Βίκυ Μοσχολιού: ένα «γαρύφαλλο κι αστέρι» στο ελληνικό τραγούδι

Ήταν 16 Αυγούστου του 2005 όταν η , μια από τις καλύτερες γυναικείες φωνές του ελληνικού τραγουδιού, έφευγε από την ζωή, βυθίζοντας στην θλίψη έναν ολόκληρο λαό που έζησε, μεγάλωσε, αγάπησε, έκλαψε και δημιούργησε με την δική της φωνή. 

Γεννημένη το 1943 στο Μεταξουργείο και με πρώτη εργασία της αυτή της κορδελιάστρας σε παπουτσάδικο, μια ιδιαίτερα δύσκολη και σκληρή δουλειά, κατάφερε παρά την άρνηση του πατέρα της να ακολουθήσει τελικά το χάρισμα που της δόθηκε απλόχερα και τραγουδώντας τον καημό και την χαρά ενός ολόκληρου λαού, να καταξιωθεί ως μια από τις μεγαλύτερες Ελληνίδες τραγουδίστριες.  
Συνεργάστηκε  μεταξύ άλλων, με το Γιώργο Ζαμπέτα, το Γιώργο Κατσαρό, τον Άκη Πάνου, τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Σταύρο Ξαρχάκο, το Δήμο Μούτση, τον Βασίλη Τσιτσάνη, το Μίμη Πλέσσα, το Γιάννη Σπανό, τον Σταύρο Κουγιουμτζή, τον Τάκη Μουσαφίρη,τον Λάκη Παπαδόπουλο, τον Σπύρο Παπαβασιλείου, το Λουκιανό Κηλαηδόνη, τον Γιώργο Χατζηνάσιο, τον Απόστολο Καλδάρα, τον Γιάννη Μαρκόπουλο, τον Ζώρζ Μουστακί, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και τον Σταμάτη Κραουνάκη αλλά και με στιχουργούς όπως ο Μάνος Ελευθερίου, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, η Λίνα Νικολακοπούλου, ο Νίκος Γκάτσος, ο Δημήτρης Χριστοδούλου, ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης.
Οι επιτυχίες της, μια προς μια όλες, έμειναν στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού και θα μείνουν αξέχαστες για πολλές γενιές ακόμη, με πιο γνωστά τα: «Πάει, πάει», «Αλήτη», «Έτσι είναι η ζωή»,   «Τα Ξημερώματα», «Δεν ξέρω πόσο σ’αγαπώ» , «Θα κλείσω τα μάτια», « Δεν κλαίω για τώρα», «Ναύτης βγήκε στη στεριά», «Τα δειλινά», «Οι μετανάστες», «Άνθρωποι μονάχοι». 
Μοναδικό μελανό σημείο στην σπουδαία αυτή παρουσία αλλά και προσφορά της σε μια κοινωνία που με τα τραγούδια της ξεχνούσε την φτώχεια και την ανέχεια, ήταν όταν στις 13 Ιουλίου 1967 μαζί με το Γρ. Μπιθικώτση, τραγούδησαν στο νυκτερινό κέντρο Δειλινά  τον Ύμνο της 21ης Απριλίου,  το «Μέσα στ΄ Απρίλη τη γιορτή». 
Από την άλλη όμως, χάρισε αυτή την υπέροχη φωνή στο «Νυν και Αεί» των Ξαρχάκου – Γκάτσου, ένα τραγούδι που ξεκάθαρα έχει πολιτικό περιεχόμενο και το οποίο από το 1974 που ακούστηκε πρώτη φορά, έμεινε στην μνήμη μας με την ξεχωριστή αυτή φωνή της Μοσχολιού.  
Σε κάθε περίπτωση, η μοναδική χροιά της φωνής της, το ύφος, ο χαρακτήρας, η μελωδικότητα αλλά και ο δυναμισμός που έκρυβε μέσα της, καθιέρωσαν την «μεγάλη» Βίκυ Μοσχολιού ως μια από τις μοναδικές ερμηνεύτριες του ελληνικού πενταγράμμου, με την φωνή της να μπορεί να ξεχωρίσει ακόμη και από την πρώτη νότα κι ας έχουν περάσει πλέον 13 ολόκληρα χρόνια από τον θάνατό της.