Μια καρέκλα για την δημοκρατία.

Μια καρέκλα για την δημοκρατία.

Η Έσχατη Ελληνική "Δημοκρατία" αποτελεί το όνειδος ενός ολόκληρου οικοδομήματος αξιών, θέσεων, αντιλήψεων και αγώνων.

Οι εμπνευστές τις αστικής ή αλλιώς φιλελεύθερης δημοκρατίας, τουλάχιστον όπως στην πράξη εδραιώθηκε μετά τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο, ούτε κατά διάνοια δεν θα μπορούσαν να φανταστούν την εξέλιξη του πολιτεύματος που οραματίσθηκαν και που είχε τις ρίζες του στον Διαφωτισμό, στην Αμερικανική και μετέπειτα στην Γαλλική Επανάσταση.

Όσο κι αν θα μπορούσαμε σε θεωρητικό ή πρακτικό επίπεδο να έχουμε βάσιμες αντιρρήσεις και διαφωνίες για την αστική αντιπροσωπευτική δημοκρατία, κανείς και καμιά από εμάς δεν μπορεί να αμφιβάλλει ότι από την ιστορική πλευρά και σε φιλελεύθερο, καθαρά, πλαίσιο, το αίτημα της κατάργησης του αυταρχισμού και της διακυβέρνησης από πολιτικούς αντιπροσώπους, εκλεγμένους από μία μερίδα του λαού με δικαίωμα ψήφου, καμιά σχέση δεν μπορεί να έχει με την σημερινή έκφραση μιας δημοκρατίας στρογγυλοκαθισμένης σε καρέκλες τραπεζαρίας, με τους λαούς στο τραπέζι να προσφέρονται ως απολαυστικό γεύμα σε, μοναρχικών διαστάσεων, “τσιμπούσια”.

Ο αντίλογος, βέβαια, στην αντιπροσωπευτική αίσθηση παρακμής του “καθεστώτος” μιας νέο-φιλελεύθερης “μοναρχίας”, θα επιστράτευε άλλου τύπου επιχειρήματα, ενδεχομένως δε και… εφικτά ιστορικά παραδείγματα, αρκετά-μάλιστα-”ταλαιπωρημένα, κάτι που θα άνοιγε τις εκχυδαϊστικές ορέξεις εκείνων που φλερτάρουν με τα δολοφονικά σύμβολα φρικαλέων Γενοκτονιών, αυτών, δηλαδή, που εξ ορισμού ξεκινούν την ανιστόρητη παρουσία τους σε ένα παρανοϊκό “γίγνεσθαι”, χωρίς απολύτως κανέναν πολιτικό και κοινωνικό ειρμό, χωρίς εννοιολογικούς -έστω- προβληματισμούς περί “δημοκρατίας”, με μόνη αίσθηση “αντιπροσωπευτικότητας”, αυτήν της ρατσιστικής, μισαλλόδοξης και φυσικά, αντικομμουνιστικής βίας.

Επανερχόμενοι στην “βιασμένη” επίκληση του αστικού κοινοβουλευτισμού από μια κάστα εξουσιομανών, εκλεγμένων πράγματι από “μία μερίδα του λαού” μικρή αναλογικά, “με δικαίωμα ψήφου”, η όποια ιστορική, κοινωνική και πολιτική παρακαταθήκη της αστικής δημοκρατίας, σωριάζεται κατάχαμα από την σύγχρονη και νεότερη γκρίζα αντίληψη “κυβερνητισμού”, εκείνου ακριβώς που στο όνομα μιας λαϊκής -δήθεν-εντολής, εξαπολύει και μάλιστα με σφοδρό τρόπο επίθεση στο ίδιο το πολιτικό της υποκείμενο. Μεταλλάσσοντας τον αξιακό πυρήνα της φιλελεύθερης αντιπροσώπευσης και τον ιδεολογικό της προσανατολισμό που κατακτήθηκε μέσα σε κοινωνικοπολιτικές διεργασίες, σε απολύτως αντίρροπες και εν τέλει ανήθικες “διαχειρίσεις”.

Ενδείξεις τις παρασιτικής αυτής λειτουργικής χαλάρωσης του για δεκαετίες “ιδεατού” πολιτεύματος, μπορούμε πλέον να συναντήσουμε ακόμη και στην μικρο-κλίμακα της καθημερινότητας. Γιατί στις ημέρες μας, το κοινοβουλευτικό, δηλαδή αντιπροσωπευτικό, “άλλοθι” συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών, δίνει ισχυρή νομιμοποίηση για την διάλυση και την αποδόμηση πολλών άλλων, διαφορετικών ενίοτε, κοινωνικών “κεκτημένων”, όπως της δημόσιας υγείας ή της παιδείας και είναι εκείνη, η νομιμοποίηση δηλαδή, που με νομοθετήματα και πράξεις υψηλής “δημοκρατικότητας” και “πλειοψηφίας”, θωρακίζει μικρά-μεσαία-μεγάλα συμφέροντα στο αστικό κέλυφος, ένα κέλυφος ξεκάθαρα εχθρικό στις λαϊκές απαιτήσεις και ανάγκες.

Πιο απλοϊκά, αν όντως στην ταμπέλα της Ελληνικής Δημοκρατίας ο “κυρίαρχος” λαός είναι ή φέρεται υπεύθυνος για την εξουσία που επιλέγει εντός ενός πολύ συγκεκριμένου πλαισίου, ποιο –τελικά– πολιτικό υποκείμενο είναι εκείνο που επιλέγει πχ κάποιους διοικητές νοσοκομείων που περιφέρουν την χυδαία και καλά αμειβόμενη γελοιότητα τους πάνω στα κουφάρια νοσοκομειακών θυμάτων ή που ανταλλάσσουν τα τάλιρα της κυβερνητικής ντροπιαστικής αναλγησίας με τις απάνθρωπες περικοπές ανθρωπίνου δυναμικού και πόρων; Και πως τελικά νομιμοποιείται “δημοκρατικά” ένα υπουργικό, τοπικό ή περιφερειακό συμβούλιο να αποφασίζει ή να ανέχεται τον “θάνατο” ολόκληρων κοινωνιών και μάλιστα κόντρα σε μια διάχυτη και συμπαγή αντίδραση, εκφρασμένη με κάθε δυνατό μέσο; Ποιος, εν τέλει, έχει την “δημοκρατική” πολυτέλεια σε μια εποχή ηθικής λιτότητας να “φωτογραφίζεται” σε κλειστά γραφεία την στιγμή που παραχωρεί σε ξένα μονοπώλια το μέλλον, την υγεία, την προοπτική, την θάλασσα, τον αέρα, τα βουνά, κοκ, αν όχι ένας κανονικός “Μονάρχης”;

Αν η 3η Γαλλική Δημοκρατία αποτέλεσε για τους θιασώτες της αστικής σταθερότητας στην Ευρώπη σημείο αναφοράς, η Έσχατη (όπως ο καθένας την προσδιορίζει χρονικά και πολιτικά) Ελληνική Δημοκρατία, αποτελεί το όνειδος ενός ολόκληρου οικοδομήματος αξιών, θέσεων, αντιλήψεων και αγώνων. Είναι αυτή ακριβώς η δημοκρατία, νόθο “παιδί” γνήσιων λαϊκών αγώνων και θυσιών που στην πορεία καπελώθηκαν, ένα στερεοτυπικό απολίθωμα της πιο βαθιάς αντίληψης αυταρχισμού. Έστω με δημοκρατικό περιτύλιγμα. Και επειδή γενιές και γενιές μεγάλωσαν με το σύνθημα “η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα”, όντως δεν έχει, ειδικά την στιγμή που βρίσκεται ακούνητη στην καρέκλα του νεκροτομείου. Έχοντας πάνω της κάποιους “διοικητές” και “διαχειριστές” της κακιάς ώρας να ασελγούν, τραβώντας “σέλφι” με φόντο έναν λαό τρομαγμένο, που κάποτε, όμως, μπορεί και θα το κάνει να βρει τη δική του… διέξοδο.

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0