Λασπωμένοι υαλοκαθαριστήρες

Στις συμπληγάδες αυτές που ηθελημένα και πρόθυμα οδήγησε το ίδιο το πολιτικό σύστημα υπηρετώντας όπως και για δεκαετίες ολόκληρες το σύνθημα του “ανήκομεν”, το σημείο τριβής έχει προκαλέσει στην ίδια την χώρα αλλά και στον λαό της ένα πολύ οριακό για να μην πούμε επικίνδυνο, σημείο ανάφλεξης.

Ασχέτως του τελικού αποτελέσματος της ψηφοφορίας και της τελικής κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών από την ελληνική αντιπροσωπεία, τα όσα πραγματικά ή επικοινωνιακά διαδραματίζονται στο προσκήνιο της πολιτικής επικαιρότητας εντός και εκτός βουλής, μόνο αισιοδοξία δεν μπορούν να εμπνεύσουν για την πορεία και το μέλλον του λαού μας, σε μια εποχή με έντονους οικονομικούς αλλά και γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς.

Οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις, αρκετές εκ των οποίων ήρθαν να υποσχεθούν και μάλιστα περισσότερες της μιας φοράς, το τέλος της άνυδρης και μαλθακής, πολιτικά, μεταπολίτευσης, σε απόλυτη προσήλωση και σε εμφανή διατεταγμένη υπηρεσία από τους “κατασκευαστές” μιας στυγνά άνισης ανακατανομής συμφερόντων, βουλιάζουν και δυστυχώς όχι μόνο σε επίπεδο πολιτικής ρητορικής, σε μια βαθιά και σκοτεινή δίνη. Επιβεβαιώνοντας για μια ακόμη φορά, την ιστορική εμπειρία της ασύμμετρης απειλής, όχι ευθέως από έναν ξένο αλυτρωτισμό όποτε και όπου υπάρχει ή θα εμφανισθεί, αλλά πρώτα από όλα από το ίδιο το εσωτερικό της χώρας.

Την στιγμή αυτή και ήδη από το 2010, η πατρίδα μας στερείται μιας απόλυτα δημοκρατικής αυτοκυριαρχίας, έχει απολέσει δηλαδή την κυριαρχία της σε σημαντικά κομμάτια της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής της, αυτά στα οποία όφειλε να έχει η ίδια το… κουμάντο. Για την ακρίβεια, η χώρα δεν έχει καν την συνταγματική έκφραση μιας εξουσίας που πηγάζει από τον λαό και ενεργεί στο όνομα και για τα συμφέροντά του. Αντιθέτως, ακριβώς σαν ένα μισοδιαλυμένο σκαρί που επιπλέει οριακά, έχει αφεθεί στην οικονομική διοίκηση ενός Γερμανού υπάρχου, ενώ εκτελεί χρέη κυβερνήτη, ο αμείλικτος γεωπολιτικός δικτάτορας, οι ίδιες οι Η.Π.Α. Όπως ακριβώς συμβαίνει σε μια πραγματική και όχι μόνο στο όνομα, αποικία.

Στις συμπληγάδες αυτές που ηθελημένα και πρόθυμα οδήγησε το ίδιο το πολιτικό σύστημα υπηρετώντας όπως και για δεκαετίες ολόκληρες το σύνθημα του “ανήκομεν”, το σημείο τριβής έχει προκαλέσει στην ίδια την χώρα αλλά και στον λαό της ένα πολύ οριακό για να μην πούμε επικίνδυνο, σημείο ανάφλεξης. Και η λογική (για τον ρομαντισμό ούτε λόγος) των πολιτικών επιχειρημάτων και της δημοκρατικής αντιπαράθεσης, βουλιάζει όλο και πιο πολύ σε μια χυδαία, ακραία και φανατική δεξαμενή -ισμών, μεταξύ των οποίων και παραλογισμών. Κι ακόμη χειρότερα, χωρίς ίχνος ιδεολογικής στεγανότητας, αξιακής συνέπειας και πολιτικής σταθερότητας, οι ίδιες οι δυνάμεις που υποστηρίζουν είτε άμεσα, είτε διπλωματικά, είτε όψιμα την αυτο-παράδοση του κάθε λογής πλούτου της χώρας στους κυνικά αμοραλιστές εντολείς τους, στριμώχνονται σε πολιτικά παραπήγματα μιας ετοιμόρροπης Βαβέλ, φλυαρώντας για το μέλλον ενός λαού που χάνει μέρα με την ημέρα το ίδιο το παρών του.

Όλο το τελευταίο διάστημα, το επίπεδο της πολιτικής ζωής του τόπου φανέρωσε την ιδεολογική και πολιτική του σύγχυση και ανεπάρκεια. Κάτι που φαινόταν σχεδόν νομοτελειακό. Γιατί παρά τα ιστορικά παραδείγματα από την σύγχρονη κοινοβουλευτική και συνταγματική ιστορία με έντονα και τότε πολωτικά στοιχεία, αυτό που σήμερα ζούμε είναι πρωτόγνωρο. Και πως να μην είναι, όταν πρώτη φορά μια… αριστερά με δεξιά πολιτική που επιχειρεί παράλληλα να ανασυγκροτήσει έναν κεντρώο χώρο με προσωπικότητες που έφεραν την χώρα στα σημερινά αδιέξοδα και που εκλέχτηκε για να “εξοστρακίσει”, ανταγωνίζεται σε ένα απολύτως συστημικό όσο και ξεπερασμένο δίπολο μια συντηρητική παράταξη με σκληρές νεοφιλελεύθερες διακηρύξεις, εκφρασμένες σε κορυφαίο επίπεδο από κομματικά και κοινοβουλευτικά στελέχη που “καταξιώθηκαν” αν όχι μέσα, πάντως στις παρυφές της πιο ακραίας και φανατικής δεξιάς. Σε μεγάλη απόκλιση από έναν παραδοσιακό μεσαίο χώρο με καθαρά γνήσια δημοκρατικά αντανακλαστικά στον ιστορικό του χώρο.

Προφανώς τα σημάδια της διάχυτης αυτής παρακμής δεν θα μπορούσαν να παραμείνουν απομονωμένα στις θυρίδες του πολιτικού συστήματος, ούτε φυσικά η δυσοσμία της τρέχουσας αντιπαράθεσης μπορεί να “ιονιστεί” πριν εισχωρήσει στην ίδια την κοινωνία. Εκεί ακριβώς, στην κοινωνία, αντανακλάται και το αποτύπωμα της νοσηρής ατμόσφαιρας που διαμορφώνεται το τελευταίο διάστημα. Ένα αποτύπωμα στην λάσπη που ποδοπατά τα ίχνη της ίδιας της ιστορίας, “λερώνει” τους αγώνες του λαού μας και τις θυσίες του, συσκοτίζει τα γνήσια και αδικαίωτα αιτήματα, που σκαρφίζεται μια άλλη εκδοχή των κοινωνικών απαιτήσεων και που με tweets ή χωρίς, ανοιγοκλείνει τους λασπωμένους υαλοκαθαριστήρες της πιο μαύρης και αντιδραστικής συντήρησης, θεωρώντας ότι μπορεί να “καθαρίσει” στο πλάι της , για να κερδίσει -απλά- ένα καλύτερο εκλογικό ποσοστό ή από την άλλη, να διασώσει την απάνθρωπη για τους πολλούς, εξουσία του.

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0