Έστιν ουν τραγωδία (Είναι λοιπόν τραγωδία) *

Είναι πράγματι μια σύγχρονη τραγωδία η μίμηση πράξεως, καθόλου σπουδαία φυσικά και κάθε άλλο παρά τέλεια. Κι όταν ο Αριστοτέλης στην “Ποιητική” του θέλησε να δώσει έναν ορισμό στην τραγωδία, προφανώς και δεν θα μπορούσε να είχε στο μυαλό του την σημερινή τραγικοκωμική κατάσταση.
Μιας όμως και μιλάμε για ιερά τέρατα της ανθρώπινης σκέψης, “στρίβοντας” αρκετά προς τα αριστερά, ο Μαρξ μπορεί να μην έδωσε ορισμό της τραγωδίας, μπόρεσε όμως να περιγράψει την τελευταία φάση μιας άλλης τραγωδίας, αυτής που έμεινε και παραμένει γνωστή ως η βαρβαρότητα του καπιταλισμού.  Στις παρυφές μιας τέτοιας ερμηνείας,  η σύγχρονη ελληνική και όχι μόνο κοινωνία βίωσε σκληρά στο πετσί της  έναν άλλο  -ισμό, όχι και τόσο θεωρητικό ή ανέφικτα… εφικτό, αυτόν του κοινωνικού αυτοματισμού. 
Στο επιδιωκόμενο για κάποιους διανοητές “τέλος της ιστορίας”, αν και επιχειρήθηκε πότε επιτυχώς και πότε όχι ο παραγκωνισμός των κάθε λογής -ισμών, τελικά μια “πρόχειρη” αντικατάσταση δεν αποφεύχθηκε, ακόμη και για τους θιασώτες των ιδεολογικών πανωλεθριών. Ένα νέο σχήμα με άχρωμο όσο και σχεδόν εκδικητικό περιεχόμενο ήρθε να “κατοικοεδρεύσει” πάνω στα ερείπια ορθολογικών αντιλήψεων, να κατασπαράξει τις σάρκες ολόκληρων κοινωνιών, να αποτεφρώσει το πολιτικό περιεχόμενο και τους ιδεολογικούς πυρήνες της όποιας δημιουργικής κοινωνικής κινητικότητας. Σε σημείο, μάλιστα, εξουδετέρωσης. 
Το σχήμα αυτό, “μαντική” επινόηση κατασκευαστών πολιτικών και οικονομικών χρησμών, σε ευθεία γραμμή ενώνει τον “αυτοματισμό” με τον “μιμητισμό” για να ξεπλύνει και να εξάγει “πεντακάθαρο” σε κυκλωτική μορφή τον σύγχρονο κανιβαλισμό. Έτσι, αφού οι εμπνευστές του προκάλεσαν τις αυτοματοποιημένες θεωρίες συνωμοσίας των τάξεων και παραγωγικών δυνάμεων, αφού έσπειραν στα πιο κρίσιμα και ιστορικά δικαιωμένα κομμάτια της κοινωνίας μελοδραματικά χαρακτηριστικά τύψεων και ενοχών και αφού δημιούργησαν το “αλάθητο” ένστικτο της ήττας των λαών απέναντι στις κυρίαρχες δυνάμεις ανίκητων καθεστώτων (τράπεζες-γεωπολιτικές αυταρχικές υπερδυνάμεις), μετατόπισαν ακόμη πιο ακραία το σημείο εκκίνησης του θεωρητικού πυρήνα του σχήματος αυτού. Επιδιώκοντας πλέον με άθλιες πρακτικές να βγάλουν νοκ-αουτ και κάθε έννοια ατομικής ευθύνης-προσωπικής σκέψης και συμπεριφοράς-εξατομικευμένης αντίστασης. 
Στην αρένα των προσδοκιών τους αυτών, οι σύγχρονοι δεσποτικοί Κρέοντες έριξαν τα πιο βάρβαρα ένστικτα που προκαλούνται σε συνθήκες μεγάλης φτωχοποίησης και υπερβολικής ανισότητας. Τοποθέτησαν μάλιστα στην αρένα αυτή “καθρέφτες” κοινωνικής και ατομικής προσαρμογής, δημιουργώντας πρωτότυπα είδωλα συμπεριφορών, έτοιμα να επιβάλλουν και σε πλήρη διάταξη τα διατεταγμένα και προκατασκευασμένα πρότυπα. Αδύναμη μετά την φάση του κοινωνικού αυτοματισμού η κοινωνία, μπήκε χωρίς αντιστάσεις στην φάση αυτή, αντιγράφοντας σε ένα μεγάλο της τμήμα άκριτα, ασύντακτα και επιθετικά, χωρίς λογική, ψυχή και συναίσθημα “πράξεις, παραλείψεις και διατυπώσεις” των προτύπων αυτών και μάλιστα με έναν τρόπο που παραπέμπει σε έναν πρωτόγονο όσο και ζωώδη, πολλές φορές, μιμητισμό. 
Το θεωρητικό αυτό σχήμα όπως παρουσιάζεται, ίσως και να μην μπορεί εύκολα να προσαρμοστεί στην εικόνα μιας ανελέητης μιμητικής ζούγκλας που κατακλύζει πχ τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Ούτε πολύ πιθανόν να μπορεί να εξηγήσει πως είναι δυνατόν άνθρωποι και συλλογικότητες με μεγάλη πορεία σε δημοκρατικές διαδικασίες, σήμερα, επαναληπτικά και… κατά ριπάς να εξαπολύουν επιθέσεις σε διαφορετικότητες ή να δαιμονοποιούν στάσεις, σκέψεις και συμπεριφορές. Κι ακόμη πιο αβέβαια, να μπορεί να αποδείξει από μόνο του τους λόγους εκείνους που ωθούν σε αυξανόμενη έκταση και κλιμάκωση ακροδεξιά ή και φασιστικά στερεότυπα που χρησιμοποιούν και αστραπιαία διαδίδουν βάρβαρα, εχθρικά και μισαλλόδοξα, κενά στην ουσία τους, επιχειρήματα. Μπορεί όμως να σταθεί αφορμή για μια συζήτηση χωρίς σκόπιμους και ανελέητους αντικατοπτρισμούς, για το πως να στραφούμε ανθρώπινα, χρήσιμα και λογικά σε εκείνο που μπορεί όλους  να μας ενώσει, μέσα από τις ίδιες τις διαφορές μας. Στο πως θα βάλουμε τελεία στις σύγχρονες τραγωδίες που ήδη μας ζώνουν και που απειλούν να μας εξοντώσουν. 
*αρχικός τίτλος: Αυτοματισμός-Μιμητισμός-Κανιβαλισμός