Όταν οι Ριζοσπάστες της Κεφαλονιάς ζητούσαν πίσω την Μακεδονία

Πολλά έχουν γραφτεί και άλλα τόσα έχουν ειπωθεί το τελευταίο διάστημα με αφορμή τις τρέχουσες εξελίξεις για την επίλυση των χρόνιων, όπως αποδείχθηκε, προβλημάτων με την γειτονική χώρα, την πρώην μέχρι στιγμής, Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (FYROM).
Αυτό όμως που παραμένει σχεδόν άγνωστο στα ιστορικά παραδείγματα που χρησιμοποιούνται στον δημόσιο και όχι μόνο λόγο για την θεμελίωση επιχειρημάτων για το λεγόμενο “Μακεδονικό ζήτημα”, είναι τα κείμενα και οι απόψεις των Κεφαλονιτών Ριζοσπαστών για την , όπως αυτά διατυπώθηκαν στην μεγάλη ακμή του Επτανησιακού Ριζοσπαστισμού και που αφορούν ένα γενικότερο πλαίσιο πολιτικών απόψεων, πολύ πέρα δηλαδή από την Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα. 
Φυσικά, χωρίς να διαθέτουμε την ιδιότητα του ιστορικού και περιοριζόμενοι αυστηρά στο επίπεδο της απλής ιστορικής αναφοράς ή έστω αρθρογραφίας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η διατυπωμένη γνώμη ή απαίτηση των Ριζοσπαστών της εποχής για την Μακεδονία, δεν αποτελούσε ένα μεμονωμένο αίτημα ή μια περιορισμένη πολιτική στόχευση της εποχής, αλλά εντάσσεται με τις όποιες διαφορές μεταξύ των Ριζοσπαστών σε ένα γενικότερο πλαίσιο οράματος για το ονομαζόμενο τότε “Ανατολικό Ζήτημα”. Πρόκειται δηλαδή για μια ουσιαστικά ολοκληρωμένη άποψη για μια Βαλκανική Ομοσπονδία στα πρότυπα των διακηρύξεων του Ρήγα, κάτι που θα μπορούσαμε να πούμε ότι επανέλαβε αρκετά χρόνια μετά ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου, ή για μια Ομοσπονδία Ανατολικών Λαών. Άλλοτε πάλι, το Μακεδονικό ζήτημα για τους , αναφερόταν ως μέρος μιας συνολικής πολιτικής διεκδίκησης άμεσα συνδεόμενη με τα απελευθερωτικά κινήματα της εποχής Ιταλών και Σλάβων της Βαλκανικής χερσονήσου. 
Mε δεδομένες τις διαφορετικές αντιλήψεις και επιδιώξεις τους, ο Ηλίας Ζερβός Ιακωβάτος στο βιβλίο του “Η διπλωματία μετά της Ελλάδος” που εκδόθηκε το 1873, κρατώντας στάση αποφυγής συγκρούσεων με την Τουρκία καθώς πίστευε πως μια τέτοια ¨αιματηρή και άγονη” σύγκρουση θα ενίσχυε τον “Πανσλαβισμό” της εποχής, αποδέχεται την πιθανότητα μιας “Ομοσπονδίας των Ανατολικών Λαών” που όμως θεωρεί ανεφάρμοστη επί του παρόντος και διακηρύσσει στα πλαίσια του διαμελισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να δοθεί η Μακεδονία, η Θεσσαλία, η Ήπειρος, τα νησιά του Αιγαίου και οι παλιές ελληνικές αποικίες της Μ. Ασίας στην Ελλάδα
Aπό την άλλη, ο Παναγιώτης Πανάς, και ο Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, οι “παλαιοί” ριζοσπάστες όπως πλέον αναφέρονται στην ιστορική καταγραφή, υποστηρίζουν πιο έμπρακτα μια Βαλκανική Ομοσπονδία, ο Πανάς ίδρυσε στην Ρουμανία την ¨Εταιρεία της Ανατολικής Ομοσπονδίας” και επιστρέφοντας στην Ελλάδα συμμετείχε στην ίδρυση του πολιτικού συλλόγου “Ρήγας”, ο Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος εξέδωσε στα 1876 την ομότιτλη εφημερίδα με τις Αρχές της Ανατολικής Ομοσπονδίας, ενώ μετείχε σε μυστική εταιρία με σκοπό την συνένωση όλων των λαών της Ιλλυρικής χερσονήσου σε μια ομοσπονδία. Κι ήταν ο κύκλος του Μομφεράτου εκείνος που οραματίστηκε εκ νέου το βαλκανικό όραμα του Ρήγα. 
Τέλος, ο Ζακυνθινός στην καταγωγή Λομβάρδος που ήρθε σε ρήξη με τους “παλαιούς” ριζοσπάστες, διαφοροποιήθηκε και στα συγκεκριμένα ζητήματα των Βαλκανίων και του γενικότερου ανατολικού ζητήματος υποστηρίζοντας την λύση των συνολικών θεμάτων της Βαλκανικής υπό την ηγεσία του Γαριβάλδη όπως και την δημιουργία κομιτάτων. Στόχευε δηλαδή στην επέμβαση του Γαριβάλδη με σκοπό την απελευθέρωση της Μακεδονίας, της Ηπείρου και της Θεσσαλίας, ενώ από την άλλη θέλησε να αντιστοιχίσει τον νέο ριζοσπαστισμό του με κάποιες απελευθερωτικές κινήσεις της εποχής στην Βαλκανική, κάποιες από τις οποίες όμως ουσιαστικά ζητούσαν την δημιουργία μεταξύ άλλων κομιτάτου Σκοπίων/Κοσόβου, Θεσσαλονίκης και Βιτωλίων, ενώ άλλες είχαν ως σύνθημα “Η Μακεδονία στους Μακεδόνες”. 
Σύνταξη-Επιμέλεια 
Πηγές: 
Επτανησιακός Ριζοσπαστισμός, Γεωργίου Αλισανδράτου 
των Βαλκανικών Κρατών 
histopiagr.blogspot 
el.wikipedia.org 

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0