Μια κατσαρίδα σε ρυθμούς σάμπα

“ Όταν ” η Μεγάλη Χώρα “ξύπνησε ένα πρωινό από κακό όνειρο, βρέθηκε στο κρεβάτι της μεταμορφωμένη σε γιγάντια κατσαρίδα. Ήτανε ξαπλωμένη ανάσκελα, πάνω στη σκληρή ράχη της που ‘μοιάζε με πανοπλία κι όταν σήκωνε λιγάκι το κεφάλι της μπορούσε να δει την τουρλωτή καφετιά κοιλιά της που ‘τανε χωρισμένη σε σκληρές καμπυλωτές δίπλες και που μόλις συγκρατούσε τα σκεπάσματά της για να ξεγλιστρήσουν τελείως από πάνω της”. 
Εάν ο Κάφκα ζούσε σήμερα από κοντά τα όσα συμβαίνουν στην Βραζιλία μετά και την τελευταία εκλογική αναμέτρηση, στο αριστούργημά του “Η Μεταμόρφωση” αντί για τον ήρωα πωλητή Γκρέγκορ Σάμσα, στον ρόλο της μεταμορφωμένης κατσαρίδας, θα έβαζε μια ολόκληρη χώρα, την Βραζιλία και όχι απλά ένα πρόσωπο. Γιατί μόνο σε μια ιστορία μυθοπλασίας, σε ένα ταλαντούχο μυαλό ή σε μια εντυπωσιακή φαντασία ένα τέτοιο εκλογικό αποτέλεσμα θα μπορούσε να εξηγηθεί, κάτι που στον πραγματικό χωρόχρονο φαίνεται, τουλάχιστον για κάποιους, αδιανόητο. 
Προφανώς η Βραζιλία δεν… ξύπνησε ένα πρωί κι έγινε η αποκρουστική αυτή καφκική κατσαρίδα. Για τις αιτίες εκείνες που οδήγησαν μια πάμφτωχη ουσιαστικά κοινωνία, με ιδιαίτερα έντονες αντιθέσεις αλλά και συγκεκριμένες πολιτικές παραδόσεις στην συγκεκριμένη εκλογική συμπεριφορά, έχουν ήδη γραφτεί πολλά και θα γραφτούν ακόμη περισσότερα. Παράλληλα, ο αντίκτυπος του πρόσφατου αυτού εκλογικού αποτελέσματος, από όποια μεριά κι αν τον “ακούσει” κανείς, είναι έντονα ηχηρός. Ποιος όμως είναι εκείνος που μπορεί με ιστορικά εργαλεία να αποδείξει ότι η κοινωνική εξέλιξη και διαμόρφωση στο πέρασμα των χρόνων, ή ακόμη και πιο αποσπασματικά οι λαϊκοί αγώνες, ήταν αποκλειστικά και μόνο μια διαδικασία χωρίς ήττες και υποχωρήσεις; Νομίζω κανείς
Αναμφισβήτητα, η επικράτηση στην Βραζιλία του Ζαΐχ Μπολσονάρου μόνο ως ήττα μπορεί να θεωρηθεί ή να αντιμετωπισθεί. Γιατί κανείς δεν θα μπορούσε, τουλάχιστον με κάποια ελάχιστη λογική ή ψυχραιμία, να δει κάτι όμορφο ή πολιτικά χρήσιμο ή ιδεολογικά ωφέλιμο ή τέλος πάντων θετικό στην ανάδειξη ενός προέδρου σε μια χώρα σαν την Βραζιλία που θεωρεί περίπου μιάσματα ή περιττώματα τους φτωχούς, τους μετανάστες, τους ομοφυλόφιλους και τις γυναίκες, που επιδιώκει τον αφανισμό του κοινωνικού κράτους και την ανεξέλεγκτη επικράτηση του μεγάλου ιδιωτικού κεφαλαίου χωρίς κανένα απολύτως έλεγχο και περιορισμό, που θέλει ελεύθερους σκοπευτές να παρακολουθούν στενά την καθημερινή “τάξη και ασφάλεια” και του οποίου πρώτο μέλημά στην εξωτερική πολιτική του είναι η μεταφορά της Πρεσβείας της χώρας του στο Ισραήλ στην καρδιά της Ιερουσαλήμ. 
Το δυστύχημα είναι ότι αυτό που μοιάζει ουσιαστικά με παρανοϊκού τύπου πολιτικό παραλήρημα με δημοκρατική πλέον –έστω και προσωρινή ή σύντομη– νομιμοποίηση, δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά μια ουσιαστική και αρκετά κοντινή απειλή σε ολόκληρο τον πλανήτη. Και είναι μια ακραία απειλή που μεγαλώνει μέρα με την ημέρα κάτω από τα φρικτά φτερά και τα φρικαλέα πόδια της πιο αποκρουστικής, εχθρικής, βίαιης και απάνθρωπης “κατσαρίδας”, που χωρίς νόηση ή συναίσθημα, γνήσιο τέκνο μιας απόλυτα κατευθυνόμενης και σκόπιμης τερατογέννησης, ωθεί τους λαούς και τις κοινωνίες στον αυταρχικό εκφοβισμό και σε μια ακραία εξαπάτηση. Και μπορεί στην μακρινή Βραζιλία το απεχθές πρόσωπο μιας νεο-φασίζουσας ακροδεξιάς να αποκαλύφθηκε πλήρως τόσο στα πλαίσια της προεκλογικής εκστρατείας όσο και τώρα, αμέσως μετά τις εκλογές δηλαδή, εδώ κοντά μας όμως, δίπλα μας, η “κατσαρίδα” αυτή κρύβοντας το πραγματικό της πρόσωπο, θέλει να δείχνει μια χαριτωμένη και ελκυστική “πεταλούδα”
Κανείς και καμιά δεν μπορεί να εγγυηθεί για τον χρόνο που η βραζιλιάνικη εκδοχή της “μεταμόρφωσης” θα κρατήσει. Για πόσο, δηλαδή, η όποια δημοκρατική εντολή της συγκεκριμένης προεδρικής διακυβέρνησης της χώρας αυτής θα παραμείνει, χωρίς όμως το πιστόλι στον κρόταφο εκείνων που σύντομα θα θελήσουν να αλλάξουν την πρόσφατη πολιτική τους άποψη. Αυτό πάντως που σίγουρα όλοι περιμένουμε και μάλιστα με μεγάλη βεβαιότητα, ότι πολύ σύντομα ο λαός της Βραζιλίας θα ζήσει σκληρά στο πετσί του της διακυβέρνηση αυτής της… μετάλλαξης που επέλεξε για τον εαυτό του. Και πέρα από την φτώχεια και τα περιθώρια, την πείνα και την εξαθλίωση που θα μεγαλώνει συνεχώς και για όλο και περισσότερους, στην σκληρή πραγματικότητα της βραζιλιάνικης καθημερινότητας θα προστίθεται μέρα με την ημέρα και η πιο σκληρή και μισητή έκφραση εξουσιαστικής βίας. Απόλυτα ρατσιστικής και φανατικής κατά της φτώχειας και των αδύναμων. Και τότε ο βραζιλιάνικος λαός όπως και κάθε λαός ή θα τα “παρατήσει καθώς θα νιώθει στο πλευρό έναν απροσδιόριστο πόνο, που ίσαμε τότε του ήταν άγνωστος” ακριβώς σαν τον Γκρέγκορ Σάμσα στο έργο του Κάφκα ή θα αγωνιστεί για να εξολοθρεύσει οριστικά πλέον την ολέθρια αυτή μετάλλαξη ενός latin φασισμού που ξέχασε πως είχε ξαναδοκιμάσει και είχε, μάλιστα, συντρίψει. 

1. Τα αποσπάσματα:  Φραντς Κάφκα, Η μεταμόρφωση, μτφ. Βασίλης Τομανάς

2. Το τραγούδι: La Cucaracha – Η κατσαρίδα (Ισπανία, Μεξικό)

Οι ρίζες του τραγουδιού βρίσκονται στον  Πόλεμο της Γρανάδας στην Ισπανία του 1492. Αργότερα, μια νεότερη εκδοχή εμφανίζει ως δημιουργό του έναν  Μεξικανό συγγραφέα και πολιτικό δημοσιογράφο. Τραγουδήθηκε σαν ύμνος στο Μεξικό κατά τη διάρκεια της Μεξικανικής Επανάστασης (1910-1920) από τους Ζαπατίστας και στη συνέχεια έγινε δημοφιλές σε όλο τον κόσμο.


Πηγή: http://videosmusicview.blogspot.com

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0