Η Κατοχή, ο Ζαμπέτας κι ένα πιτσιρίκι με πονηριά Κεφαλονίτη (Το Τραγούδι του Σαββάτου)

Ο Γιώργος Ζαμπέτας δεν είναι μια απλή περίπτωση. Και πως να ήταν άλλωστε,  όταν κατά κοινή ομολογία αποτελεί ένα… πολύπλοκο ταλέντο που όταν ξεδιπλώνει την μαγική του μαεστρία καθηλώνει με τον πιο αυθόρμητα απλοϊκό τρόπο ένα κοινό πολύ πέρα από το αυθεντικό λαϊκό τραγούδι. 
Στο σημερινό Τραγούδι του Σαββάτου, θα “μιλήσουμε” για έναν άλλο Ζαμπέτα. Για έναν Ζαμπέτα πιο “ασυνήθιστο“, πιο “ανθρώπινο“, πιο πολιτικό. Και θα μιλήσουμε για μια… απόμακρη δισκογραφική δουλειά του, που παρά το γεγονός ότι περιέχει κάποιες από τις πολύ μεγάλες επιτυχίες του Ζαμπέτα (Στον Λευκό τον Πύργο, Το Φιλοσόφησα πολύ), παρόλα αυτά, όταν ο συγκεκριμένος δίσκος κυκλοφόρησε, πέρασε εντελώς απαρατήρητος. Κάτι, άλλωστε, που υπήρξε και το μεγάλο παράπονο του μεγάλου μας λαϊκού συνθέτη και οργανοπαίχτη. 
Βρισκόμαστε στα 1975 λοιπόν, λίγο μετά την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Στα studios της Columbia ο Γιώργος Ζαμπέτας δίνει την μουσική του και διευθύνει την ορχήστρα σε πέντε τραγούδια εκτός… γραμμής, σε πέντε, δηλαδή, τραγούδια εντελώς βιωματικά, με πολιτικό και κοινωνικό αντίκτυπο, πέντε ιστορίες ουσιαστικά από τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και του φασισμού. Τα τραγούδια αυτά, μπαίνουν στον δίσκο “Ντοκουμέντα” που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά, για να έρθει 20 περίπου χρόνια μετά, το 1994, η κυκλοφορία και σε CD. 
Και είναι  ο Φώντας Φιλέρης που στους στίχους του μετέφερε τα βιώματά του από την περίοδο της Κατοχής,  βιώματα εντελώς κοινά, φυσικά, με αυτά του Γιώργου Ζαμπέτα γι αυτό και η μουσική που τους χάρισε ήταν από μόνη της μια δυνατή συναισθηματική κορύφωση με έναν γνήσιο λαϊκό αφηγηματικό ύφος και χαρακτήρα. Από τα τραγούδια αυτά, τα 14 του δίσκου και τα 5 βιωματικά της κατοχής, απόψε στο Τραγούδι του Σαββάτου επιλέξαμε το πιο αντιπροσωπευτικό από αυτά, την ιστορία ενός πιτσιρίκου-σουλατσαδόρου στα χρόνια της Κατοχής. Και το επιλέξαμε για την στιχουργική και μουσική λεβεντιά του, εκείνη που με τα λόγια του Φιλέρη και την μουσική του Ζαμπέτα γέννησε: 
ένα πιτσιρίκι που `χει αντρική καρδιά, 

πονηριά Κεφαλονίτη, Κρητικού παλικαριά.

Υπήρξε λοιπόν και αυτός ο Ζαμπέτας. Θα λέγαμε ένας πιο πολιτικός Γιώργος Ζαμπέτας. Μόνο που είχε ένα παράπονο γι αυτά τα “πολιτικά” τραγούδια του. Ένα παράπονο ακριβώς γιατί η εταιρία και οι παραγωγοί της εποχής δεν έδωσαν την σημασία που έπρεπε. 
Αυτό, με παράπονο το ομολογείται ο ίδιος ο Ζαμπέτας σε μια αυτοβιογραφία του, επιμελημένη από την Ιωάννα Κλειάσιου. Και λέει: 
Άλλος στιχουργός που συνεργαστήκαμε πολύ ήταν κι ο Φώντας ο Φιλέρης. Ο Ξενοφώντας ο Φιλέρης ήτανε με τη Μάρθα Βούρτση και κάνανε παραγωγή ταινιών. Σε μια ταινία γνωρίστηκα έτσι με το Φιλέρη που είχε το σενάριο και στίχους. Κάναμε καλά τραγούδια με το Φώντα, κοινωνικά και πολιτικά στο είδος τους. Κάναμε τα «Ντοκουμέντα» το 1972-73, με τραγούδια πραγματικά ντοκουμέντα της Κατοχής. Αλλά ούτε η εταιρία τα προώθησε, ούτε κανείς έπιασε το νόημα. Όλοι τους ήτανε στο Θεοδωράκη. Μεταπολίτευση Θεοδωράκης. Αντιπολίτευση, οξωπολίτευση, παραπολίτευση, ξεπολίτευση, κάργα πολίτευση, να ο Θεοδωράκης πάλι! Ήτανε ο ειδικός στα πολιτικά αυτός, στα αντιστασιακά. Να ο Θεοδωράκης, να ο Θεοδωράκης, να η Μερκούρη, να ο Θεοδωράκης, να ‘σου κι ο Νταλάρας, να ο Θεοδωράκης. Τελείωσε, αυτό ισχύει μόνο, εκεί τ’ αρχίσαμε, εκεί τ’ αφήσαμε. Ποιος θα κοιτάξει αν γράφεται τίποτα άλλο“…
Ας ακούσουμε λοιπόν το Πιτσιρίκι αυτό σε στίχους Φώντα Φιλέρη και μουσική του μεγάλου Γιώργου Ζαμπέτα
Σύνταξη-Επιμέλεια
Πηγές:

yutube
ogdoo.gr
Ιωάννα Κλειάσιου: «Γιώργος Ζαμπέτας – Βίος & Πολιτεία»

stixoi.info
el.wikipedia.org (και φωτό).

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0