Tι είναι φεμινισμός μαμά; (Τίνα Σπυράτου)

– Είμαστε ίσοι οι άνθρωποι, τα αγόρια και τα κορίτσια, μαμά;

– Δεν ξέρω τι να σου απαντήσω μωρό μου. Ζούμε σ έναν κόσμο που κανείς δεν είναι ίσος με κανέναν, κι ας είμαστε όλοι ίδιοι. Τόσο ίδιοι… Με τον ίδιο τρόπο ανασαίνουμε, διψάμε, νυστάζουμε, φοβόμαστε, κλαίμε, πάμε τουαλέτα, πονάμε όταν χτυπάμε και ελπίζουμε.»

Γράφει η

[… Τα κορίτσια περπατούν στο δρόμο δυο, δυο! Έχουν τα μαλλιά τους κοτσιδάκια, πλεξούδες, είναι μακρυά ριγμένα στους ώμους τους, κοντό καρέ ή σγουρά που πέφτουν μπερδεμένα στα μάτια τους.

Κρυώνουν περισσότερο από τα αγόρια και φορούν κοντά παντελόνια κι αυτές.

Αλλες αγαπούν τις νεράιδες, άλλες είναι νεράιδες, άλλες είναι ξωτικά κι άλλες θέλουν να κατακτήσουν την κορυφή του Έβερεστ ή να οδηγήσουν αεροπλάνα.

Κάποιες φοβούνται το σκοτάδι και κάποιες ζουν για πάντα στις σκιές.

Κάποιες κουρνιάζουν ευτυχισμένες στον ώμο ενός αγοριού που τις αγαπά σαν Παναγίες κι άλλες συναντούν τον διάβολο σε κάθε γωνιά

Μερικές αλλάζουν τον κόσμο με τις πράξεις τους, τον αγώνα και το πείσμα τους και μερικές περιμένουν τον πρίγκιπα πάνω στο άλογο να τις σώσει.

Άλλες μεγαλώνουν σκληρά κι άλλες στα πούπουλα.

Γεννιούνται σε εμπόλεμες ζώνες, γεννούν τα παιδιά τους σε εμπόλεμες ζώνες, δεν θάβουν τους νεκρούς τους κι έχουν στεγνώσει τα δάκρυα τους.

Κοιμούνται σε παγκάκια και δεν τις νανούρισε ποτέ κανείς. Άλλες ξυπνούν σε σεντόνια που μοσχοβολούν αγάπη κι άνθη λουλουδιών.

Γράφουν έπη, χτίζουν δρόμους, ξηλώνουν στριφώματα, ζωγραφίζουν τοίχους, στήνουν οδοφράγματα, γδέρνουν τα γόνατα τους στις αλάνες, έχουν βελούδινα κατακόκκινα χείλη και απαλό δέρμα, τραχιά χέρια από τα πατώματα που σφουγγαρίζουν σκυμμένες για να μεγαλώσουν δύο παιδιά, γίνονται αντικείμενα, πωλούνται κι αγοράζονται, τις προσκυνούν πλήθη, μιλούν εκατοντάδες γλώσσες, μα κλαίνε σε μια, χορεύουν θεϊκά κι αγαπούν γήινα.

Τα κορίτσια είναι μικρές πατρίδες, μεγάλα λιμάνια κι αιώνιες αγκαλιές.

Κάποιες αρρωσταίνουν βαριά και κάποιες είναι γιατροί.

Άλλες είναι παρηγοριά κι άλλες είναι καημοί

Άλλες είναι φοβισμένες κι άλλες είναι αρχηγοί.

Τα κορίτσια γεννούν, αγαπούν, προδίδουν, θυμώνουν, κλάνουν, κάνουν καφρίλες, είναι ξύπνιες, μαλακισμένες, τρυφερές, ηρωίδες και κενές, ζουμερές και κοκαλιάρες, πορτοκαλοκόκκινες και παρδαλές.

Κάθε κορίτσι θέλει να μπορεί να περπατά στο δρόμο γυμνή, χωρίς να πληρώσει διόδια και τίτλους ιδιοκτησίας σε κανέναν.

Θέλει να χωρά στα σεντόνια της πρώτα εκείνη και μετά ο καθείς.

θέλει να χαρεί, για να δώσει χαρά πίσω διπλή

θέλει να μπορεί να σπουδάσει, να δουλέψει, να γίνει μάνα ή να μην γίνει ποτέ, να ερωτευτεί τρελά αγόρια ή άλλα κορίτσια, να μη ρουφά την κοιλιά της για να αρέσει, να τρώει με τα χέρια αν της αρέσει, να φορά ψηλοτάκουνα ή να περπατά ξυπόλητη.

Θέλει να λέει δυνατά και άφοβα την γνώμη της και να υπερασπίζεται την φύση και τα όνειρα της.

Θέλει να μπορεί να κοιμάται με τα παράθυρα ανοιχτά τις ζεστές νύχτες του καλοκαιριού

Και θέλει μια μέρα, όταν θα κρατήσει μια μικρή κόρη στα χέρια της, να της δείξει βηματάκι-βηματάκι τον τρόπο για να πετάξει λεύτερα κι ανθρώπινα, σαν τις γάτες μας σε όποια κεραμίδια εκείνη επιθυμεί…]

– μαμά,ποιο κορίτσι από όλες, είσαι εσύ?

– Όλες μωρό μου! Όλες μαζί!

Τίνα Σπυράτου


ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0