Μην… Σε λησμόνει.

Μην… Σε λησμόνει.

Στις σημερινές εικόνες της τρέχουσας προεκλογικής διαδικασίας, πίσω από τα αισιόδοξα χαμόγελα των υποψηφίων, τις φωτογραφήσεις στα σκαλιά των δικαστικών μεγάρων, τις φανταχτερές, ενίοτε, υποσχέσεις και αρκετά συχνά πίσω από την ανήθικη αντιπαράθεση σε επίπεδο χολής, λαϊκισμού και πολιτικού μίσους, κρύβεται ένα βαθιά μελαγχολικό ομοίωμα μιας κέρινης, έτοιμης να λιώσει, δημοκρατίας.

Πολλές φορές η στήλη αυτή έχει αναφερθεί στα δεδομένα και τα ζητούμενα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, ειδικά για το συγκεκριμένο πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο των τελευταίων δύο δεκαετιών στην χώρα μας. Κι ακόμη πιο πολλές έχει σταθεί στις μεγάλες κοινωνικές και λαϊκές διεκδικήσεις, στην ιστορική πορεία και την πολιτική έκφραση τους, όπως επίσης και στα λάθη, τις διαψεύσεις, την εσωστρέφεια αλλά και κάποιες φορές, την ματαιοδοξία τους.

Σύμφωνα με την συνταγματική προσέγγιση των βασικών θεσμικών εργαλείων της αστικής αυτής δημοκρατίας, πέρα από τις παραδοσιακές έννοιες της που αντιστοιχούν αρκετά συχνά, μάλιστα, σε παλαιότερα παλλαϊκά αιτήματα, νέες εκφράσεις και πολιτικές συμπεριφορές, πολύ πιθανόν αντίστοιχες της βαθιάς κρίσης του αντιπροσωπευτικού μας συστήματος, έχουν εδραιωθεί στο προεκλογικό σκηνικό, επομένως και στην πολιτική επικοινωνία. Άλλοτε πάλι, λέξεις και συμπεριφορές που υποδηλώνουν ή ευαγγελίζονται το νέο χωρίς κανένα άλλο πολιτικό ή κοινωνικό ουσιαστικό περιεχόμενο, εμπεριέχουν ακόμη και παλιά υλικά ή ξαναδοκιμασμένες συνταγές που έμειναν στο ράφι μιας άλλης πραγματικότητας.

Αναμφισβήτητα το δικαίωμα του “εκλέγειν” και “εκλέγεσθαι”, είναι ιερό. Κι έχει ποτιστεί για τα καλά στις ρίζες του με το αίμα χιλιάδων ανθρώπων που έπεσαν στον βωμό δημοκρατικών αξιών, την ίδια στιγμή που κάποιοι από τους γεννήτορες αυτού του πολιτικού συστήματος έκλειναν το μάτι σε δέντρα ψηφοφόρους, κυνηγούσαν λυσσαλέα τους κομμουνιστές αλλά και άλλους δημοκράτες, εξόριζαν τους πολιτικούς τους αντιπάλους και φίμωναν κυρίαρχα λαϊκά αιτήματα. Σεβαστή επίσης είναι η πρόθεση αλλά ενδεχομένως και η αυτό-εκτίμηση πολλών από εκείνους που επιθυμούν να λάβουν το χρίσμα μιας ανάθεσης, για να υπηρετήσουν, όπως αναφέρουν, το κοινό καλό, για να αλλάξουν δηλαδή στην αμέσως επόμενη χωροχρονική έκταση της αντιπροσωπευτικής περιόδου, όσα οι όποιοι “προηγούμενοι” ποτέ δεν άλλαξαν στην αντίστοιχη 4ετή διάρκεια, του ίδιου, όμως, αντιπροσωπευτικού συστήματος. Και πάει λέγοντας.

Στις σημερινές εικόνες της τρέχουσας προεκλογικής διαδικασίας, πίσω από τα αισιόδοξα χαμόγελα των υποψηφίων, τις φωτογραφήσεις στα σκαλιά των δικαστικών μεγάρων, τις φανταχτερές, ενίοτε, υποσχέσεις και αρκετά συχνά πίσω από την ανήθικη αντιπαράθεση σε επίπεδο χολής, λαϊκισμού και πολιτικού μίσους, κρύβεται ένα βαθιά μελαγχολικό ομοίωμα μιας κέρινης, έτοιμης να λιώσει, δημοκρατίας. Μιας δημοκρατίας που καίει το λάδι της ένα πολύ συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα και πολιτικό προσωπικό, λάδι που τσουρούφλισε πλατιά λαϊκά στρώματα, εξόντωσε εκατοντάδες αυτόχειρες συνανθρώπους μας, που έσπρωξε στα κοινωνικά περιθώρια και την ανέχεια χιλιάδες άλλους και που στα αδιέξοδά του επινόησε ένα ανιστόρητο και νοσηρό “φλερτ” με νεοφασιστικά εκτρώματα για να επιβεβαιώσει τις παραμορφωτικές του τοξικές ουσίες. Και σε αυτή την μελαγχολική δημοκρατία, όσα χαμόγελα κι αν της φορέσουν, οι πληγές της, βαθιά χαραγμένες στα κορμιά αναρίθμητων θυμάτων της ανθρωπιστικής κρίσης των ετών που πέρασαν και αυτών που θα έρθουν, δεν αρκούν για να την καλλωπίσουν.

Στον κεντρικό πυρήνα της νεο-αστικής δημοκρατικής αντιπροσώπευσης, ο καταλύτης της κοινωνικής νομιμοποίησης είναι η σχέση εντολής-ανάθεσης. Μια σχέση που άγνωστο πως και γιατί, μόλις περίπου 10 χρόνια από την απαρχή της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, στέκει αμετάβλητη. Και μπορεί να πέρασε από πάνω της ο οδοστρωτήρας της πολιτικής διάψευσης ή εξαπάτησης του κυβερνώντος κόμματος, σε κανένα σημείο όμως αυτό δεν μπορεί να δικαιολογήσει την διαφαινόμενη πιθανότητα ολικής επαναφοράς προ-μνημονιακών πολιτικών αναθέσεων, στα πλαίσια μιας παρωχημένης εντολής, με νέο ένδυμα. Κάτι τέτοιο, εκτός από πολλά άλλα θα ήταν και μια βαριά προσβολή στην ιστορική μας συνέχεια, εκείνη που θα καταγράψει αλλά και θα κρίνει στο πέρασμα των χρόνων και πολύ μετά την εκλογική διαδικασία, εκείνους που πραγματικά ασχημόνησαν στις ματωμένες πλάτες του λαού μας και όχι πολύ μετά επέστρεψαν για να τις ξανά-καβαλήσουν.

Προφανώς, στα δικά μας μέτρα ή στα δικά μας… νερά, ζητήματα που αφορούν την κρίση ταυτότητας και προσανατολισμού ενός ολόκληρου αντιπροσωπευτικού συστήματος που έχει δοκιμάσει τα ιδεολογικά και πολιτικά του όρια, δεν μπορούν να κριθούν. Όμως, διάολε, ποια δημοκρατία είναι εκείνη που αγνοεί και “τσαλαπατά” τους χιλιάδες συμπολίτες μας που θέλουν να ζήσουν μακριά από την βρωμερή χαβούζα των πετρελαίων στο Ιόνιο και ολόκληρη την Δυτική Ελλάδα; Και από την άλλη, πως δικαιολογούνται τα τμήματα εκείνα του πληθυσμού που λίγο πριν βασανίστηκαν στις ουρές της ανεργίας ή κινδύνευσαν να χάσουν τα σπίτια τους και τώρα, αρκετά εύκολα, πείθονται σε προεκλογικές υποσχέσεις διορισμών ή ρουσφετιών, άλλων δεκαετιών;

Στα ερωτήματα αυτά, η κάλπη πολύ σύντομα θα δώσει την πρώτη της απάντηση και μάλιστα σε τοπικό, περιφερειακό και λίγο μετά, εθνικό επίπεδο. Μετά από αυτήν, όποια μορφή ή περιεχόμενο λάβει η επόμενη… διάψευση, τουλάχιστον θα γνωρίζει, ότι στον τόπο αυτό, στην χώρα μας γενικότερα, κάποιες δυνάμεις, ομάδες, κινήσεις, ρεύματα, κόμματα, κινήματα και παρατάξεις, άνοιγαν έναν άλλο δρόμο διεκδίκησης και προοπτικής και δεν το κούνησαν ποτέ από εκεί. Ήταν, είναι και θα είναι εκεί, ποτίζοντας το δικό σου “Μην σε λησμόνει” , ακόμη και όταν εσύ ο ίδιος το αφήσεις να μαραθεί. Για μια ακόμη, και πάλι… τελευταία φορά.

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0