Ένας Παράδεισος χωρίς γιορτή (Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος).

Ένας Παράδεισος χωρίς γιορτή (Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος).

Και κανείς μα κανείς δεν δικαιούται να πει, όταν αντικρίσει τα κλειστά παράθυρα του σπιτιού του, την κλειστή πόρτα του μαγαζιού του, τα χέρια των παιδιών του μαύρα από την πίσσα της ανάπτυξης, τον Αίνο με μολυσμένο αέρα, τα μελίσσια χωρίς ζωή, τα ζώα χωρίς τροφή, τον Μύρτο χωρίς θέα, ότι δεν γνώριζε, δεν ήξερε, δεν πάλεψε.

Σήμερα 5 Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, η κυνική πραγματικότητα δεν έχει λόγους να γιορτάσει. Απειλητικά θριαμβευτική, η πιο σκληρή και απάνθρωπη εκδοχή της “ανάπτυξης”, στρέφει τα στερνά της καταστροφικά απωθημένα πάνω σε ανθρώπινες κοινωνίες που απειλούνται να ζήσουν ένα περιβαλλοντικό “ολοκαύτωμα”. Μετρώντας στα κέρδη κερδοσκοπικών οχετών, όχι πια δείκτες και αριθμούς, αλλά ανθρώπους που καταδικάζονται να ζήσουν χωρίς μέλλον, χωρίς παιδιά, χωρίς αέρα, νερό, θάλασσα.

Σκληρά τα λόγια, σε μια επετειακή ημέρα που ήδη ακούγονται και διαβάζονται γλυκά ευχολόγια και “σωτήριες” διακηρύξεις. Πιο σκληρή, όμως, είναι η σύγχρονη απειλή, στα πέρατα ενός πλανήτη που ήδη εδώ και χρόνια έχει εξαντλήσει κάθε δυνατότητα να αλλάξει οριστικά την πορεία του προς την καταστροφή. Μια καταστροφή, χωρίς τις υπερβολές κάποιας κινηματογραφικής μεταφοράς, αλλά με τον απόλυτο ρεαλισμό του πιο φρικαλέου εγκλήματος. Γιατί είναι έγκλημα να χτίζεις ζωές πάνω σε μολυσμένα χώματα, να αναπνέουν μικρά παιδιά τον καρκινογόνο αέρα μιας ανέλεγκτης ατμοσφαιρικής ασφυξίας, είναι έγκλημα να μην μπορείς να απολαύσεις εκείνα που η φύση “δάνεισε” στις δικές μας και τις επόμενες γενιές και κάποιοι συστηματικά “κλέβουν” με τα πιο βρώμικα και εγκληματικά εργαλεία.

Η φετινή… επετειακή ημέρα Περιβάλλοντος, με τον ίδιο κυνισμό ειρωνεύεται και μάλιστα με τον πιο τραγικό τρόπο και την δική μας γη, την δική μας θάλασσα, την δική μας ζωή. Και είναι μια μέρα ηλιόλουστα φωτεινή, ικανή να φέγγει τις ψεύτικες ανταύγειες κάποιας ημερήσιας διαταγής κάποιου αρμόδιου υπουργού ή φορέα, και μαζί το πιο σκληρό μαύρο φόντο. Γιατί όλο και πιο κοντά, στα τρία βήματα πια, πλησιάζει απειλητικά το ίδιο τέρας, με την ίδια λαιμαργία, την βουλιμία να βυθίσει ένα απέραντο γαλάζιο και μαζί του ολόκληρες τοπικές κοινωνίες, στον βούρκο της πιο βάρβαρης εκμετάλλευσης. Να μεγαλώσει τις θυρίδες και την ισχύ του, τρώγοντας κουφάρια από ένα μέλλον που το ίδιο καταστρέφει. Να μοιράσει τους καρπούς μιας γης και μιας θάλασσας που δεν του ανήκει, κρατώντας για την ίδια την ζωή, μια θέση ερημική δίπλα στα σιδερένια νεκροταφεία της φύσης που βιάζεται να κατασκευάσει.

Μια ολόκληρη χώρα, στην βιτρίνα της οποίας σήμερα αρμόδιοι και μη θα εκφωνήσουν “ευαίσθητους” πανηγυρικούς, αυτήν την στιγμή είναι δέσμια στο μελάνι χαριστικών και εντελώς εχθρικών συμφωνιών. Στα δυτικά της, ένας ολόκληρος κάθετος άξονας, λυσσαλέα επιθετικός, χαράζει αυτοβούλως την ευθεία γραμμή που θα χωρίσει για πάντα το πεπερασμένο με το παντοτινό, την ομορφιά με την σαπίλα, την ζωή από το κέρδος, τους ανθρώπους από τα σπίτια, τα σχολεία, τις δουλειές τους, το μέλλον από τις ρίζες του. Είναι ο σύγχρονος δυνάστης, ένας δικτάτορας που ετοιμάζεται χωρίς τύψεις ή ενοχές να βάψει τα χέρια του με το αίμα των επόμενων γενεών, για να τσεπώσει στο λευκό κουστούμι του τα πετροδόλαρα του θανάτου και να τα παίξει στα ζάρια κάποιου χρηματιστηρίου, πίνοντας στην υγεία ενός λαού που πεθαίνει.

Σε λίγο καιρό, ο τόπος αυτός που μας γέννησε ή μας φιλοξενεί, η θάλασσα που ταξίδεψε τον μύθο και το όνειρο μέχρι το τελευταίο σημείο του πλανήτη, η δική μας Κεφαλονιά και Ιθάκη, το δικό μας Ιόνιο, δεν θα έχουν πια τίποτα δικό μας. Αντί για ιστορία, παράδοση, χωριά, πόλεις, ζωές, μια ταμπέλα με την πιο αποτρεπτική σήμανση, θα μαρτυρά ένα έγκλημα προμελετημένο, που έστω και τώρα μπορεί να σταματήσει: ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΙΝΔΥΝΟΣ. Και εκεί που κάποτε οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, οι γονείς μας, έστηναν το δικό τους κεραμίδι για να στεγάσουν τα μικρά ή μεγάλα όνειρά τους, πολλές φορές κόντρα ακόμη και στα σημάδια της φύσης, σε λίγο θα στέκουν σιδερένιες φυλακές. Φρουροί μιας απέραντης ιστορίας και παράδοσης, μιας ατελείωτης μοναδικής φυσικής ομορφιάς, δεν θα στέκουν άνθρωποι, εμείς, εσείς, οι επόμενοι, αλλά διάφοροι “ακάλεστοι” ντιλεράδες που θα φυλακίσουν την μοίρα του τόπου μας σε υπόγειες σωληνώσεις, ληστρικά αιχμηρές σε έναν παράδεισο που ευτύχησε να ζήσει αιώνες,  για να δει μέσα στους επόμενους μήνες την τραγική  -πρώτη- ημέρα του βίαιου “τέλους” του.

Αυτός ο θάνατος, αυτή η ερήμωση, αυτή η καταστροφή, δεν μπορεί να μείνει χωρίς αντίδραση, χωρίς στάση, θέση, άποψη, χωρίς αντίσταση. Και κανείς μα κανείς δεν δικαιούται να πει, όταν αντικρίσει τα κλειστά παράθυρα του σπιτιού του, την κλειστή πόρτα του μαγαζιού του, τα χέρια των παιδιών του μαύρα από την πίσσα της ανάπτυξης, τον Αίνο με μολυσμένο αέρα, τα μελίσσια χωρίς ζωή, τα ζώα χωρίς τροφή, τον Μύρτο χωρίς θέα, ότι δεν γνώριζε, δεν ήξερε, δεν πάλεψε.

Στην αποκρουστική αυτή εικόνα ενός μέλλοντος που πλησιάζει, ας δώσουμε τον αγώνα που οφείλουμε σε πολλούς περισσότερους από εμάς τους ίδιους και τα παιδιά μας, για να φυτρώσουν αντί κούφια λόγια επισήμων, πράξεις απλές οικείες και γεμάτες ζωή και αντί σιδερένιες πλατφόρμες-νεκροταφεία της πιο απέραντης και αξεπέραστης ομορφιάς, ανθρώπινα χαμόγελα από ένα μέλλον που θα μας κοιτά περήφανα γι αυτό το δύσκολο που τολμήσαμε και όμως τα καταφέραμε. Καμιά πλατφόρμα ποτέ και πουθενά, στο Ιόνιο και στα νησιά μας, θα δώσουμε τον αγώνα για να νικήσει η ομορφιά την ασχήμια τους. Αυτός ο Παράδεισος, μας περιμένει. Όχι για να τον γιορτάσουμε, αλλά για να τον σώσουμε.

*σε εκείνο το καλοκαίρι του Χρόνη Μίσσιου

στην κα Νίκη που φεύγοντας ξαφνικά, άφησε την Συνέλευσή μας, πιο μικρή.

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0