να ‘τανε το ’21

δεν υπάρχει μεγαλύτερη τρέλα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος από το να απελπιστεί

Μιγκέλ Θερβάντες

μου ξανάρχονται ένα ένα. χρόνια δοξασμένα. τότε που αιμόφυρτες γυναίκες δεν πέθαιναν έξω από αγοραία οχήματα για να μην λερώσουν αγοραία καθίσματα και αγοραίους ανθρώπους. τα θυμάμαι εκείνα τα χρόνια. τότε που παιδιά πηγαίνανε σχολείο μαζί με άλλα παιδιά χωρίς να τους ζητάει κανένας πιστοποιητικό ελληνικότητας στην είσοδο του σχολείου. θυμάσαι; τότε που οι σύλλογοι γονέων οργάνωναν αγώνες ανώμαλου δρόμου και δεν έχυναν εξώδικο δηλητήριο ενάντια σε κατατρεγμένους που η ατυχία τους έριξε σ’ αυτόν εδώ τον τόπο. τότε που βγαίνανε τα παιδιά να παίξουνε μπάσκετ στην πλατεία και δεν τους την έπεφταν εθνίκια με ρόπαλα που κουβαλάνε αγκινάρες αντί για μυαλό μέσα στο κεφάλι τους. δεν είναι και πολύ μακρινά αυτά που σου περιγράφω.

πού πήγαν εκείνα τα χρόνια. και πού πήγαν εκείνοι οι άνθρωποι. και τι ανθρώπους γέννησαν εκείνοι οι άνθρωποι και εκείνα τα σχολεία. πάνε έξι μήνες που σκότωσαν τον Ζακ έξω από το μαγαζάκι τους γιατί φοβήθηκαν λέει μη χάσουν κανα γρόσι. έξι μήνες και η οργή μας μεγαλώνει. γιατί η μνήμη δεν ξεθωριάζει. γιατί ο θάνατος του Ζακ είναι ο θάνατος του δικαιώματος στην ελευθερία, στην ισότητα, στην ομορφιά.

εθνική επέτειος αύριο. τι θα δούμε, τι θα διαβάσουμε, τι θα ζήσουμε πάλι άραγε. κι εγώ πήγαινα ρε παιδιά όταν ήμουν παιδί τέτοιες μέρες στα καλάβρυτα για να δω την αναπαράσταση του λάβαρου και καλά περνούσα εδώ που τα λέμε γιατί είχε ήλιο και έβγαζα και φωτογραφία με τον τσολιά και άμα είχε καλό καιρό έτρωγα και το πρώτο παγωτό της σεζόν αλλά ένας πατέρας και μια μάνα κι ένας δάσκαλος μου εξήγησαν δυο πράγματα κι ύστερα ξεστραβώθηκα με ένα βιβλίο μονίμως υπό μάλης και κατανόησα τον κόσμο. την ανισότητα, τη φτώχεια, την απάτη της εθνικής ενότητας, τη μάχη που πρέπει καθημερινά και ολοχρονικά να δίνεις για τον διπλανό σου αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, κι αν θέλεις κι αυτός να παλέψει κάποτε για σένα, ασχέτως αν είσαι μαύρος, άσπρος, άσχημος, όμορφος, ομοφυλόφιλος, πολυγαμικός, καθολικός ή μουσουλμάνος. γιατί ο διαχωρισμός του όμορφου διαβολικά πλασμένου κόσμου μας είναι ένας. ή πλούσιος ή φτωχός. ή κατέχων μέσα παραγωγής και εξουσία και καμιά εφημερίδα που μοιράζει χολή μαζί με εύπεπτη νεοελληνική λογοτεχνία ή στην καθημερινή διαπάλη για την επιβίωση. όλα τα άλλα είναι αλατοπίπερο για το κυριακάτικο brunch όσων θέλουν να μας εξουσιάζουν.

την προηγούμενη εβδομάδα λευκός ορθόδοξος νεοζηλανδός φασίστας δολοφόνησε μουσουλμάνους. το δημοφιλέστερο μέσο κοινωνικής δικτύωσης επέτρεψε τη live αναμετάδοση του μακελειού. το ίδιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης που σου κλείνει το προφίλ για μια βδομάδα αν φανεί στήθος σε μια φωτογραφία σου. το διαδικτυακό προφίλ του δολοφόνου είναι γεμάτο με τον μαύρο σταυρό των ναζιστικών ss. τον ίδιο μαύρο σταυρό που ανήρτησαν σε πανό μέσα στο γήπεδο οπαδοί της εθνικής ελλάδας. το προσωνύμιo του δολοφόνου ήταν τουρκοφάγος. προχτές πανό με την ίδια λέξη αναρτήθηκε σε απειλητικό γκράφιτι με σβάστικα σε χώρο των αθηνών. οι ίδιοι άνθρωποι ετοιμάζονται να εορτάσουν αύριο την εθνική παλιγγενεσία τραγουδώντας ύμνους για τον καραϊσκάκη και τον νικηταρά. ποιος θα τους πει ότι οι εθνικοί τους ήρωες μιλούσαν μόνο αλβανικά και τούρκικα; φευ.

μου ξανάρχονται ένα ένα σου λέω. χρόνια δοξασμένα. τότε που δεν κυκλοφορούσαν free press που όλοι ξέρουμε ποιος και γιατί τα χρηματοδοτεί με αναίσχυντα άρθρα που τονίζουν την επικινδυνότητα της κοινωνικής δικαιοσύνης, η οποία λέει είναι πιο επικίνδυνη από την φυλετική καθαρότητα της φασιστικής κοσμοθεωρίας. και μεις καθόμαστε και τους κοιτάμε. και καταδεχόμαστε να μας καταγράψει η ιστορία ως εκείνους που είτε συμπορεύτηκαν με τους φασίστες είτε σιώπησαν και τους άφησαν να κυριαρχήσουν στην κοινωνία.

όχι. εγώ τα θέλω πίσω κείνα τα χρόνια τα δοξασμένα. και αν δεν υπήρξαν ποτέ, τότε νοσταλγώ το μέλλον. νοσταλγώ έναν κόσμο ελεύθερο, που δεν μπορεί, θα ‘ρθει. γιατί εμένα ο κόσμος μου είναι πλημμυρισμένος από ανεμόμυλους, δον κιχώτες και όχι δον ζουάν, ομορφιά και ελευθερία.

θα τον αλλάξουμε εμείς.

ελένη αθανασοπούλου

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0