Την “Ιθάκη” μη γελάσεις

Οι παχιές μύγες του Αυγούστου είναι πασίγνωστο ότι τρέφονται κυρίως από ακάθαρτα στερεά οργανικά υλικά, αναπαράγονται με μεγάλη ευκολία σε σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ στην καθημερινότητά τους αρέσκονται να φτύνουν διάφορα ένζυμα ακριβώς πάνω σε ο,τι τρώνε.
Σε λίγες ώρες, τον μήνα Αύγουστο του έτους 2018, ημέρα Τρίτη και με το ημερολόγιο να δείχνει 21η Αυγούστου, ένα σαπρόφυτο δουλικό πολιτικό σύστημα, αναμασώντας για πολλοστή φορά και με πολύ μεγάλη ευχέρεια τους θνησιγενείς ιστούς μιας κοινωνίας σε πλήρη διάλυση και τα νεκρά κύτταρα πλουτοπαραγωγικών οργανισμών που ξεπουλήθηκαν στο όνομα μιας τραπεζο-δημοσιονομικής προσαρμογής, θα εξαγγείλει με επιτηδευμένη επικοινωνιακά ταπεινότητα, την έξοδο από την μνημονιακή περιδίνηση. 
Αν όντως η πανηγυρική, στο βάθος της, εξαγγελία του πρωθυπουργού σε ρυθμό ηχογραφημένου και μαγνητοσκοπημένου διαγγέλματος πραγματοποιηθεί με συμβολικό τρόπο από την Ιθάκη του Ομήρου, του Οδυσσέα και της Οδύσσειας, ο φερόμενος ως συμβολισμός της απελευθερωτικής -τηλεοπτικά- παλιγγενεσίας, πέραν των άλλων, της ουσίας του δηλαδή, θα στοχεύει ευθέως και σε ο,τι έχει απομείνει ως μνήμη ή ιστορική γνώση σε έναν λαό που πλήρωσε με το αίμα του και κυρίως χωρίς την θέλησή του την ευρύτερη κομματικά κεντρική επιλογή του εξουσιαστικού πολιτικού μας συστήματος, να βαδίσει από το 2009 και χωρίς ημερομηνία λήξης στον δρόμο της εθνικής ταπείνωσης, της κοινωνικής εξαθλίωσης και της οικονομικής ανέχειας. 
Η ημέρα του νόστου, λοιπόν, το ομηρικό νόστιμον ήμαρ ή πιο απλά η ημέρα της επιστροφής στην μετα-μνημονιακή Ελλάδα, τόση σχέση έχει με την ημερομηνία που αυτή εξαγγέλθηκε, την 21η Αυγούστου δηλαδή, όση και το πολιτικό αποτέλεσμα που προκάλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, με τις αιτίες, τις αφορμές και τις πολιτικές διακηρύξεις που τον έφεραν στην εξουσία. Έτσι, η μεταχρονολογημένη πολιτική επιταγή του ακραία μνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ, με λήξη την αυριανή δήλη ή δειλή μέρα, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα πλαστογραφημένο και απατηλό τραπεζογραμμάτιο που εκδόθηκε από συγκεκριμένους κερδοσκόπους-εκδότες, με εικονική ημερομηνία και χωρίς κανένα φυσικά αντίκρυσμα. 
Αντίθετα, η πραγματική λαϊκή εντολή ήταν αυτή του Γενάρη του 2015, η κυριολεκτική, συνειδητή και ουσιαστική έξοδος από τα μνημόνια ήταν η ημερομηνία που ο λαός μας στο δημοψήφισμα του ίδιου έτους αποφάσισε το τέλος των μαρτυρίων του με οποιοδήποτε κόστος, ενώ η δική μας “Ιθάκη” ήταν η αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού, η προοπτική για τα παιδιά μας, το μέλλον μας, η επιβίωση μιας πατρίδας που θα στηριζόταν στις δικές της δυνάμεις και όχι στα πενιχρά ανταλλάγματα ενός μόνιμου ξεπουλήματος του πλούτου αυτής της χώρας, με κόστος μάλιστα που θα πληρώσουν οι επόμενες γενιές. 
Έστω κι έτσι όμως, ότι δηλαδή η σημερινή κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός, το κόμμα του αλλά και… λοιπές δυνάμεις ενδόμυχα και πιο διακριτικά, θέλουν αύριο να πανηγυρίσουν για την έξοδο στις αγορές και την επιστροφή στις Πηνελόπες τους, αυτός ο λαός δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεχάσει τα μαρτύρια και τα πάθη του, τις πραγματικές ανθρωποθυσίες στον βωμό του κέρδους των άλλων, αλλά και εκείνους που έφυγαν στο εξωτερικό σε μια άλλη, πιο δίκαιη, πατρίδα, ούτε φυσικά όλα εκείνα που αισθάνθηκε ότι προδόθηκαν, ατιμάστηκαν, ξεπουλήθηκαν, πετάχτηκαν. Και δεν θα ξεχάσει, γιατί θα ζει και τα επόμενα χρόνια σαν αιχμάλωτος στον τόπο του, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η δική του ημέρα της επιστροφής στην “Ιθάκη” αιφνιδιαστικά θα ξεπροβάλλει κάποια στιγμή, όχι σαν επικοινωνιακός μύθος, όχι με λύπηση ή ψεύτικα χαμόγελα, αλλά ακριβώς όπως και άλλοτε συνήθιζε, ως πραγματικό έπος, με “φωτιά και με φιτίλι“.