“Προσκύνημα” στον Νίκο Δημητράτο (Το Τραγούδι του Σαββάτου).

Μέρες σαν κι αυτή, ανήμερα της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973, ανάμεσα σε τόσες άλλες “γνώριμες” φωνές που συνδυάστηκαν με τα αντιδικτατορικά και γενικότερα τα πολιτικά τραγούδια, ξεχωρίζει με το μοναδικό της ύφος και χαρακτήρα, η φωνή του μεγάλου μας ερμηνευτή αλλά και ηθοποιού, Νίκου Δημητράτου. 

Γεννημένος στην Αθήνα, στο ιστορικό και ρομαντικό της κέντρο, την Πλάκα, το 1942 από πατέρα Ληξουριώτη και μητέρα Κρητικιά, αν και ηθοποιός στο ξεκίνημα του, ευτύχησε και μαζί του κι εμείς να συμμετέχει στο μοναδικό “Μεγάλο μας Τσίρκο” του θιάσου Καζάκου-Καρέζη, μια θεατρική παράσταση που έμεινε στην ιστορία όχι απλά του ελληνικού θεάτρου, αλλά, ας μας επιτραπεί, του ελληνικού πολιτισμού. 
Κι ήταν εκεί, στην μεγάλη αυτή στιγμή που αξέχαστα “κουβαλάει” στις πλάτες της ολόκληρη η κοινωνική μνήμη, στην σκηνή του Μεγάλου μας Τσίρκου, που “συναντά” τον Σταύρο Ξαρχάκο και τον Ιάκωβο Καμπανέλλη. 


Για την στιγμή αυτή, λέει ο ίδιος ο στον Χρήστο Παπαδάτο σε συνέντευξή του το μακρινό 1978 για το περιοδικό “Κεφαλονίτικες Ώρες“:  …Με τον κόσμο πρωτοήρθα σε επαφή σαν τραγουδιστής κι’ όχι σαν ηθοποιός το 1974, με το «Μεγάλο μας Τσίρκο», που παιζόταν απ’ το θίασο Καρέζης-Καζάκου. Εκεί έπαιζα σαν ηθοποιός, αλλά είχα την καλή τύχη να γνωριστώ με το Σταύρο Ξαρχάκο, που έκανε τη μουσική στο έργο. Είχε παιχτεί το «Τσίρκο Νο1», αλλά επειδή οι καιροί ήταν τότε λίγο παράξενοι λόγω της δικτατορίας, έγινε μιά αλλαγή στο έργο για να μπορέσει να «περάσει» και να το δει ο κόσμος. O Ξυλούρης είχε αποχωρήσει θυμάμαι, δεν υπήρχε τραγουδιστής και στην πρόβα επάνω η Καρέζη και ο Καζάκος, που ήξεραν ότι τραγουδώ είπαν στον Σταύρο «άκουσε αυτόν τον ηθοποιό που έχουμε». Εγώ βέβαια άλλο που δεν ήθελα. Με άκουσε ο Ξαρχάκος, προφανώς του άρεσα και τραγούδησα στο έργο το «Προσκύνημα» σε στίχους Ιακ. Καμπανέλλη, το οποίο ήταν και το τραγούδι που μ’ έκανε ευρύτερα γνωστό…

Και πραγματικά, ο Νίκος Δημητράτος, που έφυγε πολύ νωρίς σε ηλικία 71 ετών, το 2013, όχι μόνο έγινε γνωστός, αλλά λατρεύτηκε ως μια ξεχωριστή φωνή στο ελληνικό τραγούδι, άρρηκτα συνδεδεμένη με τον πολιτικό στίχο και μουσική, μια φωνή που όλοι μας πλέον συνδέουμε με τις τις ιστορικές επετείους, ακριβώς σαν την σημερινή. Και τραγουδάμε τα τραγούδια του σε πορείες και συλλαλητήρια, σε παρέες και στις εξόδους μας, στις χαρές και τις λύπες μας, αυτές που σαν κοινωνία μάθαμε να ζούμε, τραγουδώντας. 
Τέλος, εδώ στην Κεφαλονιά, είμαστε περήφανοι για την καταγωγή αυτού του σπουδαίου ερμηνευτή με την φωνή που σφραγίζει την πολιτική και ριζοσπαστική μας παράδοση, που μας θυμίζει τους αγώνες και τις καταβολές μας και που μας συγκινεί όταν την ακούμε να καλεί με τον ξεχωριστό τρόπο της,  “Ορέστη απ’ το Βόλο, Μαρία απ’ τη Σπάρτη“, σε ένα Προσκύνημα που όμοιο του δεν τραγουδήθηκε ποτέ από αντρική φωνή και που μαζί με την Βίκυ Μοσχολιού (σε μια άλλη συγκλονιστική ερμηνεία) μας οδήγησαν και μας οδηγούν, “κάτω απ’ τα ματωμένα νύχια του περιστεριού, στην αυλή που μεγαλώσαμε“…
Φίλες και φίλοι, στο Τραγούδι του Σαββάτου, σήμερα 17 Νοεμβρίου, ο Νίκος Δημητράτος από την Κεφαλονιά:


Σύνταξη-Επιμέλεια
Πηγές:
wikipedia
mixanitouxronou.gr
yutube
kefaloniamantata.gr
Ημερήσιος
lifo.gr
ogdoo.gr
slideplayer.gr

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0