Στον τοίχο με μπογιά.

Στον τοίχο με μπογιά.

Στην Κεφαλονιά και στην Ιθάκη το βαρύ φορτίο του “Ριζοσπαστισμού" ήταν αυτό που διατήρησε ζωντανή την φλόγα της αντίδρασης και της αντίστασης, που έβαψε στον "δικό"| της τοίχο στο Πολυτεχνείο την λέξη “Ελευθερία”, που “ταξίδεψε” για να ξεσηκώσει τον κάμπο της σκλαβιάς στην Θεσσαλία.

Στην επίσημη ιστορία της χώρας μας όπως αυτή έχει καταγραφεί από τις ίδιες τις “ζωηρές” πηγές της, κυρίως όμως στην λαϊκή συνείδηση που εκδηλώθηκε και αποτυπώθηκε τόσο σε συνθήματα σε πορείες και συλλαλητήρια όσο και με την γραφή σε τοίχους και πλακάτ, ο λεγόμενος ξένος παράγοντας, υπονοώντας στην συντριπτική πλειοψηφία των αναφορών αυτών τις Η.Π.Α, ήταν εκείνος που διαχρονικά όριζε την τύχη και το πεπρωμένο του λαού και της πατρίδας μας.

Κι ήταν αίτημα, επίσης διαχρονικό, μεγάλων πλειοψηφιών, συλλογικοτήτων και ομάδων, κυρίως στον χώρο της αριστεράς, αλλά και του σοσιαλιστικού ή και δημοκρατικού κέντρου αλλά και κάποιων πεφωτισμένων ανθρώπων μιας πιο “ευαίσθητης” δεξιάς, η αποτίναξη της μοίρας μας από τις βουλές των κυρίαρχων δυνάμεων με πρώτη και καλύτερη την δυτική υπερδύναμη της Αμερικής.

Από την πύλη του ηρωικού Πολυτεχνείου, τις πορείες και τις διαδηλώσεις έξω από την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα, μέχρι τα συνθήματα στις φτωχογειτονιές των μεγάλων πόλεων και τις κουβέντες στα καφενεία της επαρχίας και της υπαίθρου, η σβησμένη δάδα της δήθεν ανεξαρτησίας στο άγαλμα – σύμβολο της Αμερικανικής κυριαρχίας, αποτελούσε το κόκκινο πανί και προφανώς όχι άδικα. Μέχρι και την στιγμή όπου το ιστορικό αποτύπωμα της συνθηματικής εξαγγελίας του Ανδρέα Παπανδρέου για έξοδο από το ΝΑΤΟ, κατέληξε σε μια επιχείρηση λαϊκής νομιμοποίησης του, περιορίζοντας την δεξαμενή των αμφισβητιών της παγκόσμιας αυτής υπερδύναμης, αυστηρά και μόνο στα μικρά -αναλογικά– ποσοστά της αριστεράς.

Στον τόπο μας, στην Κεφαλονιά δηλαδή, στην Ιθάκη και όχι μόνο φυσικά, η ιστορική αποτύπωση του ανυπότακτου πνεύματος των κοινωνιών μας στο πέρασμα του χρόνου ενάντια σε κατακτητές κάθε είδους, σφραγίζεται από το βαρύ φορτίο του “Ριζοσπαστισμού”. Κι ήταν αυτό το φορτίο που πότε σε απόλυτη ένταση και πότε εξασθενημένο διατήρησε ζωντανή την φλόγα της αντίδρασης και της αντίστασης, που έβαψε στον “δικό” της τοίχο στο Πολυτεχνείο την λέξη “Ελευθερία”, ακριβώς κάτω από το κόκκινο σημάδι του συνθήματος “Έξω οι ΗΠΑ”, που “ταξίδεψε” για να ξεσηκώσει τον κάμπο της σκλαβιάς στην Θεσσαλία, που έχυσε το αίμα της με το ΕΑΜ για να αποτινάξει την φασιστική και ναζιστική σκλαβιά.

Η εξέλιξη, για το σύνολο της χώρας, του ισχυρού ρεύματος ανεξαρτησίας και αυτο-κυριαρχίας μέσα στην κοινωνία, είναι πλέον γνωστή. Κι ήρθαν τα μνημονιακά χρόνια να “μπάσουν” κυριολεκτικά από το παράθυρο όχι απλά έναν συνηθισμένο και… γνωστό-άγνωστο “ξένο παράγοντα”, αλλά ακόμη περισσότερους, ξένους τραπεζίτες, ξένα funds, ξένα μονοπώλια. Κι έφτασε ακόμη και μια εκλεγμένη, ως αριστερή, κυβέρνηση, να μεταλλάξει τα ίδια τα γονίδια της, στην μνήμη των οποίων έχουν καταγραφεί αιτήματα με θυσίες όχι και λίγων, όπως το “έξω οι βάσεις, το ΝΑΤΟ και η Αμερική”, παραδίδοντας ουσιαστικά τα κλειδιά της χώρας στο όνομα μιας γεωπολιτικής ασφάλειας και νομισματικής ισορροπίας, σε εκείνους που κάποτε εκτέλεσαν με τον πιο ψυχρό τρόπο το παρόν και το μέλλον του λαού μας.

Οι… ανίκητες τελικά “βάσεις του θανάτου” ακολουθούν πλέον μιαν άλλη πορεία. Και είναι περίπου αναμενόμενο, μια χώρα που προσδιόρισε την υπαρξιακή της πορεία μέσω γεωπολιτικών δυναστειών και εσχάτως οικονομικών εξαρτήσεων και που στραγγάλισε μαζικά και διαχρονικά αιτήματα λαϊκής κυριαρχίας και ανεξάρτητης βούλησης, να τείνει πλέον στην πλήρη αποικιοποίησή της. Παραδίδοντας κάθε σπιθαμή γης και κάθε σταγόνα θάλασσας στα εργαλεία μιας νέας για την ίδια αλλά πολύ παλαιάς για άλλες χώρες, αφαίμαξης. Της πλουτοπαραγωγικής και ενεργειακής της αποστράγγισης, από ιδιωτικά στην σύνθεσή τους μονοπώλια, που εκφράζουν όμως έναν ευρύτερο γεωπολιτικό οργασμό συσχετισμών.

Μια απλή επισκόπηση των δημοσιευμάτων της εβδομάδας που διανύουμε, νομίζω, είναι αρκετή για να στοιχειοθετήσει έναν τέτοιο ισχυρισμό. Και περιχαρές το συντριπτικό σύνολο του πολιτικού προσωπικού και των κοινοβουλευτικών κομμάτων, ειδικά τις τελευταίες ημέρες, συνεπικουρούμενα από δηλώσεις ξένων πρεσβευτών και αναλύσεις διεθνών οίκων, πανηγυρίζουν για την μοναδική “ευκαιρία” που δίνεται στην χώρα, να καταπνίξει ουσιαστικά ολόκληρη την δυτική και βόρεια ηπειρωτική πλευρά της στην δίνη της μαύρης εξορυκτικής καταστροφής και να καταστρέψει τρία ολόκληρα πελάγη, μεταξύ των οποίων και το Ιόνιο, με την πιο βάρβαρη, επικίνδυνη και φονική λεηλασία. Πετυχαίνοντας ήδη από πολύ νωρίς, τον διεμβολισμό της κοινής γνώμης με επιχειρήματα πλούτου και ανάπτυξης, όταν το μοναδικό κέρδος, στην εξέλιξή του, θα είναι μόνο… καταστροφή.

Πολύ σύντομα, το ίδιο το λαϊκό ένστικτο, η συλλογική κοινωνική συνείδηση, το “κοινό καλό”, θα επιβάλλουν την ανασύνταξη κάποιων, ξεχασμένων ίσως, κυττάρων. Και πολύ πιθανόν να συμβεί αυτό που πάντοτε συνέβαινε όταν ο λαός μας έβλεπε τον εχθρό στο διάβα του. Το να ξαναζωντανέψουμε εκείνα που πολλοί μέχρι σήμερα αμαύρωσαν, σπίλωσαν, εκμεταλλεύτηκαν, ξεπούλησαν, εξαγόρασαν, χλεύασαν ή απλά, λησμόνησαν, φαίνεται μονόδρομος. Γιατί μια νέα άμεση “απειλή” έχει ήδη γεννήσει μια διαφορετική ανάγκη, να διώξουμε από το μέλλον των παιδιών μας “τις πλατφόρμες του θανάτου”. Αυτό πρέπει να είναι πλέον το σύνθημα που θα μας αφυπνίσει όλους, ένα σύνθημα που δεν θα φοβάται την σκιά του, αλλά που θα μας ενώσει με την πιο ανεξίτηλη μπογιά, για να σώσουμε και να σωθούμε από τους παλιούς και νέους σωτήρες μας.

Προηγούμενο άρθρο
Επόμενο άρθρο

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0