μια σέλφι για τη δικαιοσύνη

​ένα από τα ύψιστα δικαιώματα που κέρδισε ο νομικός πολιτισμός μας είναι αδιαμφισβήτητα το δικαίωμα που έχουμε όλοι στην υπεράσπιση.
μετά από αγώνες και αιώνες, μετά από δικαστήρια αθώων και ενόχων άνευ συνήγορου υπεράσπισης, μετά από ακροβατισμούς δικαστών και λοιπών εξουσιαστών, κερδήθηκε με πολύ κόπο το αναντίλεκτο δικαίωμα που έχει ο κατηγορούμενος στην ποινική δίκη να διορίζει την υπεράσπισή του. και ακόμα και αν δεν δύναται οικονομικά να έχει δικηγόρο ή στη σπάνια περίπτωση που δεν βρίσκει δικηγόρο να τον υπερασπιστεί λόγω του είδους του αδικήματος που του αποδίδεται, τότε το κράτος υποχρεούται να του διορίζει δικηγόρο, που πληρώνεται έστω και κατ’ ελάχιστον από τον δημόσιο τομέα. 
​οι συνήγοροι υπεράσπισης στην ποινική δίκη κατέχουν έναν εξέχοντα ρόλο κατά την επί του ακροατηρίου διαδικασία, καθώς καθίστανται συλλειτουργοί της δικαιοσύνης και συμβάλλουν μαζί με την εισαγγελική αρχή, την δικαστική έδρα αλλά και την πλευρά της πολιτικής αγωγής στην ορθή απονομή της δικαιοσύνης. με γνώμονα πάντοτε όμως την προστασία και την θωράκιση των δικαιωμάτων του κατηγορούμενου, ο οποίος έχει την σπουδαιότερη θέση κατά την ποινική διαδικασία, και του οποίου η προστασία αποτελεί ένα τεράστιο καθήκον. τα δε δικαιώματα του κατηγορούμενου, κατακτημένα και θεσμοθετημένα με αγώνες, παρασέρνουν στο διάβα τους άλλες αρχές του νομικού πολιτισμού και υπερτερούν αυτών, δεδομένου ότι σε ένα ευνομούμενο νομικό καθεστώς, το ποινικό σύστημα δεν λειτουργεί τιμωρητικά αλλά μόνον σωφρονιστικά, και τούτο μόνον όταν όλα τα υπόλοιπα μέσα απονομής της δικαιοσύνης δεν δύνανται να λειτουργήσουν.
​και είναι τόσο μείζων ο ρόλος του δικηγόρου που υπερασπίζεται έναν φερόμενο ως κατηγορούμενο, που προστατεύεται από ένα πλέγμα διατάξεων και αρχών, με εντυπωσιακότερη εκείνη του δικαιώματος του ψεύδους, ενώπιον του οποίου ακόμα και το καθήκον της αλήθειας υποχωρεί. με άλλα λόγια, ο κατηγορούμενος αλλά και ο συνήγορός του δύνανται να πουν ψέματα, προκειμένου να προασπίσουν τα δικαιώματα του πρώτου και να προσπαθήσουν να ελαχιστοποιήσουν τις πιθανότητες ποινικής καταδίκης. 
​τούτα δε όλα δέον όπως δεν υποχωρούν ακόμα και σε περιπτώσεις αδικημάτων ιδιαιτέρως ειδεχθών και μεγάλης κοινωνικής απαξίας. το επίπεδο άλλωστε του νομικού πολιτισμού μιας κοινωνίας αποδεικνύεται όχι μόνον όταν απαιτούμε την ορθή τήρηση των κανόνων της ποινικής δικονομίας στην περίπτωση ενός άνεργου που έκλεψε το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς του αλλά και όταν ένας πατέρας κατηγορείται ότι ασέλγησε πάνω στο παιδί του. σε περιπτώσεις δηλαδή που το κοινό περί δικαίου αίσθημα αποφαίνεται ότι σε κάποιον αξίζει μόνο η κρεμάλα, αποτελεί υποχρέωση όλων των παραγόντων μιας δικαστηριακής αίθουσας να περιχαρακώσουν τα δικαιώματα του κατηγορούμενου και να μην επιτρέψουν στη συναισθηματική τους νοημοσύνη να καταλάβει τον τρόπο σκέψης τους. κανείς άλλωστε δικηγόρος δεν υποχρεούται να αναλάβει μια υπόθεση εάν δεν την θέλει, και κανείς κατηγορούμενος δεν μένει χωρίς υπεράσπιση, ακόμα και είναι τριτοξάδελφος του χάνιμπαλ λέκτερ.
​κατόπιν όλων των ανωτέρω, καθίσταται κατανοητός ο ύψιστος ρόλος ενός δικηγόρου αλλά και το καθήκον προστασίας του από εκνευρισμένους αντίδικους, από συνάδελφους που έχασαν μια υπόθεση, από συγγενείς πελατών που δεν τους αρέσει η φάτσα του, από οποιονδήποτε αποπειράται να επέμβει στην ποινική διαδικασία και να αυτοδικήσει, νομίζοντας ότι η απονομή δικαιοσύνης είναι ταινία δράσης του χόλιγουντ. 
​και η ως άνω προστασία, βρίσκεται στα χέρια όλων των παραγόντων μιας ποινικής δίκης, ήτοι των δικαστών, των εισαγγελέων, των δικηγόρων, των γραμματέων, των αστυνομικών οργάνων. και δεν αποτελεί καθόλου ευχάριστη στιγμή για τον τόπο, όταν απόπειρες αυτοδικίας και επιθέσεις σε δικηγόρους δεν τιμωρούνται από έδρας όπως θα ‘πρεπε, στέλνοντας το λάθος μήνυμα σε μια κοινωνία που έχει ήδη εξοκείλει από τα όρια του παντός είδους πολιτισμού, σε μια κοινωνία απογοητευμένη, κουρασμένη, ταπί και καθόλου ψύχραιμη, σε μια κοινωνία που ψάχνει μονίμως την εύκολη και λάθος λύση. και αποτελεί πλήρη απογοήτευση για τον τόπο η παντελής απουσία στήριξης από ολόκληρο το συναδελφικό σώμα, καθώς όλα τα μέλη του έχουν ορκιστεί να υπηρετούν τους ίδιους ιερούς σκοπούς, απέναντι σε αήθεις επιθέσεις κατά δικηγόρων που επιτελούν το λειτούργημά τους όσο καλύτερα μπορούν, υπερασπιζόμενοι τους πολίτες έναντι της δικαστικής και της εισαγγελικής εξουσίας.
​στεκόμαστε ρητά και ξεκάθαρα απέναντι σε κάθε τέτοια απώλεια νομικού πολιτισμού και προόδου, απέναντι σε κάθε τέτοια οπισθοδρόμηση και θύμηση καιρών σκοτεινών.

ελένη αθανασοπούλου