Τα πολλά να γίνουν… Όλα.

Τα πολλά να γίνουν… Όλα.

Ο κοινός εχθρός που απλώνει τα εξορυκτικά πλοκάμια του σε γη και θάλασσα με ακόμη πιο λαίμαργες διαθέσεις και που δεν θα διστάσει, είτε ο ίδιος είτε ένα πολύ συγκεκριμένο πολιτικό προσωπικό, να επιχειρήσει μια διευρυμένη σε μεθόδους και περιεχόμενο επίθεση, μας υποχρεώνει σε κάτι παραπάνω".

Άνοιξη “μύρισε” και μάλιστα για τα καλά σε ολόκληρο το Ιόνιο, στα νησιά και στις στεριές που βρέχονται από τα σπάνια νερά του όμορφου πελάγους μας. Κι είναι μια Άνοιξη ανθρώπινη, περήφανη και δημιουργική, καθώς αντιστέκεται όλο και πιο μαζικά σε ένα έγκλημα που μαύρο-κατάμαυρο απειλεί τις ζωές χιλιάδων οικογενειών που ζουν, επιβιώνουν και ονειρεύονται σε αυτήν την μοναδική σε ομορφιά πλευρά, δυτικά μιας χώρας που όλα δείχνουν πως έχει παραδοθεί.

Δεν έχει μείνει πλέον νησί για νησί, πόλη για πόλη και χωριό για χωριό στον δυτικό άξονα της Ελλάδας που να μην γνωρίζει και μάλιστα κόντρα στις επίσημες καθησυχαστικές ανακοινώσεις των αρμόδιων κρατικών φορέων και τις “δελεαστικές” διαφημίσεις των ενεργειακών μονοπωλίων, για την τραγικά βίαιη αλλαγή που καταφθάνει στην φυσική, οικονομική, κοινωνική και ανθρώπινη ισορροπία μιας ευρύτερα μεγάλης περιοχής, μιας περιοχής που εξελίχθηκε στον χρόνο με τις όποιες δυσκολίες, λάθη, πολιτικές επιλογές και γενικευμένες αστοχίες, χωρίς όμως έναν τέτοιου είδους και μεγέθους περιβαλλοντικό εφιάλτη. Τον εφιάλτη των εξορύξεων.

Μέσα σε ένα σύντομο, μάλιστα, χρονικό διάστημα, πρωτοφανές για τις ελληνικές κοινωνικές “συνήθειες”, μεγάλα τμήματα των τοπικών πληθυσμών στις δυο πλευρές του Ιονίου, την νησιωτική και την ηπειρωτική, με μια πρωτόγνωρη ωριμότητα και υποκαθιστώντας ακόμη και αιρετές Αρχές, αποδόμησαν ένα προς ένα τα επιχειρήματα των “εργολάβων του μαύρου θανάτου”, αποκαθήλωσαν τα πολυ-φερόμενα και χορηγούμενα σύμβολα της δήθεν ανάπτυξης, κατέλυσαν την παραπλανητική προπαγάνδα της δήθεν ευημερίας ενός λαού που γνωρίζει ο ίδιος και μάλιστα πολύ καλά ότι έχει από καιρό πάψει να είναι κυρίαρχος, ακριβώς γιατί το ίδιο του το “σπίτι” έχει παραδοθεί με όρους αποικιακής φτώχειας και τριτοκοσμικής εξαθλίωσης σε γεωπολιτικούς και οικονομικούς δεσμώτες.

Σε ολόκληρο το νησιωτικό και… “ηπειρωτικό” Ιόνιο, από την Κεφαλονιά και την Ιθάκη, την Λευκάδα και την Ζάκυνθο και από εκεί στην Πρέβεζα και στην ενδοχώρα της Ηπείρου, τελευταία μάλιστα σε Κρήτη, Κέρκυρα και στην δυτική ακτή της Πελοποννήσου, μέσα σε ένα σύντομο χρονικό διάστημα και με την πρόσφατη ήττα από την εμπειρία της “Ελπίδας που ήρθε” για να σβήσει άδοξα και ας μου επιτραπεί, πολιτικά “άτιμα” να βαραίνει τα πόδια των τοπικών κοινωνιών, πυρήνες ενημέρωσης, διαμαρτυρίας και πλέον αντίστασης (πρώιμης έστω), σύρθηκαν από την μελαγχολία της σιωπής και την ανυποληψία της “ακινησίας”, στην δύσκολη επιφάνεια ενός αγώνα για την ίδια την ζωή, για το μέλλον, για την φύση και την θάλασσα, για τον ίδιο τον άνθρωπο. Έναν αγώνα που δεν φέρει ίσως τα παραδοσιακά εργαλεία και σύμβολα, αλλά που θα πασχίσει για να σωθεί ό,τι έχει απομείνει σε αυτήν την έρημη χώρα.

Απέναντι σε ένα σύμπλεγμα συμφερόντων, εχθρικών τελικά για την ίδια την κοινωνία και την χώρα, σε πλήρη δυσαρμονία με το συντριπτικά μεγάλο τμήμα του πολιτικού συστήματος και με τοπικές εξουσίες που βρίσκονται σε αναντιστοιχία με την λαϊκή βούληση και αγωνία, αυθόρμητες πρωτοβουλίες και συλλογικότητες, διευρυμένες ακόμη και με πρόσωπα, ομάδες ή μέλη πολιτικών και κοινωνικών χώρων με παραδοσιακές αγωνιστικές “εμπειρίες” αλλά και με υποψιασμένους πλέον, “νοικοκυραίους”, αποκτούν μαζικότητα, δυναμική και περιεχόμενο, ικανά να σταματήσουν τα μονοπωλιακά μεγαθήρια και τους πολιτικούς τους συνεταίρους. Αρκετές φορές μάλιστα και με αρκετές πινελιές φαντασίας, νέας αντίληψης και… ανοικτής συμμετοχής και συναπόφασης.

Τα τοπικά αυτά κινήματα-ας μην φοβόμαστε πλέον την λέξη– έχουν ήδη κάνει σημαντικά βήματα και οφείλουν να συνεχίζουν το ίδιο δυναμικά και αποφασιστικά. Παράλληλα, ο κοινός εχθρός που απλώνει τα εξορυκτικά πλοκάμια του σε γη και θάλασσα με ακόμη πιο λαίμαργες διαθέσεις και που δεν θα διστάσει, είτε ο ίδιος είτε ένα πολύ συγκεκριμένο πολιτικό προσωπικό, να επιχειρήσει μια διευρυμένη σε μεθόδους και περιεχόμενο επίθεση, μας “υποχρεώνει” σε κάτι παραπάνω. Είναι, ίσως, η κατάλληλη στιγμή όλοι οι τόποι που πλήττονται άμεσα από τις εξορύξεις να προχωρήσουν σε συγκροτημένα κοινούς δρόμους. Στο αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα, ίσως πολύ κοντά στην μεγάλη πορεία της 11ης Μαΐου στα Γιάννενα, μια συνάντηση “εργασίας” και “προοπτικής” των κινημάτων αυτών αλλά ενδεχομένως και των πολιτικών, κοινωνικών και περιβαλλοντικών τους υποστηρικτών, είναι ένα καλό και χρήσιμο βήμα για την πορεία του αγώνα κατά των εξορύξεων.

Στην κατεύθυνση αυτή, τα δυο νησιά μας Κεφαλονιά και Ιθάκη, προσωπικά νιώθω, πως μπορούν να εργαστούν και πολύ σύντομα το τοπικό κίνημα κατά των εξορύξεων να αποφασίσει και να κινήσει τις σχετικές διαδικασίες. Άλλωστε, στον τόπο αυτό γνωρίζουμε ήδη πολύ καλά, πως για ένα κομμάτι καθαρή θάλασσα και ξεκάθαρο μέλλον θα πρέπει τα Πολλά να γίνουν… Όλα*.

* στίχος του Μιχάλη Γκανά

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0