Ο Χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός

Tina Spyratou

Από την στιγμή που γεννιόμαστε κι έπειτα,αρχίζουν όλα να μετρούν αντίστροφα.

Κατευθείαν, χωρίς ανάσα.
Ένα ρολόι καλοκουρδισμένο μετρά τους χτύπους της καρδιάς μας, παράλληλα με τη ροή στους δείκτες του…
Μετρά τον επίγειο χρόνο μας, που μας χαρίζεται έτσι;
Μας προσφέρεται.
Μας γεννά και μας κάνει σκόνη..
Και μέσα σ αυτό το ατέρμονο πήγαιν’-έλα, εμείς καλούμαστε να ζήσουμε, να προλάβουμε και ν’ αντέξουμε..
Και τότε προκύπτει το εξής δίλημμα: ζεις όπως ορίζει ο χρόνος και ο νόμος του ή ζεις την κάθε μέρα σαν να είναι ότι πολυτιμότερο σου δόθηκε ποτέ;
Αν επιλέξεις το πρώτο (που αυτό επιλέγουμε όλοι, νομίζοντας πως είναι ο “ευκολότερος” δρόμος ) συντονίζεσαι σε μια συχνότητα που σχεδόν πάντα παίζει τραγούδια που δεν σ’ αρέσουν. Κι όχι μόνο δεν  σ αρέσουν, αλλά συνηθίζεις να τ’ ακούς κι ας μην σ’ αρέσουν.

Και περνούν οι ώρες, οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες κι οι χρόνοι χορεύοντας πάνω σε “άχαρες” νότες…
Αν επιλέξεις το δεύτερο, που θέλει πολύ εσωτερικό κόπο κι ελεύθερο πνεύμα, θα κατανοήσεις μακροπρόθεσμα πως το πέρασμα σου, από αυτό το χρονικό αχανές των μαύρων τρυπών του χωροχρόνου είναι απλά μια “στιγμή για πάντα”.
Τα παιδιά έχουν την τιμή και την τύχη, να ξεγελούν το χρόνο, όχι γιατί δεν μετρά με τον ίδιο τρόπο και γι’ αυτά, αλλά να, τα παιδιά βλέπουν τον κόσμο μέσα από τσιχλόφουσκες, πολύχρωμα μπαλόνια, αυτοσχέδιες μπάλες από κουρέλια, γδαρμένα γόνατα, παραμύθια, θαλασσινή αύρα και νύχτες με ξαστεριά.
Όλα τα παιδιά, ακόμη κι εκείνα που οι συνθήκες της ζωής τους τα πληγώνουν πρώιμα..
Γι αυτό τα παιδιά αγαπούν τα Χριστούγεννα και την πρωτοχρονιά.
Η αλλαγή ενός έτους στο ημερολόγιο ενός τοίχου, στην κουζίνα του σπιτιού τους, δεν μεταφράζεται σε χρόνια χαμένα, ρυτίδες, πονεμένα μέλη, λογαριασμούς, αδιέξοδες σχέσεις, ρεβεγιόν σε κοσμοπολίτικα στέκια, πέρλες και χοροεσπερίδες…
Ακόμη και τα δώρα του Αγ.Βασίλη, ενήλικη εφεύρεση είναι.
Γι αυτό τα παιδιά αγαπούν τα χρόνια που περνάνε κι ας βιάζονται να μεγαλώσουν.
Θαμπώνονται απ’ τον χρόνο που τάζει πως πραγματώνει όνειρα και προσδοκίες.
Που υπόσχεται νίκη ,ολοζώντανες μέρες και ταξίδια σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης…
Κι έτσι δεν τον φοβούνται τον χρόνο. Κι αυτό τους κάνει να μην τον μετρούν την κοινή λογική.
Την λογική που λέει πως είναι κάτι που θα τελειώσει…
Θα το μάθουν σκληρά στην πρώτη σκηνή ενηλικίωσης τους, όπως το μάθαμε κι εμείς, όπως το έμαθαν κι οι πριν από εμάς, όπως ακριβώς προχωρά ο κόσμος, στο πέρασμα του από τον χρόνο…
Κι όμως μέσα σ όλο αυτό το μάταιο ωρολογιακό γίγνεσθαι, ο χρόνος μας δίνει την ευκαιρία να τον προλάβουμε και να τον φέρουμε στα μέτρα μας…
Πώς;
Σιγανά…σιγανά και ταπεινά….
Να κοιμηθούμε μια ώρα παραπάνω, να φάμε και να απολαύσουμε την τροφή μας, να πάρουμε τηλέφωνο να μιλήσουμε με τους ανθρώπους που έχουμε μακρυά μας, να διαβάσουμε πέντε βιβλία αντί ένα αυτόν τον χρόνο, να ζητήσουμε συγνώμη εκεί που χρειάζεται, να πούμε πόσο βαθιά αγαπάμε, εκεί που αξίζει να ειπωθεί, να ταξιδέψουμε χωρίς χάρτες, να περπατήσουμε αντί να μπούμε σ ένα αυτοκίνητο, να αναπνεύσουμε εκ βαθέων, αντί να ανασάνουμε, να ακούσουμε τραγούδια που ψιθυρίζαμε μικροί και να τα νιώσουμε να μαλακώνουν την καρδιά μας, να πετάξουμε τα “λερωμένα κι άπλυτα” της ζωής μας μια και καλή, και ν’ απλώσουμε τα ασπρόρουχα μας κατακόρυφα στον ήλιο.
Ο χρόνος, που λέτε, δεν είναι με το μέρος μας.
Ούτε γιατρός είναι, ούτε φιλόπτωχο ταμείο, ούτε σανατόριο. Ούτε μάγος ούτε θαυματοποιός ούτε καν η καβάτζα μας..
Είναι όμως ο πιο επιστήθιος φίλος μας.
Είναι η σκιά μας στον απέναντι τοίχο, είναι η απόλυτη αλήθεια μας…
Είναι ο εκκωφαντικός ήχος από τις τσιμινιέρες των καραβιών στα Λιμάνια του κόσμου, όπως υποδέχονται τον “καινούργιο” χρόνο από τα σκουριασμένα αμπάρια τους…
Με την παράφορη ελπίδα πως τα επόμενα ταξίδια ακόμη κι ασφαλή να μην είναι, θα είναι τα καλύτερα!
“Καλή Αποκοπή” λεν οι Κεφαλλονίτες την τελευταία μέρα του έτους
Καλή αποκοπή θα σας πω κι εγώ από καρδιάς….


ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0