Βαρέθηκα τη μίζερή μου φύση

Αποτέλεσμα εικόνας για σπυράτου site:kefalonitikanea.gr
Κι αν ξυπνούσαμε ένα χάραμα και δεν μας πείραζε που κάνει κρύο, που βρέχει, που έχει ζέστη;
Κι αν μετρούσαμε στα δάχτυλα μας τα χρόνια που περνούν και δεν τα αγαπάμε, γιατί δεν μας φτάνουν τα λεφτά, δεν γίναμε ότι ονειρευτήκαμε, δεν φέραμε τον κόσμο στα μέτρα μας, αποτύχαμε να γίνουμε ένδοξοι κι ωραίοι;
Κι αν αντί να γκρινιάζουμε κάθε στιγμή για τους φίλους που δεν στάθηκαν πλάι μας, για τους έρωτες που μας πρόδωσαν, για τη δουλειά μας που μας γερνά, για τους γονείς μας που δεν μας κατάλαβαν ποτέ, για τα ταξίδια που δεν κάναμε, για τις χαρές που μας άξιζαν και δεν αγγίξαμε, και μαλακώναμε λίγο την καρδιάς μας και την ακούγαμε να κουδουνίζει ρυθμικά “τουκ, τακ, τικ, τακ” και να ξεφωνίζει από μέσα μας, πως δεν αντέχει άλλο άδικους καημούς και μιζέρια;
Κι αν αποφασίζαμε ένα μεσημέρι να πετάξουμε από πάνω μας όλη την σκόνη που κατακάθεται στα πνευμόνια μας και μας λιγοστεύει την ανάσα κάθε μέρα, χωρίς να το παίρνουμε χαμπάρι; Κι αν αποφασίζαμε να βγάλουμε τα σκουπίδια μας από την μπροστινή πόρτα άφοβα χωρίς να τα κρύψουμε κάτω από το χαλάκι περίτεχνα;
Κι αν καθόμασταν μπροστά απ’ τον καθρέφτη μας, με τις δαχτυλιές και τους υδρατμούς από τα αποτυπώματά μας, και κάναμε μια κουβέντα πρόσωπο με πρόσωπο με τα καμώματά μας, τις πραγματικές μας ανάγκες, την τύχη που μοιραστήκαμε και δεν της δώσαμε σημασία, τους φίλους που στάθηκαν σαν αδέλφια πλάι μας, τις νύχτες που ξημερωθήκαμε αγκαλιασμένοι με τον έρωτα θεό μας, τα μικρά μας ταξίδια σε άγονες γραμμές, τα τραγούδια που αγαπάμε, το φαγητό που μας ζεσταίνει τα σωθικά, τις φορές που κλάψαμε κι είχαμε έναν ώμο να ακουμπήσουμε, τη μάνα μας που της βγάζουμε το λάδι, κι όμως εκείνη μας αγαπά άνευ όρων, τις ζωγραφιές στον τοίχο από τα παιδιά μας που μοιάζουν σαν έργα του Πικάσο και του Μονέ, τους ελάχιστους όρους της τιμής μας που καταφέραμε και δεν καταπατήσαμε στα αδιέξοδα μας, τα διλήμματα που δεν μας νίκησαν και τις ελάχιστες ευθύνες που δεν φοβηθήκαμε πως θα μας κατάπιναν;
Δεν είναι εύκολη η ζωή..

Ποτέ δεν ήταν.

Και πρωτίστως είναι άδικη κι ανέντιμη

Αλλά είναι η μόνη που έχουμε.

Και μας βγάζει τη γλώσσα και μας κλέβει τα όνειρα και μας γερνά και μας αρρωσταίνει!

Και κάποιους μας γεννά στην Αφρική και άλλους στις Βρυξέλλες.

Και μερικοί έχουν όλη την τύχη με το μέρος τους, σχεδόν όλη τους την ζωή, κι άλλοι από μωρά παλεύουν με θεριά και δαίμονες..

Έτσι ακριβώς είναι.

Αλλά καμιά φορά, κάποιες ελάχιστες φορές, μας χαρίζεται.

Κι ό,τι είναι χάρισμα έχει τετραπλάσια αξία πουλιά μου…


ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0