Τίνος είναι, βρε γυναίκα, η Πλατεία; [Editorial #22]

Στην πρόσφατη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου ακούστηκε από γνωστό επιχειρηματία, που δραστηριοποιείται στην περιοχή της Πλατείας Αργοστολίου, η φράση: «θα έρθει ο ξένος να πάρει το χώρο του δικού μου μαγαζιού». Αφορμή ήταν η υποχρέωση του Δήμου να θέσει σε δημοπρασία τους «αδιάθετους» χώρους της Πλατείας και η χωροθέτηση των πεζοδρομίων.

Πριν λίγους μήνες, η Δημοτική Αρχή πανηγύριζε γιατί δημιούργησε μία «σύγχρονη πλατεία, ευρωπαϊκού τύπου» και την παρουσίαζε, σχεδόν, σαν δώρο που πρόσφερε στους Κεφαλονίτες.

Παραφράζοντας το αρχετυπικό ερώτημα: «Τίνος είναι, βρε γυναίκα, τα παιδιά», θα μπορούσαμε κι εμείς να αναρωτηθούμε εύλογα: «Τίνος είναι, βρε γυναίκα, η πλατεία»;

Ψωμί και παντεσπάνι

Μπορεί η Πλατεία Βαλλιάνου να δίνει «ψωμί» (και στις καλές εποχές, παντεσπάνι) σε πολύ κόσμο, ιδιοκτήτες και εργαζόμενους, μπορεί η Δημοτική Αρχή να κατάφερε, πράγματι, σε δύσκολους καιρούς, να αναπλάσει την Πλατεία… έστω και «ευρωπαϊκά» (με μια αισθητική που είναι, τουλάχιστον, αμφιλεγόμενη), όμως κάποια στιγμή θα πρέπει να ρίξουμε στον ψυχαναλυτικό καναπέ και τον καημένο γονέα ή κηδεμόνα αυτού (ή, καλύτερα, και αυτού) του δημόσιου χώρου. Και το νέο ερώτημα που δημιουργείται είναι και πάλι εύλογο: «Ρε, πάτε καλά»;

Η δημιουργήθηκε, αναπλάστηκε, συντηρείται και θα συντηρείται με δημόσιο χρήμα, σε δημόσιο χώρο, με εργαζόμενους και εργολάβους που πληρώθηκαν από το δημόσιο κορβανά. Πραγματικός ιδιοκτήτης είναι ο κάθε ένας από εμάς, που πληρώνει από την τσέπη του τα κερατιάτικα, και όχι ο δήμαρχος, ο αντιδήμαρχος, ο εργολάβος ή οι καταστηματάρχες που τους ανατίθεται να την αναπλάσουν και να την συντηρούν ή αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία να παρέχουν υπηρεσίες στους επισκέπτες της. Τα μαγαζιά βρίσκονται εκεί γιατί υπάρχει η πλατεία, δεν βρίσκεται η πλατεία εκεί επειδή υπάρχουν τα μαγαζιά.

Ο νομοθέτης πολύ καλά κάνει και προσπαθεί να μεγιστοποιήσει τα οφέλη, από την αξιοποίηση της Πλατείας, για τους πραγματικούς της ιδιοκτήτες, ειδικά όταν δεν μπορούν οι ίδιοι οι επιχειρηματίες να μοιράσουν τα «κουκιά» μεταξύ τους και «σκοτώνονται» στα αστυνομικά τμήματα και τα δικαστήρια.

Η πλατεία των γονέων και κηδεμόνων

Επιστρέφοντας στον ψυχαναλυτικό καναπέ, ο Έλληνας έχει πάντα μια δυσκολία να καταλάβει ότι ο «δημόσιος χώρος» του ανήκει. Αυτό το βλέπουμε παντού, το βιώνουμε από τα γεννοφάσκια μας. Από τα χαριτωμένα γκράφιτι που σχεδιάζει ο μαθητής, ακόμα και του Δημοτικού, στο θρανίο, μέχρι τις χυδαίες καταλήψεις δημόσιων χώρων, τις καταπατήσεις και τις αυθαίρετες απαλλοτριώσεις προκειμένου κάποιοι να κυκλοφορούν το υπετροφικό «εγώ» τους με αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού, να χτίζουν μεζονέτες σε δασικές εκτάσεις, να κάνουν ό,τι τους γουστάρει και κυρίως, όπου τους γουστάρει.

Από την άλλη, όταν κάθε τύπου αναξιοπαθούντες δημιουργούν καταλήψεις σε δημόσιους χώρους προκειμένου να στεγάσουν τα όνειρά τους για έναν διαφορετικό κόσμο, η απάντηση είναι σταθερή: «φωτιά και τσεκούρι» στους απελπισμένους. Ο δημόσιος χώρος ξαναγίνεται «ιερός» και οι εκφραστές του δημόσιου λόγου τρέχουν στα ληξιαρχεία, αναγνωρίζοντας και πάλι την πατρότητα του τέκνου τους, σκίζοντας τα, συνήθως, πανάκριβα ρούχα τους.

Είναι ο καπιταλισμός, πουλάκι μου

Οι εποχές είναι δύσκολες και όλοι γνωρίζουν ότι οι πρώτοι που την πληρώνουν είναι οι εργαζόμενοι, αλλά και οι ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων. Όμως το «φρούτο» της ιδιοποίησης δημόσιας περιουσίας  δεν είναι καινούργιο. Υπήρχε και στις «καλές εποχές». Και πάνω σ’ αυτό το παιχνίδι, πολιτικοί και ιδιοκτήτες που σήμερα κόπτονται για την νομιμότητα και τις… εργασιακές θέσεις έστησαν ένα κερδοφόρο παιχνίδι παρανομιών, προσωπικής προβολής και τεράστιων κερδών. Εις βάρος μάλιστα, άλλων επιχειρήσεων, ακόμα και της Πλατείας, που κι αυτές είχαν εργαζόμενους, κι αυτές πλήρωναν υπέρογκα ενοίκια, κι αυτές, πολλές φορές αναγκάστηκαν να κλείσουν γιατί δεν είχαν τις κατάλληλες… «πλάτες».

Κανείς δε θέλει επιχειρήσεις να κλείνουν. Από την άλλη, σύμφωνα με θεόπνευστο πολιτικοοικονομικό σύστημα που ζούμε, όσο υπάρχει ζήτηση, οι εργαζόμενοι, ας μην ανησυχούν οι ιδιοκτήτες, θα βρουν δουλειά σε άλλες επιχειρήσεις. Έτσι είναι ο καπιταλισμός, πουλάκι μου… Άλλωστε ποτέ δεν έπαιξαν όλες οι επιχειρήσεις με τους ίδιους όρους στο παιχνίδι.

Τα δικά μας παιδιά

Εν κατακλείδι, το ιδανικό είναι ο κάθε ένας να βρει τη θέση του, τόσο στην Πλατεία, όσο και παντού και να συνεχίσει να δουλεύει, τόσο αυτός, όπως και οι εργαζόμενοι.

Πολλοί επιχειρηματίες έχουν αφιερώσει τη ζωή τους ολόκληρη στις επιχειρήσεις τους, δουλεύοντας από το πρωί ως το βράδυ, 7 μέρες την εβδομάδα, αντιμετωπίζοντας ένα κράτος που λατρεύει την επιχειρηματικότητα αλλά μισεί τον επιχειρηματία. Πρόσφατα είδα έναν άλλο γνωστό ιδιοκτήτη επιχείρησης της Πλατείας να κάνει περίπατο στο Μαϊστράτο, κι όταν τον ρώτησα αν περπατάει για λόγους υγείας ή αναψυχής, μου απάντησε ότι το κάνει για να μην τινάξει τα μυαλά του στον αέρα. Κανείς δεν θέλει κάτι τέτοιο.

Όμως, να μην ξεχνάμε ότι σ’ αυτή την ψυχαναλυτική και πανάρχαια ερώτηση του «τίνος είναι, βρε γυναίκα, τα παιδιά», η απάντηση είναι: «δικά μας», κι αυτό το «δικά μας» τους περιλαμβάνει όλους. Και πάνω απ’ όλα, αυτούς που τα γέννησαν, τα μεγαλώνουν και… τα πληρώνουν.


Κεφαλονίτικα Νέα

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0