ζητείται λεπίς

γιατί ρε παιδιά αφήνετε τους αφεντικούς σας χωρίς προσωπικό; συγγνώμη κιόλας για τη θάρρητα, αλλά ειλικρινώς διερωτώμαι, γιατί τους αναγκάζετε να βγαίνουν στις εφημερίδες και να μας αφηγούνται το δράμα τους; είναι δυνατόν στις μέρες μας, στα χρόνια μας, σε καιρούς ισχνούς και χαλεπούς, όταν οι ίδιοι λέτε πόσο δύσκολα τα βγάζετε πέρα, να μην προστρέχετε σε κείνους που έχουν τη λύση για σας; γιατί ρε παιδιά στενοχωρείτε τα αφεντικά σας; μήπως έχουν δίκιο ορισμένες ελληνικές και γερμανικές εφημερίδες, που λένε ότι ημείς οι έλληνες είμεθα τεμπελόσκυλα, που περιμένουμε να ζήσουμε από τα επιδόματα, που βάζουμε τους βορειοευρωπαίους να δουλεύουνε για πάρτη μας, την ώρα που εμείς γλεντάμε αγκαλιά με τις μπυρίτσες μας στις παραλίες μας; 

γιατί ρε αδέρφια αφήνετε τας επιχειρήσεις χωρίς κόσμο να ‘ουμ; δεν έχει σημασία πόσο σας πληρώνουν. τι λεπτομέρειες είναι αυτές. δουλειά δεν θέτε; ε, δεχτείτε την ντε. εξάλλου, η εργασία απελευθερώνει ξέρω γω. και δεν το λέω μόνο εγώ. ολόκληρη ταμπέλα είχεν ο αδόλφος όξω από το άουσβιτς. κι όσο να πεις, ένα δίκιο το είχεν το ρητό. η εργασία απελευθερώνει. σε καθιστά ελεύθερο. να μην έχεις λεφτά, μισθό, δικαιώματα, χρόνο, ζωή. είσαι ελεύθερος να σε καταπιεί αμάσητο η μηχανή παραγωγής. αλλού είναι βλέπεις τα κακαρίσματα και αλλού τα μέσα παραγωγής. ας προσέχαμε, αδέρφια. 

σημασία τούτη την κρίσιμη ώρα έχει να μην μένουν τα αφεντικά χωρίς υφιστάμενους. υπαλλήλους. εργατικό προσωπικό, πώς το λένε τελωσπάντων στη γλώσσα σας. διότι, πώς θα πάει έμπροσθεν ο τόπος; πώς θα έρθει η ανάπτυξις, κυρ μαυρογιαλούρε μου; εγώ κατανοώ πλήρως ότι καθίσταται αδήριτος η ανάγκη να δουλέψουν αι επιχειρήσεις, αδέρφια. και ειλικρινώς, το τελευταίο πράγμα που μας απασχολεί, είναι τι μισθό θα παίρνετε, κι αν θα δικαιούστε άδεια, κι αν θα μπορείτε να συνδικαλίζεστε, και αν ω μη γένοιτο καταστείτε έγκυος θα εργάζεσθε με την κοιλίαν στο στόμα, και όλες αυτές αι γελοίαι λεπτομέρειες τελωσπάντων που σας φάγανε το μυαλό υμών των πτωχών και μείνατε άνεργοι να κοιτάτε το δέντρο και να χάνετε ολάκερο το δάσος της ανάπτυξης, της επιχειρηματικότητος, της εργασίας, βεβαίως βεβαίως. 

και μην μου αρχίζετε τώρα να βροντοχτυπάτε τις χάντρες, διότι η δουλειά κάνει τους άντρες, όπως άκρως σεξιστικά αναφέρει και το άσμα. και τι άντρες είστε σεις μωρέ; κάθεστε σπίτι αντί να τρέξετε να ικετέψετε για απλήρωτη και ανασφάλιστη εργασία; και στο κάτω κάτω των άγραφων τούτου του κόσμου, κι αν είσαι και ντελιβεράς, με την αράδα σου θα πας. θα φέρεις το δικό σου μηχανάκι, ουδεμίαν ασφάλειαν θα έχεις κατά την οδήγησιν, και θα οδηγάς μέσα στη βροχή για δυο τάλαρα για να απολαύσουμε και μεις το τσάμπιονς λιγκ και όλα τα συναφή παρέα με τις πίτσες που θα μας φέρεις.


και τελωσπάντων, κλείνω αυτήν την ανοικτή επιστολή διαμαρτυρίας με κάτι last but not least. γιατί μωρέ αδέρφια δυσφημίζετε τη χώρα εις το εσωτερικόν και εις το εξωτερικόν; γιατί αναγκάζετε τις καημένες τις εφημερίδες τούτου του τόπου να κάνουν δακρύβρεχτα ρεπορτάζ με τους καημένους τους επιχειρηματίαι που δεν βρίσκουν υπάλληλο να τους δουλέψει και να μην τον πληρώνουν; γιατί πρέπει να μάθουν όλοι τι σόι λαός είμαστε, που ζει από τα έτοιμα και ραχατεύει μονίμως επί των καναπέδων του; γιατί να ξέρετε, ημείς από κάτι τέτοια αποκαλυπτικά ρεπορτάζ ξυπνάμε. ξυπνάμε και καταλαβαίνουμε τις πταίει τελωσπάντων που δεν πάει ο τόπος μπροστά. ο λαός, βέβαια!
*εξ αφορμής πρόσφατου ρεπορτάζ 
σε εφημερίδα ευρείας κυκλοφορίας, 
σύμφωνα με το οποίο 
στη σημερινή ελλάδα 
οι εργοδότες δίνουν δουλειά 
αλλά οι νέοι αρνούνται να εργαστούν

ελένη αθανασοπούλου

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0