Αντίο Πήτερ Παν (Στέλλα Οδ. Λιάτου)

Γράφει η Στέλλα Οδ. Λιάτου

Ληξούρι-Παλλική…
Ποτέ δεν πίστευα ότι θα ζούσα μακριά του. Για μένα είναι κάτι σαν την Χώρα του Ποτέ, ακόμα κι όταν ζούσα στο νησί: Μια μαγική καταπράσινη χώρα, με γαλαζοπράσινα νερά, εκεί που οι άνθρωποι είναι περήφανοι και αλήτικες ψυχές, βρίζουν, βλαστημάνε και προσεύχονται, κάνουν αστεία χλευάζοντας τον πόνο και αναμετρώνονται με αυτόν σε πέτρινα αλώνια, ονειρεύονται, τσακώνονται, δημιουργούν και ποτέ δεν μεγαλώνουν, κάνουν βόλτες στο Πόρτο βγάζοντας τη γλώσσα στο απέναντι νησί, το άλλο νησί. Μένουν πάντα παιδιά, αθώα, ονειροπόλα, μαχητικά με σχέδια να κάνουν την επανάσταση και να κάψουν τα παλιά.

Έγινα μαμά και μεγαλώνω τον μικρό μου με την ιστορία του τόπου μου και χαίρομαι όταν τον ακούω να λέει : “Η Κεφαλονιά ΜΟΥ, τα Λέπεδά ΜΟΥ, Ο Φίκος ΜΟΥ”

Φέτος όμως μάλλον μεγάλωσα – ωρίμασα λες; – και βλέπω την Χώρα του Ποτέ μόνο στο λάπτοπ μου.
Βλέπω ένα ηττημένο, μια Παλλική λαβωμένη και παρατημένη πρώτα πρώτα από τους ίδιους τους Παλληκισιάνους.
Κομμένοι δρόμοι, παραλίες βρώμικες, οι Πετανοί αλλοιωμένο τοπίο, πανηγύρια που ματώνουν τα αυτιά, εκθέσεις “ζωγραφικής” που σε μαχαιρώνουν κάθε που τους ρίχνεις μια ματιά, αφεντικά (οι γείτονές μας μέχρι χθες) – δυνάστες με μαστίγιο να χαράσσει την πλάτη σου, μαγαζάτορες να ικετεύουν με το βλέμμα να μπεις στο μαγαζί και να δουν το πορτοφόλι σου, ο Φίκος μαντρωμένος χωρίς παιδιά στις ρίζες του κλαίει μόνος, μόνος! , οι κάτοικοι στα γόνατα αφήνοντας μια επανάσταση να καίγεται μπροστά όμορφα (όμορφα χωριά όμορφα καίγονται άλλωστε, ε; ) στο βόλεμα μιας θέσης, στο χάπι που καταπίνουν, στην ένεση που τραβάνε, στον τουρίστα που τους προσβάλει, στη μαστούρα των αριθμών.

Ληξούρι, όπου παρέες μαζεύονται στο μισοσκόταδο, φιλοσοφούν και πίνουν ρομπόλα και βοστυλίδι, βουτούν άγιο ψωμί στο λάδι και στα πομοντόρια που σκάλισαν με τα χέρια τους και φιλοσοφούν.
Στο σκοτάδι. Σαν μυστική συμφωνία.
Μα είναι λίγοι, Ελάχιστοι. Μαζί με αυτούς κι εγώ καμιά φορά.
Οι ρομαντικοί Ελάχιστοι που έπαψαν να πολεμούν και απομένουν να σχολιάζουν το πού πάει αυτός ο κοσμός, ωρέ! Ωρέ πού πάμε;

Αντίο Πήτερ Παν.

ΥΓ. Θα γίνω δυσάρεστη σε πολλούς. Δεν πειράζει. Καθόλου.

Στέλλα Οδ. Λιάτου
(Ιστορικός-Μουσειολόγος)