Τα Δημοτικά Σχολεία της Πυλάρου στο διάβα του χρόνου: ένα μαθητικό ντοκιμαντέρ και μια έκθεση φωτογραφίας για τα “θρανία που θυμούνται”…

Τα Δημοτικά Σχολεία της Πυλάρου στο διάβα του χρόνου: ένα μαθητικό ντοκιμαντέρ και μια έκθεση φωτογραφίας για τα “θρανία που θυμούνται”…

Ένα μαθητικό εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για "ένα θρανίο που θυμάται" ένα θρανίο που στο πέρασμα των χρόνων έγιναν... πολλά, όσα και τα Δημοτικά σχολεία της Πυλάρου, εκείνα που στο διάβα του χρόνου έκλεισαν, αλλά δεν ξέχασαν. Ούτε, φυσικά και ξεχάστηκαν.

Τέλος, σήμερα, σε μια ακόμη σχολική χρονιά και προφανώς η χαρά των παιδιών που τέλειωσαν τα μαθητικά τους “βάσανα” είναι διάχυτη. Το ίδιο ισχύει, αρκετά συχνά και για γονείς και δασκάλους, που θα βρουν, οι πρώτοι, στις ανάσες του καλοκαιριού μια καλή και… μπόλικη ευκαιρία για πολλές δημιουργικές στιγμές με τα παιδιά τους και οι δεύτεροι την πολυπόθητη ξεκούραση, αλλά και προσωπικές και οικογενειακές χαρές, χωρίς το σχολικό ωράριο.

Στον αντίποδα, με το κλείσιμο της μαθητικής χρονιάς, πίσω από τις αυλόπορτες των σχολείων, σιωπές και μια βασανιστική συχνά “ηρεμία”, “καταδικάζει” τις τάξεις, τους διαδρόμους, τα θρανία, τους πίνακες και τις σχολικές αυλές, σε μια χωρίς ζωντάνια και ρυθμό αναμονή, μέχρι τις πρώτες ημέρες του Σεπτέμβρη όπου η ζωή θα επανέλθει στον… φυσικό της χώρο και το κουδούνι θα σημάνει το τέλος του σιωπηλού βασανιστηρίου.

Όλα αυτά, νομοτελειακά πλέον, χρόνια για χρόνια, από γενιά σε γενιά, από παιδιά που τώρα έχουν τα δικά τους παιδιά και τα δικά τους εγγόνια, που είναι και αυτά μαθητές. Η διαδοχή αυτή, αν χρειαζόταν μια αναμφισβήτητη απόδειξη, θα της έβρισκε εύκολα. Αρκεί τα θρανία και οι πίνακες, οι σχολικοί χάρτες και τα παλιά κρατημένα τετράδια να είχαν φωνή, για να εξιστορούσαν τις δικές τους μνήμες. Μνήμες από μαθητικές ιστορίες τόσο ξεχωριστές μεταξύ τους όσα και τα παιδιά, αλλά και τόσο κοινές, όσο και οι γενιές των μαθητών στο πέρασμα των δεκαετιών.

Τις μνήμες αυτές και τις ιστορίες, θέλησαν να καταγράψουν με τον πιο συγκινητικό τρόπο και μάλιστα οπτικά, τα παιδιά και οι δάσκαλοι τους της 6ης τάξης του Δημοτικού Σχολείου της Πυλάρου. Με ένα μαθητικό εξαιρετικό για “ένα θρανίο που θυμάται” ένα θρανίο που στο πέρασμα των χρόνων έγιναν… πολλά, όσα και τα Δημοτικά σχολεία της Πυλάρου, εκείνα που στο διάβα του χρόνου έκλεισαν, αλλά δεν ξέχασαν. Ούτε, φυσικά και ξεχάστηκαν. Και πως θα γινόταν, άλλωστε, αφού από τα σχολεία αυτά, άνθρωποι έμαθαν, πρόκοψαν, δημιούργησαν, έζησαν, γέννησαν κι άλλα παιδιά. Κλειστά σχολεία με μια μεγάλη ανθρώπινη ιστορία, που το μοναδικό, πλέον, δημοτικό σχολείο της Πυλάρου θέλησε να “ψάξει”, να “κρατήσει” και να διαδώσει.

Κι… έτυχε το χρέος αυτό, στους μαθητές που φέτος κλείνουν τον μαθητικό τους κύκλο στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και οδεύουν στο “μεγάλο σχολειό”, με την αμέριστη συνδρομή των διδασκόντων και του διευθυντή.  Ένα ιστορικό και πολιτιστικό “χρέος”,  που την τελευταία σημερινή σχολική ημέρα όπου και παρουσιάστηκε, αντί για δάκρυα χαράς, σκόρπισε σε όσους παρακολούθησαν την σχολική γιορτή δάκρυα συγκίνησης για τις ζωές και τα χρόνια που πέρασαν, αλλά δεν… ξεχάστηκαν.

Για το… πρότυπο Δημοτικό Σχολείο της Πυλάρου, έχουμε ξανα-ασχοληθεί. Και δεν υπάρχει κανείς, είτε επίσημος φορέας της εκπαίδευσης, είτε γονιός και κηδεμόνας ή κάτοικος της περιοχής, να αμφισβητήσει ότι σε αυτό το σχολείο μιας επαρχιακής γεωγραφικής “εσχατιάς”, κάποιοι άνθρωποι, πραγματικοί δάσκαλοι , κρατούν την μικρή και περιορισμένων ευκαιριών Πυλαρινή κοινωνία,  όρθια και ζωντανή. Δίνοντας στο μέλλον και στα παιδιά, και το τελευταίο απόθεμα της ψυχής και της δημιουργικότητάς τους.

Και φέτος, αφιέρωσαν πολύ κόπο, δουλειά και εργατοώρες, να μαζέψουν τις σχολικές μνήμες των δημοτικών σχολείων της Πυλάρου, φωτογραφίες, ξύλινα θρανία, χάρτες κοκ για να μας τα παρουσιάσουν σε μια έκθεση. Και μάλιστα, μέσα σε μια σχολική αίθουσα, σε μια μόνιμη και σταθερή έκθεση που όλο και θα εμπλουτίζεται, όπως ανέφερε σήμερα ο διευθυντής του σχολείου, κος Κώστας Κουγιανός.

Μια γεύση της σημαντικής αυτής δουλειάς, της μόνιμης έκθεσης δηλαδή για τα δημοτικά σχολεία της Πυλάρου, απολύτως συγκινητική και φορτισμένη, δίνουν και τα παιδιά της 6ης τάξης στο ντοκιμαντέρ που έφτιαξαν και παρουσίασαν. Ένα ντοκιμαντέρ για τα “θρανία που θυμούνται” και που σήμερα μας θύμισαν και εμάς, αυτά που συχνά ξεχνάμε. Και γι αυτό, οφείλουμε όλοι και όλες να τους ευχαριστήσουμε για την συγκίνηση που μας πρόσφεραν:

Απολαύστε το μαθητικό ντοκιμαντέρ:

σ.α/Κεφαλονίτικα Νέα

ΣΧΟΛΙΑ

WORDPRESS: 0