Καπιταλισμέ, κερνάς έναν καφέ;


Καπιταλισμός είναι να λες ότι αυξάνεται ο κατώτατος μισθός (ακολουθώντας σε κάθε περίπτωση τους «νόμους» της αγοράς) μέχρι επτά καφέδες το μήνα, κι αυτή η «αύξηση» να παρουσιάζεται ως υπέρτατη επιτυχία-ευεργεσία του ηγέτη, στο πλαίσιο του οράματος του για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Τελικά ο καπιταλισμός είναι ακριβώς αυτό.

Οι νόμοι της «αγοράς» (όπου «αγορά», είναι το κεφάλαιο), γίνονται ανθρώπινοι νόμοι, που λειτουργούν ενάντια στην ανθρωπιά.

Και αν το πρόβλημα του σοσιαλισμού, σύμφωνα με την ταλαιπωρημένη φράση που αποδίδεται λανθασμένα στον Όργουελ*, είναι ότι «κάποιοι γίνονται σοσιαλιστές επειδή μισούν τους πλούσιους και όχι επειδή αγαπούν τους φτωχούς», το πρόβλημα του καπιταλισμού είναι ότι όσοι τον υπηρετούν μισούν και αδιαφορούν για τους πάντες και αγαπούν μόνο το Εγώ τους.

Καπιταλισμός είναι μια κούπα καφέ.
Μια κούπα νερό, ζάχαρη και λίγη σκόνη από τον καρπό ενός φυτού. Μια κούπα που περιέχει ένα μείγμα που αξίζει ελάχιστα, αλλα κοστίζει υπέρογκα.

Καπιταλισμός είναι να παράγεις την, πραγματική, αξία χιλιάδων “καφέδων” καθημερινά και να σε πείθουν ότι μια κούπα καφέ περισσότερη τη βδομάδα, είναι η δικαίωση της προσπάθειας σου.

Καπιταλισμός είναι η πορεία μου από τη δουλειά μέχρι τον Κούταβο, τις λίγες φορές που «κλέβω» χρόνο από την εργασία και η χαρά που νιώθω πίνοντας το σκουρόχρωμο ρόφημα μου, καθώς κοιτώ την λιμνοθάλασσα της νήσου.

Μέσα μας είναι ο καπιταλισμός και πάντα θα θεριευει, θα νικά, όσο αγαπάμε το Εγώ μας και νιώθουμε ότι μας χαρίζουν όσα μας ανήκουν.

Αυτή η πρόσκαιρη ικανοποίηση φουντώνει το κεφάλαιο, τις πολυεθνικές, στήνει πολέμους, πραξικοπήματα, φτώχεια και προσφυγιά στην υφήλιο.

Δεν θα πάρω τον παραπάνω καφέ μου σήμερα, κι ας μη με δει ο ήλιος κατηφορίζοντας προς τον Κούταβο.

Θα χαϊδέψω τη γάτα μου, αφού έχω φιλήσει τα παιδιά μου, ζητώντας τους, με τη σκέψη μου, «συγνώμη» που δεν μπόρεσα να αλλάξω τον κόσμο που τα έφερα.

* Η φράση αυτή που στο εξωτερικό κυκλοφορεί ευρέως, αποδίδεται λανθασμένα στον Όργουελ. Αυτό που έγραψε ο Βρετανός συγγραφέας στο βιβλίο του «Ο δρόμος προς την αποβάθρα του Γουίγκαν» αναφερόταν σε ορισμένους «θεωρητικούς» που ισχυρίζονται ότι είναι σοσιαλιστές


« Η αλήθεια είναι ότι, για πολλούς ανθρώπους που αποκαλούνται σοσιαλιστές, η επανάσταση δεν σημαίνει ένα κίνημα των μαζών με τις οποίες ελπίζουν να συσχετιστούν. Αντιθέτως, σημαίνει μια σειρά μεταρρυθμίσεων που «αυτοί», οι έξυπνοι, θα πρέπει να επιβάλουν σε αυτές τις «κατώτερες τάξεις», γράφει ο Όργουελ. Και συνεχίζει: «Παρόλο που δείχνουν σπάνια σημάδια αγάπης για τους εκμεταλλευόμενους, είναι απολύτως ικανοί να εκδηλώσουν μίσος – ένα είδος αυταρχικού, θεωρητικού, κενού μίσους – ενάντια στους εκμεταλλευτές»

Σύνταξη/επιμέλεια: Κεφαλονίτικα Νέα


ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0