Η Εβρίτικη Ζυγιά σάρωσε το Saristra [εικόνες-video]

Κάποτε ο Μίκης Θεοδωράκης είχε μιλήσει για τους Θεούς των Ελλήνων. Είχε πει ότι όλοι οι λαοί έχουν θεούς: καλούς, κακούς, πανάγαθους, τιμωρητικούς… «Ο μόνος Θεός που κάνει τους Έλληνες να ξεχωρίζουν είναι ο Διόνυσος», είχε παρατηρήσει εύστοχα.

Αυτός ο Διόνυσος μοιάζει να κατέβηκε (ή να ανέβηκε) στο Saristra, το Σάββατο που μας πέρασε, «σαρώνοντας» στο πέρασμά του ό,τι βρήκε μπροστά του.

Όλοι οι απίθανοι ρυθμοί της ελληνικής παραδοσιακής ρυθμολογίας ξεδιπλώθηκαν χάρις στο ταλέντο, την απίθανη μουσική ακρίβεια, αλλά και το πάθος των μελών του συγκροτήματος που έβαλε πραγματικά φωτιά στο .

Η ελληνική παραδοσιακή ρυθμολογία αποτελεί έναν πραγματικό εφιάλτη για τους μεγάλους μουσικούς της Δύσης. Ακόμα και πολύ μεγάλα ονόματα ερμηνευτών (πιανίστες, βιολιστές, φλαουτίστες κ.λπ.), ανθρώπων με τεράστια πείρα στις πολυτελείς σάλες της Ευρώπης ή της Αμερικής, όταν έρχονται να αντιμετωπίσουν τα 5/8, τα 7/8 τα 9/8, τα 10 τα 11 ή τα 13/8 της ελληνικής παράδοσης, γονατίζουν. Δεν είναι μόνο ότι η Δύση (χωρίς τον Διόνυσο) έριξε όλο το βάρος της στην Αρμονία και ξέχασε το ρυθμό. Είναι που η Ελλάδα, ως μουσικό σταυροδρόμι όλων των πολιτισμών, είχε την τύχη να αφομοιώσει και να γονιμοποιήσει τη ρυθμική παράδοση δεκάδων, αν όχι εκατοντάδων λαών.

Αυτό που δεν μπορούν όμως ούτε να κοιτάξουν στα μάτια οι ρεσιταλικοί μεγαλομουσικοί της Δύσης (που πολύ τους εκτιμώ παρά αυτήν τους την αναπηρία) το κατάφεραν στο Saristra μερικά νέα παιδιά ακροβατώντας στους γκρεμούς της ελληνικής πολυρρυθμίας με απόλυτη επιτυχία.

Κι από κάτω, μικροί και μεγάλοι επιδόθηκαν σε έναν ξέφρενο χορό αποδεικνύοντας ότι τα μη μουσειακά κομμάτια της παράδοσής μας, έχουν ζωή, αναπνέουν και προχωρούν μέσα στους αιώνες χωρίς ζόρια και χασμουρητά.

Είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό ν’ ακούς τα τύμπανα του «πολέμου» του Διόνυσου με τους άλλους θεούς, να χτυπούν με τέτοια δαιμονισμένη ακρίβεια πάνω σ’ αυτό το ρυθμικό χαλί αλλά και σ’ αυτή τη μελωδική και αρμονική χάρη, σαν αυτή που έστησαν οι απίθανοι μουσικοί της Εβρίτικης Ζυγιάς.

Η Εβρίτικη Ζυγιά ταξίδεψε ένα κοινό που ήρθε για να θαυμάσει τις, ως επί το πλείστον, δυτικότροπες μουσικές του Saristra, στον Πόντο, στη Θράκη, στα Βαλκάνια, και για όσους ακούν λίγο πιο βαθιά, στην Τουρκία, το Ιράν ή το Πακιστάν.

Η γκάιντα, η θρακιώτικη λύρα, το καβάλι, το νταούλι έσμιξαν τον πόλεμο με τον έρωτα, την Περσεφόνη με τον Άρη, τα πάθη και τους καημούς των τόπων που γέννησαν τους προγόνους μας, με έναν τρόπο που πραγματικά θα ζήλευαν και τα πιο φανταχτερά ονόματα της Δύσης.

Πάνω απ’ όλα όμως έσμιξαν και σμίγουν όλους τους πολιτισμούς που κουβαλούσε, κουβαλά και θα κουβαλά αυτός ο τόπος, ο μικρός στην έκταση αλλά μέγας στις μνήμες και τα πάθη που κουβαλά.

 

Λ. Αθανασιου / Κεφαλονίτικα Νέα

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0