που αξίζει την προσοχή του αναγνώστη. Άλλωστε, διαβάζουμε πολλά ανάλογα ξένων συγγραφέων που πουλάνε εκατομμύρια αντίτυπα στο εξωτερικό. Ελπίζω ο συγγραφέας να εξελιχθεί και να προχωρήσει σε ένα δεύτερο βιβλίο, ίσως και με τον ίδιο κεντρικό ήρωα! 
Η σελίδα του βιβλίου στο Facebook εδώ
μεταφράστρια