Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, ο Αμπατιέλος και ο Εισαγγελέας Δελαπόρτας

Πέρασαν 106 χρόνια από την γέννηση (3 Απριλίου 1912) του Γρηγόρη Λαμπράκη, του μεγάλου αγωνιστή της δημοκρατίας και το όνομά του μένει αξέχαστο στις σκέψεις και τις συνειδήσεις των δημοκρατικών πολιτών της χώρας. Κι ήταν η άνανδρη δολοφονία του σε “σκοτεινές” και “γκρίζες” εποχές που προκάλεσε την κοινωνική κατακραυγή κι έσπειρε τους καρπούς πολιτικών εξελίξεων που οδήγησαν μέσα σε λιγότερο από τρεις βδομάδες στην πτώση της Κυβέρνησης Κωνσταντίνου Καραμανλή και στην εκλογική ήττα της ΕΡΕ.

Ο γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1912 στην Κερασίτσα Αρκαδίας και ήταν το 14ο παιδί από τα συνολικά 18 που απέκτησαν οι γονείς του. Υπήρξε αθλητής με πολλές πανελλήνιες και βαλκανικές νίκες και κατείχε για 23 χρόνια (ως το 1959) το πανελλήνιο ρεκόρ στο άλμα εις μήκος με επίδοση 7,37 μ. Στην διάρκεια της κατοχής διοργάνωνε με άλλους συναθλητές του αγώνες, διαθέτοντας τα έσοδα σε λαϊκά συσσίτια. Το 1950 κατέλαβε τη θέση του υφηγητή Μαιευτικής – Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Aπέκτησε τρεις γιους, τον Γιώργο, τον Θοδωρή και τον Γρηγόρη.
Στις εκλογές του Οκτωβρίου 1961 ο Λαμπράκης εξελέγη βουλευτής Πειραιά συνεργαζόμενος με την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (ΕΔΑ). Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και αντιπρόεδρος της «Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη». Στις 21 Απριλίου 1963 αψηφώντας σχετική απαγόρευση της αστυνομίας, πραγματοποίησε την 1η Μαραθώνια πορεία Ειρήνης. Βάδισε το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής μόνος του, εν μέσω απειλών, πριν τελικά συλληφθεί και κρατηθεί για μερικές ώρες.

Ο Λαμπράκης και το ζεύγος Αμπατιέλου:

Μπορεί ο Γρηγόρης Λαμπράκης να μην είχε άμεση σχέση με την , όμως δυο πρόσωπα με βαθιές ρίζες στην Κεφαλονιά, ο και ο γεννημένος εδώ, στα Κουβαλάτα Ληξουρίου, Εισαγγελέας , έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε κρίσιμα γεγονότα που επηρέασαν την ζωή και την πολιτική παρουσία του Γρηγόρη Λαμπράκη.
Αμέσως μετά την 1η Μαραθώνια πορεία  Ειρήνης και την σύλληψη και κράτησή του, ο Λαμπράκης μετέβη στο Λονδίνο για να συμπαρασταθεί στους Έλληνες, Κύπριους και Άγγλους διαδηλωτές που ζητούσαν την απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων στην Ελλάδα, μεταξύ των οποίων και ο Αντώνης Αμπατιέλος. Στόχος των διαδηλωτών, ανάμεσα στους οποίους  και η Βρετανίδα σύζυγός του Αντώνη Αμπατιέλου, Μπέτυ Μπάρτλετ Αμπατιέλου ήταν η βασίλισσα Φρειδερίκη, η οποία βρισκόταν στην αγγλική πρωτεύουσα προκειμένου να παραστεί σε βασιλικούς γάμους. Η σύζυγος του Αμπατιέλου ζήτησε ακρόαση από την Φρειδερίκη η οποία την αρνήθηκε, παρά τις πιέσεις του ίδιου του Λαμπράκη. Αυτή η στάση του βουλευτή της ΕΔΑ εξόργισε την Φρειδερίκη, καθώς θεωρήθηκε πράξη αμφισβήτησής της.

Σχεδόν ένα μήνα μετά, στις 22 Μαΐου, ο Γρηγόρης Λαμπράκης καθώς εξερχόταν από συγκέντρωση για την ειρήνη και τον πυρηνικό αφοπλισμό στη Θεσσαλονίκη, δέχτηκε δολοφονική επίθεση από παρακρατικούς. Τραυματίστηκε βαριά και υπέκυψε στα τραύματά του λίγες μέρες μετά.

Ο Κεφαλονίτης Εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας:

Ο Παύλος Δελαπόρτας, το 1963 υπηρετούσε ως Εισαγγελέας Εφετών στη Θεσσαλονίκη. Από την θέση αυτή αναμείχθηκε στην υπόθεση Λαμπράκη καθώς είχε τη γενική εποπτεία των ανακρίσεων, που διεξάγονταν από τον Aνακριτή Χρήστο Σαρτζετάκη και τον Eισαγγελέα Δημήτριο Παπαντωνίου.
Μαζί με τον Σαρτζετάκη αντιστάθηκαν στις πιέσεις του τότε Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνου Κόλλια, να κλείσει γρήγορα και χωρίς έρευνα η υπόθεση. Αργότερα στην δίκη ως Εισαγγελέας της έδρας πρότεινε την καταδίκη των περισσοτέρων, πρόταση που δεν έγινε δεκτή από το Δικαστήριο.
Στις συνθήκες εκείνες, η πρόταση του Κεφαλονίτη Εισαγγελέα Παύλου Δελαπόρτα στη Δίκη των δολοφόνων του Λαμπράκη, θεμελιωμένη στις θαρραλέες ανακριτικές πράξεις του Χρήστου Σαρτζετάκη,  πήρε το ανάστημα και τη θέση της στην ιστορική καταγραφή και ειδικά η ρήση του για τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη:
“..Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δοσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται (προς εθνοκαπηλεία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς) ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης. Τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς απ’ αυτό πλην του ότι θα εξελισσόταν σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;..”

                                                                                                                                     Σύνταξη-Επιμέλεια