Άλκης Αλκαίος, “έφυγε” σαν σήμερα “την ώρα που αγρίευε η βροχή”.

Ήταν 10 Δεκεμβρίου του 2012. Ο ελληνικός μουσικός και ποιητικός πολιτισμός έχανε και μάλιστα πρόωρα μια διακριτική, ευγενική και απόλυτα ταλαντούχα προσωπικότητα, τον τεράστιο (ελπίζω να μας επιτραπεί η έκφραση) Άλκη Αλκαίο.  Τον Αλκαίο που δεν μίλησε ποτέ για τον εαυτό του και τα δεινά της ζωής του, τον ποιητή-στιχουργό με τις σπάνιες δημόσιες εμφανίσεις,  αλλά με ένα σπάνιο και αξιοζήλευτο έργο, που συγκίνησε και ενέπνευσε έναν ολόκληρο λαό. 

Ο Βαγγέλης Λιάρος, όπως είναι το πραγματικό όνομα του Άλκη Αλκαίου, γεννήθηκε στην περιοχή των Φιλιατών το 1949, κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα και πολιτογραφήθηκε κάτοικος Πάργας. Απόφοιτος της Νομικής άσκησε την δικηγορία, ενώ κατά την δικτατορία έμεινε κρατούμενος για πέντε μήνες πρώτα στην Μπουμπουλίνας και μετά στο ΕΑΤ-ΕΣΑ περνώντας φρικτά βασανιστήρια. Μάλιστα, ο στενός συνεργάτης του και γνωστός τραγουδοποιός Μίλτος Πασχαλίδης, στο βιβλίο του “Αγύριστο κεφάλι- ο που γνώρισα“, περιγράφει κι ένα συγκλονιστικό περιστατικό με μια τυχαία συνάντηση με τους βασανιστές του. 
Γράφει ο Πασχαλίδης: Τους δυο βασανιστές του ο Αλκαίος τους συνάντησε κάποτε. Τον ένα στην Ευελπίδων, έξω απο μια αίθουσα δικαστηρίου. Ήταν αστυνομικός. Ο Άλκης τον γνώρισε αμέσως. Του λέει “Με θυμάσαι;” Ο άλλος δεν τον κατάλαβε. “Κάτι μου θυμίζεις αλλά δεν είμαι σίγουρος. Μήπως υπηρετήσαμε μαζί φαντάροι;” Ο Άλκης χαμογέλασε και του είπε: “Έχεις δίκιο. Μαζί υπηρετήσαμε. Μόνο που εσύ ήσουν από πάνω και εγώ από κάτω”. Έκανε μεταβολή και έφυγε. Τον άλλο τον πέτυχε στο καράβι. Ήταν μαζί με τον αδελφό του Γρηγόρη ο οποίος του λέει: “Δειξ τον μου τον πούστη να τον σκίσω”. Δεν του τον έδειξε. Έκανε μόνο μια κίνηση με το δεξί χέρι. “Προχώρα, δεν έχει σημασία”.
Από το 1974 και μετά άρχισε να έχει σοβαρότατα προβλήματα υγείας εξαιτίας αυτών των βασανιστηρίων και του αυτο-άνοσου που του παρουσιάστηκε, ρευματοειδή και αγκυλωτική σπονδυλαρθρίτιδα. Από το 1984 και μετά ο Αλκαίος δεν μπορούσε, όπως αναφέρει ο Πασχαλίδης, να σταθεί ούτε όρθιος έστω και για λίγη ώρα. Έπινε γάλα, κάπνιζε και έγραφε στίχους γεμάτους ζωή και ταξίδια. Ωστόσο ο λόγος που δεν πολυέβγαινε έξω ειδικά τα πρώτα χρόνια ήταν γιατί, όπως αναφέρει ένας αδελφικός του φίλος, «δεν γούσταρε να τον βλέπουν δημόσια σε κοινωνικές εκδηλώσεις και να νιώθει ότι προκαλεί οίκτο».
Κι ενώ τα προβλήματα υγείας φαίνεται να του στερούν μια… συνηθισμένη καθημερινότητα, το ποιητικό και στιχουργικό του έργο, αναδεικνύουν μια νέα ζωντανή ματιά και έκφραση σε μια χώρα κι έναν λαό που έψαχνε στα τραγούδια και τα ποιήματα νέους ήρωες, αληθινούς, ανθρώπινους, πραγματικούς. Της διπλανής πόρτας, της απέναντι πλατείας, του μικρού στενού της γειτονιάς. Και τους βρήκε όλους μαζεμένους, απλούς, λιτούς κι απέριττους σαν ένα Πρωινό Τσιγάρο.
Ο “αθάνατος” Άλκης Αλκαίος, έφυγε από την ζωή αυτή, ακριβώς πριν από 6 χρόνια. Το δικό του “πρόσωπο” άφησε παρακαταθήκη στον λαό μας, ένα πρόσωπο που στο νεύμα του μπορεί και χωρά όλα όσα θέλουμε και μπορούμε να είμαστε και κάπου στο δρόμο χάσαμε. 
Σύνταξη-Επιμέλεια
Σ.Α/Κεφαλονίτικα Νέα

Πηγή: Σπύρος Αραβανής-music paper, yutube, antifonies.gr (foto)


ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: