το πτυελοδοχείο του μπακούνιν*


ομόνοια. πρωτεύουσα της χώρας, μια παρασκευή πρωί. κάποιος βρίσκεται σε απόγνωση. ανεβαίνει κάπου ψηλά και αποπειράται να αυτοκτονήσει. από κάτω μαζεύονται δεκάδες οθόνες. φωτογραφίζουν. βιντεοσκοπούν. πίνουν καφέ. χαμογελάνε. πέσε ρε, του φωνάζουν. τον νομίζουν για αλλοδαπό. χοντραίνουν κι άλλο την τερατώδη τους πλάκα. πέσε ρε, βίζα δεν πρόκειται να πάρεις.
η πυροσβεστική καταφέρνει μετά από ώρες να απεγκλωβίσει τον απεγνωσμένο άνδρα. δεν πέφτει τελικά. το φιλοθέαμον κοινό πάει σπίτι του να βρει δωρεάν ίντερνετ να ανεβάσει τις φωτογραφίες ενός παρολίγον θανάτου. το δράμα δεν κορυφώθηκε. “δύο ημέρες τώρα πηγαινοέρχομαι στο τμήμα της ομόνοιας για να τους πω ότι μου έκλεψαν το πορτοφόλι με όλα μου τα χαρτιά. κανένας, όμως, δεν μου έδινε σημασία. αγανάκτησα με την αδιαφορία και ανέβηκα εδώ πάνω μήπως και μου δώσει κάποιος λίγη σημασία“, είπε αργότερα ο άνδρας. και τι μας νοιάζει εμάς; πάει κι αυτή η μέρα.

χίος. νησί της χώρας, έτος δύο χιλιάδες δεκαοχτώ. χίλιοι τριακόσιοι χιώτες γονείς συνυπογράφουν και αποστέλλουν εξώδικο, καταγγέλλον και στρεφόμενο κατά της μόρφωσης των παιδιών προσφύγων και μεταναστών. η χίος έχει περίπου τριάντα χιλιάδες μόνιμους κατοίκους. do the math. εκεί έξω και εδώ δίπλα μας υπάρχουν άνθρωποι που σταμάτησαν να υπάρχουν τόσο πολύ μέσα τους, που πιστεύουν ότι θα λύσουν το πρόβλημα της δικής τους ζωής στρεφόμενοι κατά των αδύνατων, κατά των παιδιών, κατά των διαφορετικών, κατά των ξένων, κατά των φτωχών, τους οποίους – φευ – επιθυμούν να καταδικάσουν στην αμάθεια και την αγραμματοσύνη. γιατί άραγε; και τι μας νοιάζει εμάς; πάει κι αυτή η γενιά.

σέρρες. βόρεια της χώρας, πανεπιστημιακό ίδρυμα, έτη πολλά. καθηγητής του τεχνολογικού εκπαιδευτικού ιδρύματος του νομού φέρεται ως κατηγορούμενος για τα αδικήματα της δωροληψίας και της εκβίασης σε βαθμό κακουργήματος. φέρεται σύμφωνα με τη δικογραφία να εξεβίαζε τους φοιτητές του προκειμένου να πάνε σε συγκεκριμένο και φερόμενο ως συνεργαζόμενο φροντιστήριο και για να τους περάσει κατόπιν στο μάθημά του. φέρεται επίσης σύμφωνα με τη δικογραφία να εξεβίαζε τις γένους θηλυκού φοιτήτριές του να περάσουν από το κρεβάτι του προκειμένου επίσης να τις περάσει στο μάθημά του. όλα τούτα βέβαια βρίσκονται υπό απόδειξη, καθώς μέλλει να αποδειχθεί από δω και μπρος και κατά την αποδεικτική διαδικασία αν και σε ποιον βαθμό ισχύουν. κρίθηκε πάντως προφυλακιστέος. και τι μας νοιάζει εμάς; πάει κι αυτή η σχολική χρονιά.

επανέρχομαι. αθήνα, κλεινόν άστυ, πόλη της θεάς της σοφίας. ολοένα νεότερα στοιχεία βγαίνουν στην επιφάνεια σχετικά με τα συμβάντα της δολοφονίας του ζακ κωστόπουλου. νέα βίντεο από κάμερες ασφάλειας άλλων καταστημάτων, έλεγχοι για αποτυπώματα στο μαχαίρι που βρέθηκε, νέες μαρτυρίες. το οικοδόμημα της απόπειρας ληστείας φέρεται να καταρρέει. τίποτα όμως από όλα τούτα δεν μπορεί να αντιστρέψει την τρομακτική πραγματικότητα. γιατί τι σημασία έχει αν το θανόν θύμα ήθελε να ληστέψει ή ζήτησε βοήθεια ή ένα μπουκάλι νερό; τι σημασία έχει αν οι θύτες του ήξεραν ότι είναι χρήστης ναρκωτικών ή ομοφυλόφιλος; τι σημασία έχει αν ήταν γνωστός για τον αγώνα του υπέρ των δικαιωμάτων της λοατκι κοινότητας ή όχι; τι σημασία έχει μπροστά στη δήλωση αστυνομικού οργάνου ότι αυτές είναι οι πρακτικές της αστυνομίας και σε όποιον αρέσουν; τι σημασία έχει μπροστά στη συνειδητοποίηση μιας κοινωνίας τέρατος, που ζει και αναπνέει από το φόβο και τα ένστικτά της, πηγαίνοντάς μας αιώνες πίσω με αμφίβολο το χρόνο επαναφοράς μας στο σήμερα; και τι μας νοιάζει εμάς; πάει κι αυτή η ζωή.

πού πήγαμε; πού βρισκόμαστε; τι απέγινε η ανθρωπότητά μας; πόσα χρόνια λείψαμε από τον πλανήτη και τι είναι αυτό το τέρας που συναντάμε ξαφνικά μπροστά μας; γιατί σταματήσαμε να υπάρχουμε, γιατί σταμάτησε ο εγκέφαλός μας να λειτουργεί, τι είδους μετάλλαξη είναι τούτη; πώς να ονομάσω αυτό το τέρας που βλέπω να γιγαντώνεται δίπλα μου μέρα με τη μέρα, αυτή τη μαυρίλα που απλώνεται σαν σκιά πάνω από τις ζωές μας και απειλεί να μας κάνει ένα με αυτήν; πόσοι απομείνατε να απορείτε, και κυρίως πόσοι απομείνατε να εξεγείρεστε μπροστά στην βαρβαρότητα, την αδικία, την αγριότητα και το απόλυτο κενό της ύπαρξής μας;

πόσα ερωτηματικά να χωρέσω σε ένα τσούρμο λέξεις; πόση οργή και πόσο μίσος μου έχει γεννήσει αυτός ο κόσμος; πώς να τα βάλω με όλους αυτούς τους κανίβαλους που φτύνουν μέσα στο πτυελοδοχείο τους και με λούζουν καθημερινά με τα αποφάγια των δοντιών τους;

και βασικά, πόσο μόνη μου είμαι απέναντί τους;

                                                                                                                         ελένη αθανασοπούλου

*στίχος από τραγούδι του θανάση παπακωνσταντίνου

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0