Ο μεγάλος έρωτας του Κωστή Παλαμά στην Κεφαλονιά

Βαθιά φαίνεται πως ήταν η αγάπη ενός μεγάλου Έλληνα, του Κωστή Παλαμά, για την Κεφαλονιά, την οποία και επισκέφτηκε μια φορά, όμως η παραμονή του καθόλου σύντομη δεν ήταν. Κι είναι γνωστό στους μελετητές του ότι ο ο Παλαμάς εμπνεύστηκε από τον ιόνιο χώρο και έγραψε στίχους για να υμνήσει τη φυσική ομορφιά των Επτανήσων, την ιστορία και την προσφορά των κατοίκων τους, με κυριότερους το  «Τρα­γούδι των εφτά νησιών» που δημοσίευσε το 1905, κατά την 41η επέτειο της Ένωσης των νησιών μας με την Ελλάδα.  Εκείνο όμως που πολύ αργότερα και σχεδόν… τυχαία έγινε γνωστό, ένας μεγάλος έρωτας του Κωστή Παλαμά με μια νεαρή όμορφη κοπέλα από το Αργοστόλι. 
Ήταν καλοκαίρι και μάλιστα Ιούλιος του 1876, όπως ο ίδιος ανέφερε το 1936 σε συνέντευξή του στον τότε φιλόλογο καθηγητή και μετέπειτα καθηγητή Λαογραφίας Δημήτριο Λου­κάτο, όταν  επισκέφθηκε την Κεφαλονιά, φιλοξενούμενος του Κεφα­λονίτη δημοσιογράφου και ποιητή Επαμεινώνδα Άννινου. Με την μια, δική του, εκδοχή και μάλιστα σε μεγαλύτερη ηλικία να τον φέρνει να φιλοξενείται στο Αργοστόλι και την δεύτερη, σε πιο νεαρή ηλικία, στα Σαρ­λάτα στην Λειβαθώ, σημασία έχει πως εκείνη την περίοδο στα μάτια της νεαρής Κεφαλονίτισας γνώρισε έναν μεγάλο έρωτα. 
Η σπίθα του έρωτα για τον Παλαμά άναψε για την αδελφή του Άννινου, την Ισαβέλλα. Ο έρωτάς του για εκείνη ήταν αστραπιαίος αλλά και ανομολόγητος, τουλάχιστον τον πρώτο καιρό. Όταν επιστρέψει στην Αθήνα, θα μιλήσει για τον έρωτά του αυτό στον επιστήθιο φίλο του και ποιητή Νικόλαο Καμπά
Στις 31 Δεκεμβρίου του 1876, ο και ο Νικόλαος Καμπάς αποφασίζουν να παίξουν ένα ποιητικό παιχνίδι με κεντρικό σημείο αναφοράς τον πόθο του πρώτου για το κορίτσι του Αργοστολίου. Γράφουν λοιπόν ο καθένας τους από μία ακροστιχίδα που δεν θα μπορούσε να φέρει άλλο όνομα παρά εκείνο της νεράιδας που κατοικούσε στα όνειρα του Παλαμά, δηλαδή της Ισαβέλλας. Σε εκείνη την ακροστιχίδα ο Νικόλαος Καμπάς υπογράφει ως «Ωρίων».
Το πρώτο εκείνο ποίημα είναι λυρικό. Θα ακολουθήσουν άλλα δύο ποιητικά κείμενα, κατά τη διάρκεια του 1877. Και μπορεί το πρώτο κείμενο να ήταν λυρικό, το δεύτερο όμως είναι μακροσκελές και εξομολογητικό και της ανακοινώνει ευθέως τον έρωτά του (10 Οκτωβρίου 1877). Στο τρίτο, που φέρει τον τίτλο «Τη Καλή Ισαβέλλα», φέρεται ότι η «λατρευομένη, πάναγνος, μυρόεσσα, ακμαία» που «άνθη φύονται και ρόδα εις τα βήματά της» δεν απέρριψε τον έρωτά του.
Αυτά τα χειρόγραφα ποιήματα του Κωστή Παλαμά βρίσκονται στο Μουσείο του Δρομοκαΐτειου Ψυχιατρικού Νοσοκομείου.  Κι αυτό γιατί σχεδόν 40 χρόνια από εκείνον τον εφηβικό έρωτα, ένα 17χρονο κορίτσι περνούσε την πόρτα του φρενοκομείου. Το ημερολόγιο έδειχνε 1917 και το κορίτσι εκείνο ήταν η Ελένη Μιχαήλ Άννινου, απόγονος του Απόστολου ή Επαμεινώνδα Άννινου. Για κάποιο λόγο, τα χειρόγραφα του Παλαμά βρίσκονταν στην κατοχή της ανιψιάς της Ισαβέλλας. Κι όταν  η Ελένη Άννινου νοσηλεύτηκε στο γνωστό νοσοκομείο ψυχικών παθήσεων,  οι υπάλληλοι κράτησαν όλα τα προσωπικά αντικείμενα και έγγραφα της ασθενούς και μαζί τις λαμπρές και ακλόνητες εκείνες αποδείξεις του μεγάλου έρωτα ενός σπουδαίου ποιητή κι ενός πολύ σημαντικού ανθρώπου. 

Σύνταξη-Επιμέλεια

Πηγές και φωτό:

ΕΡΤ-Έρευνα: Θωμάς Σίδερης

Πέτρος Πετράτος

http://petrospetratos.blogspot.com
Σαν σήμερα, sansimera.gr

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0