Ένα χειροκρότημα για τα παιδιά των άλλων [Editorial #20]

Η συναυλία της Φιλαρμονικής του Ληξουρίου πραγματοποιήθηκε την Κυριακή των Βαΐων σε ένα σχεδόν άδειο Δημοτικό Θέατρο.

Ήταν μάλιστα από τις φορές που παραβρέθηκαν οι αρχές (Θεοπεφτάτου, Παρίσης, Κεκάτος), αλλά έλλειπε ο κόσμος.

Κι όλα αυτά ενώ ήταν μία συγκινητική συναυλία για πολλούς λόγους:

Πρώτα απ’ όλα γιατί η «Φιλαρμονική Πάλλης», μία από τις αρχαιότερες φιλαρμονικές στην Ελλάδα, δείχνει να έχει σταθεί και πάλι στα πόδια της, μέσα από απίστευτες δυσκολίες και ενώ το πολιτικό προσωπικό του νησιού δεν έχει αποκαταστήσει ούτε έναν πολιτιστικό χώρο στο Ληξούρι μετά τους σεισμούς. Ούτε έναν…

Ύστερα γιατί ο μαέστρος Χαράλαμπος Μακρής τόλμησε να φτιάξει ένα πρόγραμμα απαιτητικό, στο πνεύμα της Μεγάλης Εβδομάδας, με έργα δύσκολα που ερμήνευσαν ακόμα και μαθητές δημοτικού, και που θα μπορούσαν να γεμίσουν τον Κέφαλο με στιγμές… ανατριχίλας από τα φάλτσα, αντί συγκίνησης από τα έργα. Ρίσκαρε, αλλά κέρδισε. Οι αστοχίες ήταν λίγες ενώ το κλίμα που δημιουργήθηκε καθήλωσε και συγκίνησε σε πολλά σημεία τον κόσμο.

Όμως ποιον κόσμο;

Ίσως κάποια στιγμή θα πρέπει να αναλογιστούμε ότι ο Κέφαλος δεν πρέπει να γεμίζει μόνο με συγγενείς και φίλους όσων παίζουν. Να μην πηγαίνουμε στις εκδηλώσεις μόνο για τα παιδιά μας. Υπάρχουν και τα παιδιά των άλλων.

Έχει γίνει ανέκδοτο στους δημοσιογράφους ότι αν μια παράσταση 3 ατόμων θέλεις να έχει επιτυχία, αρκεί να την πλαισιώσεις με ένα ντόπιο χορευτικό 50 ατόμων, ειδικά αν αυτό περιλαμβάνει παιδιά. Θα έρθουν οι συγγενείς και φίλοι και θα γεμίσουν το θέατρο. Λίγες είναι οι εκδηλώσεις που ξεφεύγουν από αυτό τον κανόνα.

Κι όμως. Είναι χίλιες φορές προτιμότερο να περάσεις ένα απόγευμα κοντά σε ανθρώπους που ζουν γύρω σου και που ανακαλύπτουν ή αποκαλύπτουν τον εαυτό τους μέσα απ’ την τέχνη, παρά να «σαπίσεις» για μια ακόμη φορά μπροστά στην τηλεόραση.

Είναι σαφώς ψυχοφελέστερο να παρακολουθήσεις μία «ζωντανή» εκδήλωση ακόμα και για ένα θέμα που φαινομενικά δεν σε ενδιαφέρει, παρά να σε πάρει το βράδυ «σκρολάροντας» νωχελικά «τοίχους» και… πατώματα στο Facebook ή στο Instagram, παρακολουθώντας αναρτήσεις ανθρώπων που σίγουρα δεν σ’ ενδιαφέρουν.

Ήταν απείρως συγκινητικότερη η αγωνία μικρών παιδιών να μας εισάγουν στην μυσταγωγία της Μεγάλης Εβδομάδας ερμηνεύοντας Handel και Verdi, από την ανιαρή μέχρι θλίψεως επανάληψη θρησκευτικών ύμνων από τον εθνικό μας ψαλμωδό Πέτρο Γαϊτάνο, δια τηλεοράσεων και ραδιοφώνων.

Γι’ αυτό το ξαναγράφω. Να χειροκροτούμε τα παιδιά μας. Να πηγαίνουμε όμως να χειροκροτήσουμε και τα παιδιά των άλλων…

| Κεφαλονίτικα Νέα

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0