Οι «προδότες», οι «φασίστες» και η σιωπή που βγάζει κυβέρνηση [Editorial #23]

Τον τελευταίο καιρό γινόμαστε μάρτυρες ενός ανελέητου πολέμου που, όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, γίνεται εντονότερος, με κύρια χαρακτηριστικά την πόλωση, τη δολοφονία χαρακτήρων, τη συκοφαντία, τις ψευδείς ειδήσεις, την κατευθυνόμενη δημοσιογραφία, τις δήθεν πολιτικές αντιπαραθέσεις, πίσω από τις οποίες κρύβονται (ή προσπαθούν να κρυφτούν) επιχειρηματικά συμφέροντα, προσωπικές και μικροκομματικές σκοπιμότητες.

Τόσο σε εθνικό όσο και σε τοπικό επίπεδο, τόσο στον τύπο, όσο και στα κοινωνικά δίκτυα, ο πόλεμος αυτός έχει αποκτήσει τη μορφή ξεκαθαρίσματος λογαριασμών, με χαρακτηριστικά που θυμίζουν μαφιόζικες μεθόδους, πότε στη σοβαρή και πότε στην γελοία τους μορφή.

Στον επαρχιακό τύπο μπορεί αυτός ο πόλεμος να μοιάζει γκροτέσκος, αφού, όσοι μεταχειρίζονται τέτοιες μεθόδους, δεν κρατούν ούτε τα προσχήματα, και τα κατευθυνόμενα ρεπορτάζ, η κατασκευασμένη ή επιλεκτική πληροφόρηση και οι δηλητηριώδεις αναρτήσεις στο facebook κάνουν μπαμ από μακριά, όταν φεύγουμε όμως παραέξω, το παιχνίδι ασφαλώς… χοντραίνει.

Ο μπερντές που κουκουλώνει

Το θέαμα περιλαμβάνει όλα τα καλά: Εθνικιστικά καραγκιοζιλίκια με αφορμή τα εθνικά θέματα από ανιστόρητους ιστοριοδίφες, αυτόκλητες εργολαβίες πατριωτισμού και κάλεσμα σε «ένοπλη επανάσταση» από πρόσωπα που, όποτε μπήκαν στον πολιτικό στίβο, δεν βρήκαν στην κάλπη ούτε την ψήφο τους, προσωπικές επιθέσεις με χτυπήματα κάτω απ’ τη ζώνη, δημοσιεύματα και αναρτήσεις χωρίς στοιχεία ή με χαλκευμένα στοιχεία, κατηγορίες για αποστασίες, προδοσίες, απάτες… και δεν συμμαζεύεται.

Από την άλλη πλευρά, μέσα σε όλο αυτή την οχλαγωγία που δημιουργείται από τις ψευδείς ειδήσεις, τα συνωμοσιολογικά σενάρια στα οποία και ο τελευταίος σχολιαστής γνωρίζει αυτά που αποκρύπτει η CIA και τις εθνικιστικές κραυγές, καλύπτονται εκδηλώσεις γνήσιου πατριωτισμού, περιπτώσεις που ο σκανδαλοθηρικός καπνός κρύβει πράγματι φωτιά,  μέτρα που υποθηκεύουν το μέλλον μας, κουκουλώνεται η πραγματική διαφθορά, σπιλώνονται άνθρωποι που συνεχίζουν να λειτουργούν τίμια σε όλες τις παρατάξεις. Άλλωστε, ο καλύτερος τρόπος για να κρύψεις ένα αληθινό σκάνδαλο, είναι να δημιουργήσεις 10 ψεύτικα, ενώ ο καλύτερος τρόπος για να χάσει ο λαός κάθε εκπροσώπηση στην εξουσία είναι να ισοπεδωθούν συλλήβδην όλοι οι εκπρόσωποί του.

Έτσι, ο κόσμος μοιάζει να έχει μοιραστεί σε… «φασίστες» και «προδότες» με μια ευκολία τόσο χυδαία που δείχνει ξεκάθαρα ότι αυτοί που συνήθως ξερνάνε αυτούς τους χαρακτηρισμούς δεν έχουν ιδέα για το τι θα πει φασισμός ή προδοσία. Κουβέντα να γίνεται, πάντα μεγαλόφωνα, με σκοπό τα κλικ ή τα πιθανά πενηντάευρα στη τσέπη από απληροφόρητα ή πληρωμένα υποκείμενα που, ως πνευματικοί καθοδηγητές της συμφοράς, η μόνη υπηρεσία που προσφέρουν στον δημόσιο λόγο είναι η τριβή των απλών αναγνωστών με την σκοτεινή πλευρά της «δημοσιογραφίας» ή της πληροφόρησης, και συνεπώς η πιο γρήγορη απομυθοποίησή της.

Οι κάλπικοι «διαμορφωτές» και οι διαμορφωτές της κάλπης

Χρησιμοποιώντας συνήθως πληροφορίες από τριτοκλασάτες ιστοσελίδες, που συχνά ανήκουν σε απατεώνες-εκβιαστές του κοινού ποινικού δικαίου, άλλοτε κατασκευάζοντας ειδήσεις με ευκολία που θα ζήλευε και ο πιο φαντασιόπληκτος αλλά και ατάλαντος παραμυθάς, τα «τρολ» της (πραγματικής) συμφοράς, εκμεταλλεύονται την άγνοια του κόσμου και σπέρνουν διχαστικά παραμύθια, καταστρέφουν υπολήψεις, βιάζουν κάθε έννοια ψύχραιμου διαλόγου, ισοπεδώνουν κάθε γόνιμη πολιτική αντιπαράθεση.

Το κλίμα που διαμορφώνεται στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια φαντάζει εμφυλιοπολεμικό, γεμάτο με έπαρση, φλάμπουρα και σημαίες που ανεμίζουν, με κραυγές ένθεν κι ένθεν, με πρωταγωνιστές που ενώ φαντασιώνονται τους… opinion makers (διαμορφωτές της κοινής γνώμης), στην πραγματικότητα η μόνη λέξη που μπορεί να τους χαρακτηρίσει είναι η πιο κοινή της Νέας Ελληνικής: αυτή του «μαλάκα» .

Είτε πρόκειται για βαλτά «τρολ» ή «μποτ» που πληρώνονται, κανακεύονται ή προγραμματίζονται από ΟΛΑ τα μεγάλα κόμματα είτε για «σοβαρούς» τηλεοπτικούς δημοσιογράφους που δεν πήραν κανένα μάθημα από την κατρακύλα της θεαματικότητας των καναλιών τους είτε για σχολιαστές της τρύπιας πεντάρας που χώνονται σε κάθε μέσο επικοινωνίας περιφέροντας την άγνοια, την αμορφωσιά και τη δειλή αλλά δηλητηριώδη ύπαρξή τους, δημιουργείται συχνά η ψευδαίσθηση ότι η «κοινή γνώμη» διαμορφώνεται από την αφεντομουτσουνάρα όλου αυτού του κακού συναπαντήματος.

Είναι όμως έτσι;

Εν μέρει, ναι. Ένα μέρος της κοινής γνώμης άγεται και φέρεται από τις υστερικές κραυγές τους. Παράλληλα όμως ένα άλλο κομμάτι, αυτό που δεν φωνάζει και, συχνά, δεν απαντάει καν, που παρακολουθεί σιωπηλό το θέαμα που προσφέρουν οι εκάστοτε μονομάχοι, χάνεται οριστικά από τους κομματικούς κορβανάδες αποψιλώνοντας την πολιτική από το πιο ουσιώδες περιεχόμενό της.

Το γεγονός ότι κάτω από κάθε δηλητηριώδη ανάρτηση στο facebook βρίσκονται πάντα 10, 20 ή 100 σχολιαστές που κάνουν σαματά, στάζοντας «χολή και αίμα» από τις τεντωμένες φωνητικές χορδές τους, δεν αναιρεί την πραγματικότητα ότι ένα μεγάλο κομμάτι του κοινού παρακολουθεί το θέαμα όπως ακριβώς θα παρακολουθούσε ταινίες του τύπου «Ηρακλής εναντίον Μασίστα» ή κάποιο «σπλάτερ» ξεκατίνιασμα στην τηλεόραση.

Το «αίμα» πουλάει, αλλά πάντα ως θέαμα, ποτέ ως ουσία.

Σε όλες τις κοινωνικές τάξεις και σε όλα τα μορφωτικά επίπεδα υπάρχουν άνθρωποι που, αργά ή γρήγορα, μπορούν να ξεχωρίσουν την «ήρα απ’ το σιτάρι», τις κραυγές απ’ τα επιχειρήματα, την πραγματική πληροφορία από την παραπληροφόρηση. Μπορεί να μένουν στη σιωπή και την αφάνεια (κατ’ εμέ, κακώς), μπορεί να μην θέλουν να εμπλέκονται σε καυγάδες και εικονικές μάχες, όμως αυτοί είναι που διαμορφώνουν, τελικά, τα εκλογικά αποτελέσματα. 

Κι αυτούς, τα κόμματα που αγκαλιάζουν τις τσιρίδες, τους υστερικούς σχολιαστές και τους γκάγκστερς της πληροφόρησης, τους χάνουν ανεπιστρεπτί.

Ο λαός των «ηλιθίων»

Ο λαϊκισμός ανέκαθεν θεωρούσε ότι ο «λαός» είναι ηλίθιος και τον αντιμετώπιζε ως τέτοιο. Η παραπληροφόρηση ανέκαθεν στηριζόταν στο αξίωμα ότι «πες, πες, κάτι θα μείνει». Οι μεγαλοεκδότες στο παρελθόν και οι μεγαλοκαναλάρχες στη συνέχεια ανέκαθεν είχαν την δυνατότητα να ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις, να αναδεικνύουν κόμματα και πολιτικούς από το μηδέν και να στέλνουν άλλους στην κόλαση και την ανυποληψία.

Και τα κόμματα, από την… «επάρατο Δεξιά», μέχρι την σημερινή «ελπιδοφόρα αριστεροδεξιά», αγκάλιαζαν στοργικά οποιονδήποτε μπορούσε να γεμίσει το εκλογικό σακούλι με λίγες ή περισσότερες ψήφους, ανεξάρτητα από το αν, για να το πετύχει αυτό, καταργούσε κάθε έννοια σοβαρότητας, αντικειμενικότητας και χρήσιμης πληροφόρησης, δημιουργώντας «τέρατα» που στη συνέχεια κατασπάραζαν και τα ίδια τα αφεντικά τους.

Αδιαμεσολάβητα

Το μόνο όπλο που έχουν σήμερα οι πολίτες, είναι η πολύπλευρη ενημέρωση και η αδιαμεσολάβητη πληροφορία. Η πρώτη είναι δύσκολη γιατί ο θόρυβος που παράγεται από αυτά τα υποκείμενα είναι τεράστιος και εκκωφαντικός. Η δεύτερη είναι ένα καινούργιο φρούτο που ο κόσμος δεν έχει καταλάβει ακόμη την αξία του.

Η Διαύγεια, το κανάλι της Βουλής που μεταδίδει ζωντανά τις συνεδριάσεις του κοινοβουλίου και των επιτροπών, και η άμεση πρόσβαση στα νομοσχέδια θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν ένα ανάχωμα στην κατευθυνόμενη παραπληροφόρηση γιατί μπορεί να γκρεμίσει μέσα σε λίγα λεπτά πολλές από τις… fake ειδήσεις. Παράλληλα, ο εντοπισμός των λίγων αντικειμενικών ή τίμια υποκειμενικών φωνών που υπάρχουν σε όλα τα μέσα επικοινωνίας μπορεί να βοηθήσει.

Όπως και νά ‘χει όμως, ανεξάρτητα με το αν η πληροφόρηση στην Ελλάδα βγει σε ξέφωτο πολύπλευρης αντικειμενικότητας ή παραμείνει δηλητηριώδες όργανο εγκληματιών, η πραγματικότητα είναι ότι η τελική ευθύνη επιλογής, χρήσης και κριτικής της κάθε πληροφορίας ανήκει στον πολίτη.

Έτσι κι αλλιώς, τα κόμματα πολύ δύσκολα θα κόψουν τον εναγκαλισμό τους με τα φίδια που σπέρνουν πόλωση και άγνοια και θερίζουν πραγματικό και ατόφιο φασισμό.

| Κεφαλονίτικα Νέα

Ο Γιόζεφ Γκαίμπελς

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0