Οι καλύτερες ιδέες έμειναν στο σπίτι τους

Οι καλύτερες ιδέες έμειναν στο σπίτι τους

Μια τεράστια παρένθεση με ένα εντελώς αποκρουστικό και απειλητικό πρόσωπο αρπάζει και μάλιστα βίαια με τα πλοκάμια της, όλα εκείνα που για δέκα περίπου χρόνια αποτέλεσαν την σκληρή και απάνθρωπη καθημερινότητα.

Αληθινός οργασμός προεκλογικής περιόδου σε ολόκληρη την χώρα και είτε στην κεντρική πολιτική σκηνή, είτε περιφερειακά και πιο… τοπικά στην αυτοδιοίκηση, όλα δείχνουν να ανακτούν την χαμένη τους… αίγλη, επιστρέφοντας την πολιτική επικαιρότητα εκεί που πάντοτε ανήκε. Τόσο στο επίπεδο του πολιτικού διαλόγου, όσο και στις μέχρι στιγμής υποψηφιότητες.

Τι αλήθεια, όμως, είναι εκείνο που συνέβη στην χώρα την τελευταία δεκαετία; Πού βρίσκεται, σε ποιο σημείο δηλαδή, το κοινωνικό αποτύπωμα της σκληρής δοκιμασίας που έζησε ο ελληνικός λαός; Τα χιλιάδες θύματα ενός σύγχρονου κοινωνικού ολέθρου, πόσο γρήγορα ξεπεράστηκαν από την πολιτική ατζέντα της επικαιρότητας; Οι τραγικές αυτοκτονίες, οι άστεγοι, οι πεινασμένοι, οι άνεργοι, τα μεροκάματα των 10 ευρώ, τα λιπόθυμα παιδιά έξω από τα σχολεία τους, οι νέοι και οι νέες που εγκατέλειψαν  αναγκαστικά την ζωή τους για να εξασφαλίσουν κάπου στο εξωτερικό την επιβίωσή τους, όλοι και όλες αυτοί, τι θα σκέφτονται αντικρίζοντας την τρέχουσα πολιτική επιχειρηματολογία και αντιπαράθεση;

Η πρώτη ανάγνωση λίγο πριν τις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, είναι μάλλον απογοητευτική. Και μια τεράστια παρένθεση με ένα εντελώς αποκρουστικό και απειλητικό πρόσωπο, αρπάζει και μάλιστα βίαια με τα πλοκάμια της, όλα εκείνα που για δέκα περίπου χρόνια αποτέλεσαν την σκληρή και απάνθρωπη καθημερινότητα. Η παρένθεση αυτή, βέβηλη και ανιστόρητη πέρα ως πέρα, ξεπλένει τους πραγματικούς υπαιτίους μιας σύγχρονης οικονομικής και κοινωνικής γενοκτονίας –αυτό μαρτυρούν οι δείκτες και οι αριθμοί της κρίσης– και επιστρέφουν τον δείκτη της κεντρικής και περιφερειακής πολιτικής σκηνής, εκεί ακριβώς που όλα ξεκίνησαν αλλά και σταμάτησαν. Στο σημείο ακμής ενός παρακμιακού και άδικου πολιτικού συστήματος που οδήγησε χωρίς ντροπή και χωρίς καμιά λογική την χώρα και τον λαό μας στα βράχια της εξαθλίωσης, της ντροπής και του ξεπουλήματος.

Ολική επαναφορά, λοιπόν, έστω με διαφορετικές πολιτικές αποχρώσεις και τα κρίσιμα αυτά χρόνια για τα αναγκαία πολιτικά και κοινωνικά συμπεράσματα, ανυπόληπτα από το κυρίαρχο σύστημα και ασήμαντα έστω σε ένα επίπεδο συμβολισμού, εξαερώθηκαν μέσα σε έναν σύντομο προεκλογικό λόγο που μόλις ξεκίνησε. Και μάλιστα χωρίς καν να χρειαστεί κάποιες δικές του πολιτικές εφεδρείες και αναπληρωματικούς, αλλά με τα ίδια φθαρμένα υλικά, τα πανομοιότυπα χαμόγελα της νίκης, τα συνηθισμένα συνθήματα των ήλιων που δεν γύρισαντελικά-ποτέ. Με την απλή προσθήκη 5-6 βαρυσήμαντων επωνύμων, που σε καιρούς στεγνούς και ηττημένους, προσδίδουν σε επίπεδο συμβολισμού κάποια πρόσθετη επικοινωνιακή και μόνο τέτοια, “ταχύτητα”.

Κι οι πλατείες; Οι δρόμοι που γέννησαν από φωνές, διαμαρτυρίες, σπρωξίματα, κυνηγητό, ξύλο, συλλήψεις, προβοκάτσιες, καπνογόνα και ελπίδες; Τα κινήματα που γεννήθηκαν από την αγωνία αυτού του λαού να ζήσει χωρίς τα βάρη που του φόρτωσε ένα διαχρονικό και διακομματικό πολιτικό σύστημα, αυτό ακριβώς, δηλαδή, που επιστρέφει και μάλιστα πανηγυρικά; Οι ταξικές δυνάμεις; Τα συνδικάτα; Οι λαϊκές συσπειρώσεις και οι πρωτοβουλίες πολιτών; Πόσο άδικο είναι αυτή η πολύτιμη κοινωνική αγωνιστική παρακαταθήκη να ατιμώνεται (ας μου επιτραπεί η λέξη) έτσι ξεδιάντροπα και εύκολα από την ανασύνταξη με άλλο όνομα στην μαρκίζα, ενός νεκραναστημένου πολιτικού συστήματος; Και πως η Ιστορία επιτρέπει σήμερα, σε ένα βαθιά αντιλαϊκό συρφετό, να φέρει ακόμη χωρίς τύψεις και ενοχές, την ίδια στιγμή που επανέφερε στο προσκήνιο αυτούς που “ορκίστηκε” να “πολεμήσει”, λέξεις και έννοιες όπως “αριστερά”, “προοδευτικό”, “ριζοσπαστικό” κοκ και να διαφημίζει μάχες κατά της διαπλοκής και του “μαύρου” παρελθόντος;

Πραγματικά, σύμφωνα και με την γνωστή ρήση, πολλά από όσα συμβαίνουν και μάλιστα με ιστορικό πρόσημο, δείχνουν να επιστρέφουν ως φάρσα. Και είναι μια απόλυτη φαρσοκωμωδία, η επιστροφή στις βαθιές ρίζες της πιο ένοχης συντήρησης. Κάτω από το σκιώδες πέπλο της, αστέρες μιας άλλης κοινωνικής συγκυρίας, δοκιμάζουν τα νέα τους χαμόγελα. Μόνο που στρέφονται σε έναν λαό δακρυσμένο και εμφανώς ηττημένο. Στους ανθρώπους αυτούς, στις οικογένειες που στα σπλάχνα τους μετρούν τουλάχιστον ένα θύμα της ανθρωπιστικής κρίσης που βιώνουμε, η μόνη λογική υπόσχεση είναι πως κάποιες δοκιμασμένες για την συνέπεια και τους αγώνες τους δυνάμεις, θα συνεχίσουν στους δρόμους που γνωρίζουν καλά να περπατούν, ακόμη και μόνες τους. Στις εποχές που ήρθαν, οι καλύτερες ιδέες έμειναν σπίτι τους, φοβισμένες αλλά και ανίκητες. Κι από εκεί θα πάρουν και πάλι την δύναμη, ας το ελπίσουμε σύντομα, για να μην ξανακάνουν τα ίδια ακριβώς λάθη, για να βγουν και πάλι στους δρόμους που τις γέννησαν και που τόσο τις χρειάζονται. Τίποτα, ίσως, να μην πάει και τόσο χαμένο.

Τα ρούχα μου παλιώσανε και δεν αντέχουν

τρύπες στα γόνατα από τις υποκλίσεις

τσέπες ξηλωμένες απ’ τα κέρματα

χαλασμένα φερμουάρ, χάσκουν χρεοκοπία

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0