Δήμοι αριστερά της… διάσπασης.

Δήμοι αριστερά της… διάσπασης.

Η επιβίωση των νέων δήμων αλλά και ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας του νησιού μας θα απαιτήσει, πολύ σύντομα μάλιστα, θέσεις μάχης απέναντι σε μια πολύ συγκεκριμένη νεοφιλελεύθερη εξουσία, όπως και λαϊκές συσπειρώσεις και κινηματικές πρωτοβουλίες.

Το μεγάλο στοίχημα για τις τοπικές κοινωνίες της Κεφαλονιάς που με ένταση τα τελευταία χρόνια απαιτούσαν και σε κάποιες περιπτώσεις διεκδικούσαν την δημιουργία νέων δήμων στην θέση του ενιαίου δήμου Κεφαλονιάς, όπως όλα δείχνουν, φαίνεται να κερδίζεται. Οι λόγοι που η κυβέρνηση αποφάσισε ακριβώς στο… 90′ να διαιρέσει διοικητικά το νησί μας, περίπου αυτονόητοι, θα αφεθούν για μια άλλη στιγμή, πιο κοντά στην έναρξη της προεκλογικής περιόδου για τις βουλευτικές εκλογές.

Τώρα, το ερώτημα που σχεδόν αυτόματα προκύπτει για την επόμενη μέρα των νέων δημοτικών οντοτήτων, δείχνει να είναι εξίσου σοβαρό και δύσκολο, όσο και η διαρκής ανησυχία των κατοίκων στις “περιθωριοποιημένους” μέχρι σήμερα επαρχίες βόρεια και δυτικά του Αργοστολίου (κυρίως), να δουν επιτέλους έναν δικό τους δήμο πολύ κοντά στον τόπο που ζουν και δραστηριοποιούνται. Αρκεί όμως από μόνη της η σχεδόν βέβαιη διάσπαση, την ίδια στιγμή που ένα μεγάλο και συχνά τρομακτικό πλήθος προβλημάτων, όχι αναγκαστικά “δημοτικής” αρμοδιότητας και ευθύνης, έχει δημιουργήσει ασφυκτικές καταστάσεις στις τοπικές κοινωνίες;

Αν ήταν μια νομοθετική πρωτοβουλία για την διάσπαση του δήμου μας να επιλύσει από μόνη της σωρευμένα και ασφυκτικά προβλήματα, τότε προφανώς η συνταγή θα είχε εφαρμοστεί και στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας. Και προφανώς οι προτεραιότητας που θα τεθούν για να παύσουν οι αποκλεισμοί, οι ανισότητες, τα προβλήματα καθημερινότητας, οι διαλυμένες δομές υγείας, τα υπό συγχώνευση –για λόγους “φτηνής” οικονομίας– σχολεία, η υποστελέχωση βασικών υπηρεσιών και ο κατακερματισμός δημόσιων αγαθών, όπως και το ξεπούλημα τους, απαιτεί πρώτα από όλα, όχι απλά έναν νέο δήμο, αλλά μια νέα ιδεολογία γι αυτόν τον δήμο, όπως και ένα πολιτικά και κοινωνικά “δοκιμασμένο” πολιτικό προσωπικό.

Σε ό,τι έχει να κάνει με το δεύτερο, το πολιτικό προσωπικό δηλαδή που θα κληθεί να “βγάλει τα κάστανα από την φωτιά”, επ’ ουδενί δεν μπορεί να είναι (και πάλι) εκείνο που έχει έστω και την παραμικρή σχέση… σωλήνα με πολιτικές, παρατάξεις ή και πρόσωπα που οδήγησαν όχι απλά την Κεφαλονιά αλλά την χώρα ολόκληρη στους δρόμους της φτώχειας, την δομικής ανισότητας και της διαφθοράς, της ντροπής και του ξεπουλήματος. Ούτε φυσικά εκείνους που από θέση ασφάλειας ή από το παράθυρο του σαλονιού τους, έβλεπαν τμήματα ολάκερα του πληθυσμού να αποδεκατίζονται στον ακήρυχτο μνημονιακό πόλεμο, την ίδια στιγμή που κινήματα, συλλογικότητες και (κάποια) κόμματα, στους δρόμους και τις πλατείες γνώριζαν την βιαιότητα μιας σκληρής και εκδικητικής εξουσίας που ποινικοποίησε για να τιμωρήσει κάθε αγωνιστική διεκδίκηση.

Όσο για τις πολιτικές, ποιος ή ποια αλήθεια μπορεί να διανοηθεί για τους νέους δήμους με τα τόσα ανοικτά ζητήματα, ότι τα ίδια πολιτικά αντιλαϊκά μονοπώλια που έχουν την βασική ευθύνη για την πορεία της χώρας τα τελευταία χρόνια αλλά και καθ’ όλη την διάρκεια της μεταπολίτευσης, μπορούν να οδηγήσουν τις τοπικές κοινωνίες και όχι φυσικά κάποια “φιλικά” ή και “οικογενειακά” συμφέροντα, σε δρόμους ισονομίας, κοινωνικής δικαιοσύνης, λαϊκής υπεράσπισης, διαφάνειας και προοπτικής, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς εξυπηρετήσεις, χωρίς διακρίσεις; Προσωπικά, ελπίζω, όλο και λιγότεροι ή λιγότερες. Γιατί το ζητούμενο στην νέα αυτή πορεία του νησιού μας, δεν μπορεί να είναι η ολική επαναφορά τοπικών “καθεστώτων”, όπου αυτά υπήρχαν, ή δημοτικών νεκραναστημένων “φαντασμάτων”, αλλά δημοτικές οντότητες που θα ζουν, θα αναπνέουν και θα οραματίζονται μέσα από τις πραγματικές λαϊκές ανάγκες, στα σπλάχνα των ίδιων των κοινωνιών και όχι λίγων και εκλεχτών.

Με το σχεδόν απόλυτο δεδομένο ότι η επιβίωση των νέων δήμων αλλά και ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας του νησιού μας θα απαιτήσει, πολύ σύντομα μάλιστα, θέσεις μάχης απέναντι σε μια πολύ συγκεκριμένη νεοφιλελεύθερη εξουσία, όπως και λαϊκές συσπειρώσεις και κινηματικές πρωτοβουλίες που θα αντιταχθούν αποτελεσματικά μεταξύ άλλων κρίσιμων ζητημάτων, επιπροσθέτως, στην διαρκή λεηλασία του δημόσιου χώρου, του αέρα και της θάλασσας αλλά και του φυσικού και κοινωνικού μας “πλούτου” από συγκεκριμένα μονοπώλια και ολιγαρχίες, η λύση για όλους και όλες μας απαιτεί κοινή συλλογική αγωνιστική δράση με ενωτικά χαρακτηριστικά.

Και φυσικά, μια τέτοια λύση, δεν αφήνει κανένα περιθώριο σε “πολυτέλειες” και λάθη του παρελθόντος, με μια κατακερματισμένη και διχασμένη “αυτοδιοικητική” αριστερά, ούτε μπορεί να “κατανοήσει” τι τελικά είναι εκείνο το τόσο σημαντικό που ίσως να μην επιτρέψει σε νέους δήμους όπως για παράδειγμα αυτόν της επαρχίας Σάμης, πρωτοβουλίες πολιτών και λαϊκές συσπειρώσεις με απολύτως κοινά πολιτικά και κοινωνικά γονίδια να δημιουργήσουν ένα ενιαίο αγωνιστικό μέτωπο που θα διεκδικήσει και ίσως να πετύχει έναν δήμο, αριστερά των… συμφερόντων και των παλαιοκομματικών συνταγών.

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0