26 Μαΐου… 1930 και κάτι.

26 Μαΐου… 1930 και κάτι.

Ας κάνουμε το δικό μας χρέος στην δική μας μικρή κοινωνία, κάτι που ίσως δεν κάναμε ποτέ σοβαρά, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια.

Κόντρα στα γυαλιστερά φυλλάδια των κομμάτων με τις προεκλογικές τους θέσεις ενόψει των εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο της ερχόμενης Κυριακής, η πραγματική εικόνα της σύγχρονης πραγματικότητας σε μια Ευρώπη που ολοταχώς τραβά μόνη της την θηλιά στο λαιμό της, ούτε περήφανη μπορεί να είναι, ούτε και αισιόδοξη.

Δυστυχώς, για ακόμη μια φορά, η ταύτιση της πολιτικής ατζέντας και συζήτησης με τα εσωστρεφή ένστικτα επιβίωσης του εγχώριου πολιτικού συστήματος –με ελάχιστες μόνο εξαιρέσεις– απέκρυψε από το σύνολο του λαού μας τις πραγματικές διαστάσεις της νεότατης ευρωπαϊκής τραγωδίας. Κι αυτό γιατί επιλέχθηκε από τους θνησιγενείς πρωταγωνιστές ενός παρωχημένου πλέον πολιτικού λόγου και επιχειρήματος, να στρέψουν τα φώτα της δημοσιότητας στην αυτάρεσκη δική τους πολιτική επιβίωση στα περιττά πλαίσια ενός ανούσιου τελικού play-off.

Πολύ πιθανόν με την ίδια επιπόλαιη ευκολία, το βράδυ της Κυριακής 26 Μαΐου, για να λειάνουν τις γωνίες μιας ήττας ποσοτικού ενδιαφέροντος, να ρίξουν μέσω των τηλεοπτικών καναλιών την μπάλα της Ευρώπης σε μια κουρασμένη από την τριπλή εκλογική διαδικασία εξέδρα, χωρίς και πάλι να μπορούν επί της ουσίας έστω και να προσεγγίσουν ποιοτικά, τα αληθινά αίτια μιας κρίσης που κακώς αναγνώσθηκε 10 χρόνια τώρα από το κυρίαρχο σύστημα με αμιγώς νομισματικούς όρους.

Η στήλη αυτή, εδώ και αρκετό καιρό, έχει πάψει να είναι αισιόδοξη τουλάχιστον για την… εξωτερική “εμφάνιση” της ερχόμενης Κυριακής, όσο κι αν εύχεται να διαψευστεί και μάλιστα απόλυτα. Γιατί πραγματικά σε μια Ευρώπη – όμιλο κερδοσκοπικών συμφερόντων, με τους δείκτες μιας τραγικής ανθρωπιστικής κρίσης να γιγαντώνονται και τους λαούς να “άγονται και να φέρονται” μέσα από θαλάμους αποπνικτικών πολιτικών “αερίων” με τελική κατάληξη την αγχόνη εξοντωτικών και δυσβάσταχτων μαζικών μέτρων “προσαρμογής”, το τελικό αποτέλεσμα μιας πλασματικής προσομοίωσης με τα κάλπικα ομοιώματα παραδοσιακών ευρωπαϊκών αξιών, καμιά ελπίδα δεν μπορεί να δικαιολογήσει.

Στις τραγικές αυτές συνθήκες, με αποδεκατισμένους τους λαούς και τις κοινωνίες και με την φαινομενικά ανίκητη επικράτηση αυστηρών νεο-καπιταλιστικών συμφερόντων με γεωπολιτικές προεκτάσεις, το τελικό αποτέλεσμα μιας εκλογικής διαδικασίας μπορεί δυστυχώς να “τεκνοποιήσει” και έναν ακόμη, πρόσθετο εφιάλτη. Τον τραγικό εφιάλτη μιας νεοφασιστικής, σίγουρα ακροδεξιάς και στα όρια του νεοναζισμού, εκλογικής πλειοψηφίας, ικανής να εισφέρει σε μια Ευρώπη που ήδη έχει αποδομηθεί, το φρικαλέο τέρας ενός πλειοψηφικού ολοκληρωτισμού. Είτε με στρογγυλεμένες και… διακριτικές τις αναμφισβήτητες πάντως “άκρες” του, είτε ευθέως και χωρίς καμιά ιστορική και άλλη ντροπή, εντελώς δηλαδή ξεκάθαρου και ξεδιάντροπου.

Αυτή την στιγμή, τα τελευταία χρόνια δηλαδή, το μόνο που δεν θα “μπορούσε” αυτή η Ευρώπη να “φέρει”, τελικά αυτό μπόρεσε να καταφέρει. Και δυστυχώς όχι και τόσο τυχαία ή από ιστορικό “σφάλμα”, αλλά γιατί η ίδια τελικά το επέλεξε. Και όταν λέμε η ίδια, εννοούμε ακριβώς όλοι εκείνοι οι μονοπωλιακοί ολιγάρχες ενός πολύ συγκεκριμένου τραπεζο-οικονομικού κατεστημένου που για να διασώσουν ή να επεκτείνουν τις σφαίρες επιρροής τους, “επανέφεραν” από τον τάφο της κοινωνικής και εθνικής (κοινής ή όχι) μνήμης, το απολύτως λαϊκιστικό έκτρωμα του νεο-φασισμού. Και το επέβαλαν εκβιαστικά και απειλητικά σαν βαλβίδα δήθεν εκτόνωσης, στο καυτό καζάνι των οξυμένων ανταγωνισμών, αυτών που προκάλεσαν και προκαλούν τις κοινωνικές και λαϊκές “γενοκτονίες”.

Η μνήμη αυτή, μια μνήμη όχι αιώνων αλλά δυστυχώς μόνο λίγων δεκαετιών, την Κυριακή 26 Μαΐου, καλείται να ξαναδοκιμαστεί. Και μάλιστα σε ένα τέτοιο επίπεδο και διάσταση, που μια χώρα μόνο ή μια κοινωνία δεν θα μπορέσει να ελέγξει. Ειδικά όταν την ίδια στιγμή θα μπορεί να “χαίρεται” για την διάσωση ενός αξιοπρεπούς εγχώριου, εκλογικού ποσοστού. Λίγες ημέρες πριν, λοιπόν, “παίξουμε με του ολοκληρωτισμού τα δόντια” , ας κάνουμε το δικό μας χρέος, στην δική μας μικρή κοινωνία, κάτι που ίσως δεν κάναμε ποτέ σοβαρά, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια. Ας ξαναδιαβάσουμε τα “επίκαιρα” της δεκαετίας του 1930, της δεκαετίας που μια εξίσου οικονομική κρίση με τραγικούς κοινωνικούς δείκτες, έθρεψε τα τραγικά ναζιστικά εγκλήματα που ακολούθησαν. Και τότε, λίγο πιο διαβασμένοι και λίγο πιο… ασφαλείς, ας ετοιμαστούμε να δώσουμε την κρίσιμη αυτή Κυριακή την δική μας ανθρώπινη πάνω από όλα απάντηση: ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ! Για τα υπόλοιπα θα αγωνιστούμε αλλιώς και ξέρουμε αυτή τη φορά πως και –ελπίζω-με ποιους.

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0