Ο Μάγκας Αντώνιος

Ο Μάγκας Αντώνιος

Ακόμη κι εκεί όμως, στα πέτρινα χρόνια της κοινωνικής και πολιτικής ανυποληψίας και της βαθιάς ήττας, η ιδέα για την οποία αγωνίστηκαν, πάλεψαν, συχνά θυσιάστηκαν και τελικά έχασαν, δεν σωριάστηκε για να λερωθεί στο χώμα ανήθικων συναλλαγών, δεν παραδόθηκε μαζί με τους μαχητές της στους λυσσαλέους αντιπάλους της, έμεινε καθαρή, ξάστερη και περήφανη, άσβηστη και απέθαντη, για να εξεγείρει λίγο πιο μετά νέους αγωνιστές, νέες δυνάμεις, για να εμπνεύσει νέες διεκδικήσεις, οράματα και ουτοπίες, για να χτίσει έναν κόσμο χωρίς αδικίες, ανισότητες, ανταγωνισμούς και φυσικά, χωρίς πεινασμένους.

Κατά το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα, ο Μέγας ή Άγιος Αντώνιος, η γιορτή του οποίου τιμάται στα μέσα του Γενάρη, αφού μοίρασε την αρκετά μεγάλη περιουσία του και οδήγησε (ή έκλεισε) την αδελφή του σε ένα είδος μοναστηρίου της πρώιμης εκείνης περιόδου του Χριστιανισμού, εγκατέλειψε τις ανέσεις της ζωής του και αποσύρθηκε σε μια απόκοσμη περισυλλογή, όπου και αφού απέκρουσε τις προκλήσεις ηδονής του σατανά, έζησε για πάνω από 100 χρόνια, εκπληρώνοντας τα θρησκευτικά του “πιστεύω” για τα οποία και προφανώς ανταμείφθηκε, με την αγιοποίηση του.

Σε ένα άλλο… δόγμα, άλλου χαρακτήρα, εποχής και κοσμοθεωρίας, για περίπου ή λίγο πάνω από 100 χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες ήταν οι άνθρωποι εκείνοι που πιστεύοντας σε έναν άλλο κόσμο ισότητας, δικαιοσύνης και αλληλεγγύης, απαρνήθηκαν τις “απολαύσεις” του συστήματος και τις διευκολύνσεις του, οδήγησαν τα παιδιά, τους γονείς και τα αδέλφια τους, εξαιτίας των δικών τους επιλογών, στην φτώχεια, την ανέχεια, το κοινωνικό περιθώριο, το ξύλο και την εξορία, με μόνο “αμάρτημα” την εξ αίματος συγγένεια τους. Οι ίδιοι, βίωσαν τα πιο φρικτά βασανιστήρια, σκοτώθηκαν στην πρώτη γραμμή του αγώνα για μικρές ή μεγαλύτερες κατακτήσεις, υπερασπίστηκαν πεινασμένοι και κυνηγημένοι την πατρίδα και συχνά, αφού κατηγορήθηκαν για εσχάτη προδοσία, στήθηκαν στα λίγα μέτρα, σφραγίζοντας με το κατακόκκινο αίμα τους την ιστορία και τα δίκαια ενός ολόκληρου λαού.

Στην πρώτη αναφορά, στο παράδειγμα του Μεγάλου Αντωνίου, ο Άγιος της αυταπάρνησης βρήκε τελικά δικαίωση. Στο δεύτερο και πιο… κοντινό μας, χιλιάδες θυσίες και αγώνες δεν βρήκαν δικαίωση, παρά μόνο λίγες στιγμές ελευθερίας και οικογενειακής γαλήνης μέχρι την επόμενη εξορία, βίωσαν την ταπείνωση της πολιτικής αλλά και προσωπικής ήττας και μάλιστα αρκετά συχνά, με τον ακόμη πιο ταπεινωτικό χαρακτήρα της αυτοπαράδοσης. Ακόμη κι εκεί όμως, στα πέτρινα χρόνια της κοινωνικής και πολιτικής ανυποληψίας και της βαθιάς ήττας, η ιδέα για την οποία αγωνίστηκαν, πάλεψαν, συχνά θυσιάστηκαν και τελικά έχασαν, δεν σωριάστηκε για να λερωθεί στο χώμα ανήθικων συναλλαγών, δεν παραδόθηκε μαζί με τους μαχητές της στους λυσσαλέους αντιπάλους της, έμεινε καθαρή, ξάστερη και περήφανη, άσβηστη και απέθαντη, για να εξεγείρει λίγο πιο μετά νέους αγωνιστές, νέες δυνάμεις, για να εμπνεύσει νέες διεκδικήσεις, οράματα και ουτοπίες, για να χτίσει έναν κόσμο χωρίς αδικίες, ανισότητες, ανταγωνισμούς και φυσικά, χωρίς πεινασμένους.

Στις ημέρες μας, εδώ και περίπου 4 χρόνια, η ήττα ήρθε να σημαδεύσει για μια ακόμη φορά τον κόσμο αλλά και το περιεχόμενο της αριστεράς. Και είναι μια ήττα διαφορετική από τις άλλες, αν και χωρίς ανθρώπινα θύματα με την στενή έννοια του όρου και χωρίς εισαγωγικά, μια ήττα που ήρθε συντονισμένα και συστημικά και ενδεχομένως “προκατασκευασμένα”, χωρίς να δοθεί η παραμικρή μάχη, χωρίς αγώνα, χωρίς μέτωπο, χωρίς ιδεολογία ή όραμα, μια ήττα λερωμένη και χαρακωμένη από μια κάστα εξουσιαστών που εξάντλησαν τις φερόμενες από τους ίδιους ως ιδεολογικές καταβολές, σε λίγα “εξαντλητικά” eurogroups και αρκετές εύκολες και ανέξοδες για τους ίδιους παραχωρήσεις, στο όνομα και για λογαριασμό ενός λαού που είχε δώσει μια τελείως διαφορετική πολιτική εντολή. Και το χειρότερο, που οδηγεί, όσο κι αν το αρνείται ή το επιρρίπτει στον λαό, αν όχι στην παλινόρθωση ενός δεξιού κρατικού ρεβανσισμού, σίγουρα όμως σε έναν ρεβανσισμό του πεζοδρομίου, όπου επιχειρήματα, αναρτήσεις, γνώμες και άρθρα περί των “κακών” ή “προδοτών” κομμουνιστών, θα οδηγήσουν έναν ολόκληρο κόσμο στον κατακερματισμό, την ανυποληψία και στις επιπτώσεις μιας ήττας που οι ίδιοι δεν έχουν την παραμικρή σχέση και ευθύνη, αλλά που θα την πληρώσουν ακριβά.

Η επόμενη μέρα της 7ης Ιουλίου, ουσιαστικά μικρές διαφορές θα έχει ως προς την κεντρική ουσία της αναγκαστικής προσαρμογής μας στην κυρίαρχη οικονομική και πολιτική αντίληψη. Τυπικά, όμως, δεν έχει απλά τον συμβολισμό της, αλλά δομικές διαστροφές. Και αυτό που για δεκαετίες ολόκληρες ορίστηκε ως ανανεωτική ή ριζοσπαστική αριστερά, πλέον και μάλιστα ντροπιασμένα, εξαερώθηκε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, όσα ακριβώς και τα χρόνια της κυβερνώσας…. “ριζοσπαστικής αριστεράς”. Και γι αυτό, όπως και για την συνολική ζημιά στην αριστερά, δεν θα λογοδοτήσει στην ιστορία η κα Παπακώστα ή ο κος Τέρενς Κουίκ, αλλά αυτοί που όλοι υποψιαζόμαστε.

Σε αυτήν την ήττα, οι επόμενες ειδήσεις δεν θα είναι καθόλου ευχάριστες. Και ήδη ξεπρόβαλαν από τις κρυψώνες τους εκείνοι που επιδιώκοντας να πλήξουν ακόμη και το ανθεκτικό στην λεηλασία της αριστεράς ΚΚΕ για να εξαφανίσουν κάθε ελπίδα εναλλακτικού δρόμου, επανέφεραν στην καλύτερη (γιατί υπάρχουν δυστυχώς και πολλά χειρότερα) ακόμη και το παλιό, γνωστό και χιλιοειπωμένο -τζάμπα μάγκικο- επιχείρημα/ερώτημα: γιατί οι κομμουνιστές επιτέλους δεν εγκαταλείπουν, ακριβώς σαν τον Μέγα Αντώνιο, τα εγκόσμια και να αποσυρθούν, μοιράζοντας τα πολιτικά τους υπάρχοντα; Μα γιατί το να είσαι κομμουνιστής δεν σε κάνει άγιο, ούτε όμως και μαλάκα*.

* την φράση αυτή άκουσα πριν κάποια χρόνια από ένα μέλος του ΚΚΕ. Και το θυμήθηκα, μόλις χθες.

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 1
  • comment-avatar
    Γεράσιμος Δαναλάτος 3 μήνες

    … και ξανά πάλι τα ίδια διλήμματα στο Λαό. Διλήμματα σαν αυτά της δεκαετίας του 1990, τότε που η Δεξιά θα έμπαινε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Αλλά αυτοί που θα την έβαζαν, από τα “μούσια” και τα “ζιβάγκο” κατέληξαν με Lacoste, βίλες στην Εκάλη και τζίπ, μα και “βασιλικότεροι του βασιλέως”, συγκυβερνώντας με τον Σαμαρά. Τέτοια διλήμματα ξαναζούμε και σήμερα.

    Ο Λαός είτε στη γωνία είτε (επικίνδυνα) αδιάφορος, με το χρεοκοπημένο πολιτικό προσωπικό, τα ΜΜΕ του, τους “πληρωμένους” δημοσιογράφους τους (πολλοί εκ των οποίων θα δοκιμασθούν και στην κάλπη, Χα!) και φυσικά τα αφεντικά τους να τον παραμυθιάζουν, αποπροσανατολίζοντας τον άλλη μια φορά από τα πραγματικά και μεγάλα προβλήματα του και την επόμενη οδυνηρή ημέρα που τον περιμένει, ώστε αυτοί και οι συν αυτώ, να συνεχίσουν ακάθεκτοι την πορεία προς την …ανάπτυξη.

    Η συσπείρωση γύρω από την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ και η ενδυνάμωσή της, είναι η μόνη που θα μπορούσε να αποτρέψει τα χειρότερα αυτής της επόμενης ημέρας για τον Λαό.